| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Rafael Alonso buscó en su estancia en Francia el contacto con el mar, con las zonas portuarias y sus dibujos de Honfleur son un ejemplo de ello. Este puerto pesquero había sido el más importante de Francia hasta que El Havre ocupó el primer puesto.
En cada una de las composiciones, el autor ofrece una visión diferente y a la vez complementaria de la ciudad, de su puerto y de sus edificios.
En el estudio número 17, a pesar del título, el verdadero tema son las casas apostadas en la orilla que componen la línea costera.
El paisaje es claramente urbano dominado, en todo momento, por las construcciones que ocupan toda la composición marcada por la fuerte verticalidad de los inmuebles que dejan un escaso hueco para que fluya la atmósfera. La disposición en horizontal del papel permite disfrutar de una vista panorámica de la ciudad. El dibujo es recio, con trazo simple define la estructura vertical y geométrica de los edificios, sin recargar en manchones, sin pararse en descripciones de luz y de sombra.
En el caso del boceto número 21, la mirada sobre el paisaje se detiene en el puerto con sus embarcaciones. Sitúa, con un gesto rápido, el perfil curvado de la costa, las casas apiñadas en la orilla, el chapitel de la iglesia que sobresale por encima de las demás construcciones. Las barcas, representadas en una visión escorzada que gana en profundidad, se relegan al margen derecho dejando el espacio central para captar el agua. El entramado de líneas que componen las velas animan la marina y marcan diferentes planos de profundidad.
Los trazos se convierten en línea, en ondas, en puntos, describiendo, de un modo sencillo y gráfico, la arquitectura, el mar, la atmósfera, buscando comunicar lo máximo a través de lo imprescindible.
Rafael Alonso buscou na súa estancia en Francia o contacto co mar, coas zonas portuarias, e os seus debuxos de Honfleur son un bo exemplo. Este peirao pesqueiro fora o máis importante de Francia ata que Le Havre pasou a ocupar o primeiro posto.
En cada unha das composicións, o autor ofrece unha visión diferente e asemade complementaria da cidade, do seu porto e dos seus edificios.
No estudio número 17, a pesar do título, o verdadeiro tema son as casas da beira que compoñen a liña costeira.
A paisaxe é claramente urbana, dominada, en todo momento, polas construccións que ocupan a composición, marcada pola forte verticalidade dos inmobles que deixan un escaso oco para que flúa a atmosfera. A disposición en horizontal do papel permite gozar dunha vista panorámica da cidade. O debuxo, recio e de trazo simple, define a estructura vertical e xeométrica dos edificios, sen recargar en manchóns, sen pararse en descricións de luz e de sombra.
No caso do bosquexo número 21, a mirada sobre a paisaxe detense no peirao coas súas embarcacións. Sitúa, cun xesto rápido, o perfil curvado da costa, as casas amoreadas na beira, o chapitel da igrexa que sobresae por enriba das demais construccións. As barcas, representadas nunha visión escorzada que gaña en profundidade, reléganse á marxe dereita deixando o espacio central para captar a auga. O tramado de liñas que compoñen as velas animan a mariña e marcan diferentes planos de profundidade.
Os trazos convértense en liñas, ondas, puntos, describen, dun xeito sinxelo e gráfico, a arquitectura, o mar, a atmosfera, e buscan comunicaren ó máximo a través do imprescindible.
La vocación insobornable por la pintura le llevó a abandonar los estudios de Arquitectura, que inició en Madrid en 1946, y en los que es contemporáneo del grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizó su primera exposición en 1947 y desde entonces su obra, principalmente la de acuarelista, técnica en la que es un consumado maestro, se ha extendido por España y Europa. Residió largo tiempo en París, y esa estancia la acusa un período de su pintura, aunque después evolucionó hacia conceptos muchos más personales, especialmente en el paisaje, en el que ha alcanzado una capacidad de síntesis verdaderamente envidiable. Fue galardonado con la medalla de Oro en la primera Bienal de Arte (1970) y en la cuarta Internacional (1980) de Pontevedra, los dos únicos concursos a los que se ha presentado en su vida. Está representado en los museos de Pontevedra y Vigo y tiene obra en numerosos centros y establecimientos públicos de casi toda España. Desde modos tradicionales en el acuarelismo, Alonso fue derivando hacia la pura síntesis, de manera que los objetos representados son esquemas, puros volúmenes insinuados, manchas de enormes dimensiones. Lejos de su técnica la habitual habilidad de la aguada, porque él dibuja directamente con el pincel y en ocasiones una mancha suya cubre buena parte del cuadro. En la pintura de Alonso hay siempre una como descuidada elegancia; un estudiado abandono; la constante sensación de inicios, que son finales, porque en este ámbito de ejecución rapidísima hay una total exigencia y una previa y larga meditación. Las corrientes francesas que siguen el cubismo, y en este mismo movimiento, son las bases de su estética, para resultados inconfundibles. El mar, el campo, el paisaje urbano, los ambientes exóticos o las tierras desnudas de Castilla llegan a sus acuarelas de modo irrepetible. A veces hace ejercicio de realismo exquisito o alardes de dibujo sinoptizado en bodegones y desnudos al óleo, con mancha delgada, desleída, de efectividad absoluta. Ocasionalmente retratista, más que rostros nos da síntesis de vidas, ahondamientos en caracteres, psicologías rotundas.
-Pablos, Francisco:Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Exmo. Ayuntamiento, 1992. -Cuña Novás, Manuel:Tiempo de creación, tiempo de silencio. En catálogo de Grandes Artistas gallegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José:Catálogo de la exposición antológica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo de la Antológica da Casa de Galicia, en febrero de 1993, con la obra reproducida.
A vocación insobornable pola pintura levouno a abandona-los estudios de Arquitectura, que iniciou en Madrid en 1946 e nos que é contemporáneo do grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizou a súa primeira exposición en 1947 e dende aquela a súa obra, sobre todo a de acuarelista, técnico na que é un consumado mestre, esténdese por toda España e Europa. Residiu moito tempo en París e esa estancia acúsaa nun período da súa pintura, aínda que despois evolucionou cara a conceptos moito máis persoais, especialmente na paisaxe, na que acadou unha capacidade de síntese certamente envexable. Foi galardoado coa medalla de ouro na primeira Bienal de Arte (1970) e na cuarta Bienal Internacional (1980) de Pontevedra, os dous únicos concursos ós que se presentou na súa vida. Está representado nos museos de Pontevedra e Vigo e ten obra en numerosos centros e establecementos públicos de case toda España. Desde modos tradicionais no acuarelismo, Alonso foi derivando cara á pura síntese, de xeito que os obxectos representados son esquemas, puros volumes insinuados, manchas de enormes dimensións. Lonxe da súa técnica, a habitual pericia da augada, porque el debuxa directamente co pincel e algunhas veces unha mancha súa cobre boa parte do cadro. Na pintura de Alonso sempre hai unha certa descoidada elegancia, un estudiado abandono, a constante sensación de inicios, que son remates, porque nese eido de execución rapidísima hai unha total esixencia e unha previa e longa meditación. As correntes francesas que seguen o cubismo e mais ese mesmo movemento son as bases da súa estética para resultados inconfundibles. O mar, o campo, a paisaxe urbana, os ambientes exóticos ou as terras espidas de Castela chegan ás súas acuarelas de xeito irrepetible. Ás veces fai exercicios de realismo exquisito ou fachendas de debuxo sinoptizado en bodegóns e nus ó óleo, con mancha delgada, esleída, de efectividade absoluta. Ocasionalmente retratista, máis ca rostros dános sínteses de vidas, afondamentos en caracteres, psicoloxías rotundas.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Concello, 1992. -Cuña Novás, Manuel: Tiempo de creación, tiempo de silencio. No catálogo de grandes artistas galegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José: Catálogo da exposición antolóxica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo da Antolóxica da Casa de Galicia, en febreiro do 1993, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Rafael Alonso buscó en su estancia en Francia el contacto con el mar, con las zonas portuarias y sus dibujos de Honfleur son un ejemplo de ello. Este puerto pesquero había sido el más importante de Francia hasta que El Havre ocupó el primer puesto.
En cada una de las composiciones, el autor ofrece una visión diferente y a la vez complementaria de la ciudad, de su puerto y de sus edificios.
En el estudio número 17, a pesar del título, el verdadero tema son las casas apostadas en la orilla que componen la línea costera.
El paisaje es claramente urbano dominado, en todo momento, por las construcciones que ocupan toda la composición marcada por la fuerte verticalidad de los inmuebles que dejan un escaso hueco para que fluya la atmósfera. La disposición en horizontal del papel permite disfrutar de una vista panorámica de la ciudad. El dibujo es recio, con trazo simple define la estructura vertical y geométrica de los edificios, sin recargar en manchones, sin pararse en descripciones de luz y de sombra.
En el caso del boceto número 21, la mirada sobre el paisaje se detiene en el puerto con sus embarcaciones. Sitúa, con un gesto rápido, el perfil curvado de la costa, las casas apiñadas en la orilla, el chapitel de la iglesia que sobresale por encima de las demás construcciones. Las barcas, representadas en una visión escorzada que gana en profundidad, se relegan al margen derecho dejando el espacio central para captar el agua. El entramado de líneas que componen las velas animan la marina y marcan diferentes planos de profundidad.
Los trazos se convierten en línea, en ondas, en puntos, describiendo, de un modo sencillo y gráfico, la arquitectura, el mar, la atmósfera, buscando comunicar lo máximo a través de lo imprescindible.
Rafael Alonso buscou na súa estancia en Francia o contacto co mar, coas zonas portuarias, e os seus debuxos de Honfleur son un bo exemplo. Este peirao pesqueiro fora o máis importante de Francia ata que Le Havre pasou a ocupar o primeiro posto.
En cada unha das composicións, o autor ofrece unha visión diferente e asemade complementaria da cidade, do seu porto e dos seus edificios.
No estudio número 17, a pesar do título, o verdadeiro tema son as casas da beira que compoñen a liña costeira.
A paisaxe é claramente urbana, dominada, en todo momento, polas construccións que ocupan a composición, marcada pola forte verticalidade dos inmobles que deixan un escaso oco para que flúa a atmosfera. A disposición en horizontal do papel permite gozar dunha vista panorámica da cidade. O debuxo, recio e de trazo simple, define a estructura vertical e xeométrica dos edificios, sen recargar en manchóns, sen pararse en descricións de luz e de sombra.
No caso do bosquexo número 21, a mirada sobre a paisaxe detense no peirao coas súas embarcacións. Sitúa, cun xesto rápido, o perfil curvado da costa, as casas amoreadas na beira, o chapitel da igrexa que sobresae por enriba das demais construccións. As barcas, representadas nunha visión escorzada que gaña en profundidade, reléganse á marxe dereita deixando o espacio central para captar a auga. O tramado de liñas que compoñen as velas animan a mariña e marcan diferentes planos de profundidade.
Os trazos convértense en liñas, ondas, puntos, describen, dun xeito sinxelo e gráfico, a arquitectura, o mar, a atmosfera, e buscan comunicaren ó máximo a través do imprescindible.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...