| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con su llegada a París, después de conseguir la beca de la Diputación de Pontevedra en el año 1952, Rafael Alonso comienza a vivir y a absorber la ciudad recogiendo sus impresiones en cuadernos de dibujo donde describe, con trazo rápido y certero, edificios, monumentos, paisajes y gentes que seguirán siendo el centro de su interés cuando retome sus estudios en Junio de 1953, mes en el que regresa a la ciudad del Sena tras una estancia en Pontevedra.
La iglesia de Saint Germain des Prés, será uno de sus motivos favoritos y retratará este edificio en varias ocasiones ensayando ángulos y perspectivas distintas. El monumento se sitúa en el cosmopolita Bulevar de Saint Germain, un lugar de encanto y de encuentro para escritores, artistas y turistas.
Los dibujos están realizados con los primeros rotuladores que el autor descubrió en Francia, conocidos con el nombre de Lápiz de fieltro y que utilizó pródigamente porque le permitían trabajar con rapidez introduciendo variaciones cromáticas y lumínicas.
En el dibujo, identificado con el número 1, el trazo es rápido y certero captando la estructura del inmueble. Es un diseño sobrio, con una mayor presencia de la geometría, que define, mediante en empleo de diferentes trazos, rayas, cuadrados, líneas verticales y horizontales, los diferentes volúmenes y texturas del monumento. La mancha y el vacío marcan la sensación de luz y sombra.
Prácticamente utiliza el mismo encuadre en el apunte número 38 pero el trazo adquiere un carácter más nervioso, las líneas son menos nítidas centrando el interés, no tanto en la definición de los perfiles y la estructura, como en las sensaciones lumínicas, en la atmósfera que envuelve al edificio. El dibujo se vuelve más abocetado y rápido captando las luces, utilizando todo tipo de recursos gráficos para representar un edificio vivo, que se altera con los cambios de luz evidente en la mayor presencia de los negros que consiguen crear efectos cromáticos.
En el boceto número 39 la evolución es mayor siendo evidente la influencia de Dufy. El edificio ha dejado de ser el motivo principal y comparte protagonismo con la atmósfera y la vegetación, tal como se intuía en el ejercicio 38. El trazo es mucho más suelto recordando incluso a los rasgos de la caligrafía china. Las líneas rectas, los puntos, los juegos de negros y blancos se combinan con rasgos más libres y desordenados que captan la naturaleza, que describen el movimiento del aire, el balanceo de las hojas de los árboles, el pasear de las gentes. El ambiente del Bulevar de Saint Germain es el tema, sus olores, sus risas, su color, su esencia.
Coa súa chegada a París, despois de acadar a bolsa de estudios da Deputación de Pontevedra no ano 1952, Rafael Alonso comeza a vivir e a absorber a cidade recollendo as súas impresións en cadernos de debuxo onde describe, cun trazo rápido e certeiro, edificios, monumentos, paisaxes e xentes, que seguirán sendo o seu centro de interese cando retome os seus estudios en xuño de 1953, mes no que regresa á cidade do Sena tras unha estancia en Pontevedra.
A igrexa de Saint-Germain des Prés será un dos seus motivos favoritos e retratará este edificio en varias ocasións ensaiando ángulos e perspectivas distintas. O monumento sitúase no cosmopolita Boulevard de Saint-Germain, un lugar de encanto e de encontro para escritores, artistas e turistas.
Os debuxos están realizados cos primeiros rotuladores que o autor descubriu en Francia, coñecidos co nome de Lapis de feltro e que utilizou prodigamente porque lle permitían traballar con rapidez e introducir variacións cromáticas e lumínicas.
No debuxo, identificado co número 1, o trazo é rápido e certeiro, captando a estructura do inmoble. É un deseño sobrio, cunha maior presencia da xeometría, que define, mediante o emprego de diferentes trazos, raias, cadrados, liñas verticais e horizontais, os diferentes volumes e texturas do monumento. A mancha e o baleiro marcan a sensación de luz e de sombra.
Practicamente emprega o mesmo encadre no apuntamento número 38 pero o trazo adquire un carácter máis nervioso, as liñas son menos nítidas centrando o seu interese, non tanto na definición dos perfís e a estructura coma nas sensacións lumínicas, na atmosfera que envolve o edificio. No debuxo, que se torna máis abosquexado e rápido, capta as luces, emprega todo tipo de recursos gráficos para representar un edificio vivo, que se altera cos cambios de luz, evidente na maior presencia dos negros, que conseguen crear efectos cromáticos.
No bosquexo número 39, cunha evidente influencia de Dufy, a evolución é maior. O edificio deixou de ser o motivo principal e comparte protagonismo coa atmosfera e a vexetación, tal e como se intuía no exercicio número 38. O trazo é moito máis solto recordando incluso os trazos da caligrafía chinesa. As liñas rectas, os puntos, os xogos de negros e brancos combínanse con trazos máis libres e desordenados que captan a vexetación, describen o movemento do aire, o balanceo das follas das árbores, o pasear das xentes. O ambiente do Boulevard de Saint-Germain é o tema, os seus olores, as súas risas, a súa cor, a súa esencia.
La vocación insobornable por la pintura le llevó a abandonar los estudios de Arquitectura, que inició en Madrid en 1946, y en los que es contemporáneo del grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizó su primera exposición en 1947 y desde entonces su obra, principalmente la de acuarelista, técnica en la que es un consumado maestro, se ha extendido por España y Europa. Residió largo tiempo en París, y esa estancia la acusa un período de su pintura, aunque después evolucionó hacia conceptos muchos más personales, especialmente en el paisaje, en el que ha alcanzado una capacidad de síntesis verdaderamente envidiable. Fue galardonado con la medalla de Oro en la primera Bienal de Arte (1970) y en la cuarta Internacional (1980) de Pontevedra, los dos únicos concursos a los que se ha presentado en su vida. Está representado en los museos de Pontevedra y Vigo y tiene obra en numerosos centros y establecimientos públicos de casi toda España. Desde modos tradicionales en el acuarelismo, Alonso fue derivando hacia la pura síntesis, de manera que los objetos representados son esquemas, puros volúmenes insinuados, manchas de enormes dimensiones. Lejos de su técnica la habitual habilidad de la aguada, porque él dibuja directamente con el pincel y en ocasiones una mancha suya cubre buena parte del cuadro. En la pintura de Alonso hay siempre una como descuidada elegancia; un estudiado abandono; la constante sensación de inicios, que son finales, porque en este ámbito de ejecución rapidísima hay una total exigencia y una previa y larga meditación. Las corrientes francesas que siguen el cubismo, y en este mismo movimiento, son las bases de su estética, para resultados inconfundibles. El mar, el campo, el paisaje urbano, los ambientes exóticos o las tierras desnudas de Castilla llegan a sus acuarelas de modo irrepetible. A veces hace ejercicio de realismo exquisito o alardes de dibujo sinoptizado en bodegones y desnudos al óleo, con mancha delgada, desleída, de efectividad absoluta. Ocasionalmente retratista, más que rostros nos da síntesis de vidas, ahondamientos en caracteres, psicologías rotundas.
-Pablos, Francisco:Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Exmo. Ayuntamiento, 1992. -Cuña Novás, Manuel:Tiempo de creación, tiempo de silencio. En catálogo de Grandes Artistas gallegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José:Catálogo de la exposición antológica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo de la Antológica da Casa de Galicia, en febrero de 1993, con la obra reproducida.
A vocación insobornable pola pintura levouno a abandona-los estudios de Arquitectura, que iniciou en Madrid en 1946 e nos que é contemporáneo do grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizou a súa primeira exposición en 1947 e dende aquela a súa obra, sobre todo a de acuarelista, técnico na que é un consumado mestre, esténdese por toda España e Europa. Residiu moito tempo en París e esa estancia acúsaa nun período da súa pintura, aínda que despois evolucionou cara a conceptos moito máis persoais, especialmente na paisaxe, na que acadou unha capacidade de síntese certamente envexable. Foi galardoado coa medalla de ouro na primeira Bienal de Arte (1970) e na cuarta Bienal Internacional (1980) de Pontevedra, os dous únicos concursos ós que se presentou na súa vida. Está representado nos museos de Pontevedra e Vigo e ten obra en numerosos centros e establecementos públicos de case toda España. Desde modos tradicionais no acuarelismo, Alonso foi derivando cara á pura síntese, de xeito que os obxectos representados son esquemas, puros volumes insinuados, manchas de enormes dimensións. Lonxe da súa técnica, a habitual pericia da augada, porque el debuxa directamente co pincel e algunhas veces unha mancha súa cobre boa parte do cadro. Na pintura de Alonso sempre hai unha certa descoidada elegancia, un estudiado abandono, a constante sensación de inicios, que son remates, porque nese eido de execución rapidísima hai unha total esixencia e unha previa e longa meditación. As correntes francesas que seguen o cubismo e mais ese mesmo movemento son as bases da súa estética para resultados inconfundibles. O mar, o campo, a paisaxe urbana, os ambientes exóticos ou as terras espidas de Castela chegan ás súas acuarelas de xeito irrepetible. Ás veces fai exercicios de realismo exquisito ou fachendas de debuxo sinoptizado en bodegóns e nus ó óleo, con mancha delgada, esleída, de efectividade absoluta. Ocasionalmente retratista, máis ca rostros dános sínteses de vidas, afondamentos en caracteres, psicoloxías rotundas.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Concello, 1992. -Cuña Novás, Manuel: Tiempo de creación, tiempo de silencio. No catálogo de grandes artistas galegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José: Catálogo da exposición antolóxica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo da Antolóxica da Casa de Galicia, en febreiro do 1993, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Con su llegada a París, después de conseguir la beca de la Diputación de Pontevedra en el año 1952, Rafael Alonso comienza a vivir y a absorber la ciudad recogiendo sus impresiones en cuadernos de dibujo donde describe, con trazo rápido y certero, edificios, monumentos, paisajes y gentes que seguirán siendo el centro de su interés cuando retome sus estudios en Junio de 1953, mes en el que regresa a la ciudad del Sena tras una estancia en Pontevedra.
La iglesia de Saint Germain des Prés, será uno de sus motivos favoritos y retratará este edificio en varias ocasiones ensayando ángulos y perspectivas distintas. El monumento se sitúa en el cosmopolita Bulevar de Saint Germain, un lugar de encanto y de encuentro para escritores, artistas y turistas.
Los dibujos están realizados con los primeros rotuladores que el autor descubrió en Francia, conocidos con el nombre de Lápiz de fieltro y que utilizó pródigamente porque le permitían trabajar con rapidez introduciendo variaciones cromáticas y lumínicas.
En el dibujo, identificado con el número 1, el trazo es rápido y certero captando la estructura del inmueble. Es un diseño sobrio, con una mayor presencia de la geometría, que define, mediante en empleo de diferentes trazos, rayas, cuadrados, líneas verticales y horizontales, los diferentes volúmenes y texturas del monumento. La mancha y el vacío marcan la sensación de luz y sombra.
Prácticamente utiliza el mismo encuadre en el apunte número 38 pero el trazo adquiere un carácter más nervioso, las líneas son menos nítidas centrando el interés, no tanto en la definición de los perfiles y la estructura, como en las sensaciones lumínicas, en la atmósfera que envuelve al edificio. El dibujo se vuelve más abocetado y rápido captando las luces, utilizando todo tipo de recursos gráficos para representar un edificio vivo, que se altera con los cambios de luz evidente en la mayor presencia de los negros que consiguen crear efectos cromáticos.
En el boceto número 39 la evolución es mayor siendo evidente la influencia de Dufy. El edificio ha dejado de ser el motivo principal y comparte protagonismo con la atmósfera y la vegetación, tal como se intuía en el ejercicio 38. El trazo es mucho más suelto recordando incluso a los rasgos de la caligrafía china. Las líneas rectas, los puntos, los juegos de negros y blancos se combinan con rasgos más libres y desordenados que captan la naturaleza, que describen el movimiento del aire, el balanceo de las hojas de los árboles, el pasear de las gentes. El ambiente del Bulevar de Saint Germain es el tema, sus olores, sus risas, su color, su esencia.
Coa súa chegada a París, despois de acadar a bolsa de estudios da Deputación de Pontevedra no ano 1952, Rafael Alonso comeza a vivir e a absorber a cidade recollendo as súas impresións en cadernos de debuxo onde describe, cun trazo rápido e certeiro, edificios, monumentos, paisaxes e xentes, que seguirán sendo o seu centro de interese cando retome os seus estudios en xuño de 1953, mes no que regresa á cidade do Sena tras unha estancia en Pontevedra.
A igrexa de Saint-Germain des Prés será un dos seus motivos favoritos e retratará este edificio en varias ocasións ensaiando ángulos e perspectivas distintas. O monumento sitúase no cosmopolita Boulevard de Saint-Germain, un lugar de encanto e de encontro para escritores, artistas e turistas.
Os debuxos están realizados cos primeiros rotuladores que o autor descubriu en Francia, coñecidos co nome de Lapis de feltro e que utilizou prodigamente porque lle permitían traballar con rapidez e introducir variacións cromáticas e lumínicas.
No debuxo, identificado co número 1, o trazo é rápido e certeiro, captando a estructura do inmoble. É un deseño sobrio, cunha maior presencia da xeometría, que define, mediante o emprego de diferentes trazos, raias, cadrados, liñas verticais e horizontais, os diferentes volumes e texturas do monumento. A mancha e o baleiro marcan a sensación de luz e de sombra.
Practicamente emprega o mesmo encadre no apuntamento número 38 pero o trazo adquire un carácter máis nervioso, as liñas son menos nítidas centrando o seu interese, non tanto na definición dos perfís e a estructura coma nas sensacións lumínicas, na atmosfera que envolve o edificio. No debuxo, que se torna máis abosquexado e rápido, capta as luces, emprega todo tipo de recursos gráficos para representar un edificio vivo, que se altera cos cambios de luz, evidente na maior presencia dos negros, que conseguen crear efectos cromáticos.
No bosquexo número 39, cunha evidente influencia de Dufy, a evolución é maior. O edificio deixou de ser o motivo principal e comparte protagonismo coa atmosfera e a vexetación, tal e como se intuía no exercicio número 38. O trazo é moito máis solto recordando incluso os trazos da caligrafía chinesa. As liñas rectas, os puntos, os xogos de negros e brancos combínanse con trazos máis libres e desordenados que captan a vexetación, describen o movemento do aire, o balanceo das follas das árbores, o pasear das xentes. O ambiente do Boulevard de Saint-Germain é o tema, os seus olores, as súas risas, a súa cor, a súa esencia.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...