| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El artista coloca los tres hijos de una misma familia para realizar un retrato situándolos en un contexto natural, el propio patio del fotógrafo convertido en estudio al aire libre donde se aprecia el suelo de tierra y el muro de piedras que funciona como fondo telón, todavía sin el revoco que le dará posteriormente.
La disposición es muy armoniosa, presentándolos de mayor a menor. Los niños van vestidos con las mejores galas destacando la muñeca exhibida como un trofeo, como un elemento de clase y de status al no ser un juguete demasiado común y difícilmente asequible.
La austeridad formal es una constante en la obra de Caamaño que investiga con la luz natural y trabaja sin recargar la escena, buscando lo esencial destacando, en este caso, la ternura con la que retrata a los niños por encima de cualquier nota ambiental.
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 28 de Febrero al 7 de Abril de 2002. Centro Cultural Caixanova, Vigo
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 12 de Abril al 12 de Mayo de 2002. Praza San José, Pontevedra
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Junio de 2002. Sala de Exposiciones Caixanova, A Estrada
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 27 de Junio al 28 de Julio de 2002. Casa do Escudo, Verín
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 31 de Julio al 1 de Septiembre de 2002. Casa da Cultura, Gondomar
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Centro de Estudios Fotográficos, Caixanova. Vigo, 2002, pág. 24
O artista coloca os tres fillos dunha mesma familia para realizar un retrato, situándoos nun contexto natural; o propio patio do fotógrafo convertido en estudio ó aire libre, onde se aprecia o chan de terra e o muro de pedras, que funciona como telón de fondo, aínda sen o revoco que lle dará con posterioridade.
A disposición, moi harmoniosa, preséntaos de maior a menor. Os rapaces van vestidos coas mellores galas, e destaca a moneca exhibida como un trofeo, un elemento de clase, ó non ser un xoguete demasiado común e dificilmente asequible.
A austeridade formal é unha constante na obra de Caamaño, que investiga coa luz natural e traballa sen recargar a escena, buscando o esencial e destaca, neste caso, a tenrura coa que retrata os nenos por encima de calquera nota ambiental.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 28 de febreiro ó 7 de abril de 2002. Centro Cultural Caixanova, Vigo.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 12 de abril ó 12 de maio de 2002. Praza San José, Pontevedra.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Xuño de 2002. Sala de Exposicións Caixanova, A Estrada.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 27 de xuño ó 28 de xullo de 2002. Casa do Escudo, Verín.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 31 de xullo ó 1 de setembro de 2002. Casa da Cultura, Gondomar.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Centro de Estudios Fotográficos, Caixanova. Vigo, 2002, páx. 24.
Ramón Caamaño Bentín nació en Muxía, localidad de la denominada Costa de la Muerte, en 1908. En un autodidacto que adquiere su primera cámara cuando sólo cuenta dieciséis años. Poco después, en 1927, compra un proyector Pathe Baby, con el que lleva a cabo sesiones de cine en locales improvisados e incluso al aire libre, compartiendo esta tarea con la de fotógrafo.
Durante la guerra civil, en 1937, se traslada a Cée, donde permanece cerca de veinte años, y posteriormente a Corcubión, aunque sigue acudiendo a su aldea natal, donde colabora con él su yerno Ramón Pose, y donde hoy se encuentra su repertorio de imágenes y su acervo de cámaras fotográficas.
Los animadores del centro de Estudios Fotográficos de Vigo y auspiciadores de la Bienal Fotográfica de la misma ciudad, Manuel Sendón y José Luis Suárez Canal, se interesan por la obra de Caamaño, y con el título de "Retratos da Costa da Morte" montan una importante muestra que presentan en el Centro Cultural de Caixanova al iniciarse el nuevo milenio, que después recorrerá otras ciudades de Galicia, sorprendiendo al público interesado por la fuerza expresiva y la calidad formal de este artista del objetivo, de indudable potencial antropológico.
El paisanaje gallego de una sociedad ya desaparecida está retenida en la obra de Caamaño, así como escenas de la vida cotidiana, desde los fastos a la muerte. Rostros intensos, que huelen a verdad, gentes endomingadas, que lucen sus mejores galas y enfatizan su figura ante decoraciones improvisadas.
Inevitablemente hay que aludir a "De family of man", obra fotográfica de interés mundial que acogió el Museo de Arte Moderno de Nueva York en los años en que mediaba el siglo pasado, glosada por el poeta Carl Sandburg, cuya intención de trascender lo cotidiano coincide con el fotógrafo gallego, quien probablemente no conoció ese amplísimo repertorio realizado en multitud de países.
Gentes enlutadas, atuendos sobrios, gestos contenidos, rostros como tallados a hachazos. Una inefable dignidad en la modestia de esta tipología, imbuida de la importancia de perpetuarse en una cartulina como único testimonio, acaso, en sus vidas sin otros acontecimientos.
Evidentemente, la mera captación de una persona, de un hecho, es decir, la anécdota, la eleva a categoría de arte quien ha manipulado la cámara y apenas retoca ni complementa sus negativos. La hondura psicológica, la emoción inquietante se desprende, desbordándola, de esa escueta realidad, para alcanzar la condición de arte.
Sendón M. y Suárez Canal, X.L.: Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte. Vigo, Caixanova, 2001.
Sendón M. y Suárez Canal, X.L.: Imaxes na penumbra. A fotografía afeccionada en Galicia (1950-1965) . Vigo, Edic. Xerais, 1998.Ribao, Roberto: Ramón Caamaño fotógrafo muxián. Revista Tempos Novos, número 58. Marzo 2002. , pags. 68 - 71.
Ramón Caamaño naceu en Muxía, localidade da nomeada Costa da Morte, en 1908. Nun autodidacto que adquire a súa primeira cámara cando só contaba dezaseis anos. Pouco despois, en 1927 compra un proxector Pathe Baby, co que leva a cabo sesións de cinema en locais improvisados e tamén ó aire libre, compartindo esta tarefa coa de fotógrafo.
Ó longo da guerra civil, en 1937, marcha a Cée, onde vive vinte anos, e despois en Corcubión, aínda que acode a súa aldea natal, onde lle axuda o seu xenro Ramón Pose, e onde hoxe en día están as súas imaxes e o seu acervo de cámaras de fotografar.
Os animadores do Centro de Estudio Fotográficos de Vigo e auspiciadores da Bienal Fotográfica da mesma cidade, Manuel Sendón e José Luis Suárez Canal, toman interese pola obra de Caamaño, e co título "Retratos da Costa da Morte" fan unha prestixiosa mostra que presentan no Centro Cultural Caixanova ó comezo do novo milenio, que despois percorrerá outras cidades de Galicia, abraiando ó público interesado na forza expresiva e na calidade formal deste artista do obxectivo, de indubidable potencial antropolóxico.
Os paisanos galegos dunha sociedade xa desaparecida están retidos na obra de Caamaño, e escenas cotiás desde os fastos á morte. Intensas facianas que olen a verdade, xente de domingo, que loce as súas mellores galas e salientan a súa figura diante de decoracións improvisadas.
Inevitablemente temos que aludir a "De family of man", obra fotográfica de interese mundial que posue o Museo de Arte Moderno de Nueva York no pasado século, glosada polo poeta Carl Sandburg, con intención de transcender do cotián, a que coincide co fotógrafo galego, que probablemente non coñeceu o amplo traballo realizado en multitude de países.
Xente de luto, sobrias vestimentas, xestos austeros, facianas como talladas a machadazos. Unha inefable dignidade na humildade desta tipoloxía, imbuida na importancia de perpetuar nunha cartolina como único testemuño, quizais, nas súas vidas sen outros acontecementos.
Evidentemente a simple captación dunha persoa, dun feito, é dicir, a anécdota, sublima a categoría de arte quen manipulou a cámara e a penas retoca nin complementa os seus negativos. O fondo psicolóxico, a inqueda emoción sae, desbordando da concisa realidade, para acadar a condición de arte.
Sendón M. y Suárez Canal, X.L. : Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte. Vigo, Caixanova, 2001.
Sendón M. y Suárez Canal, X.L : Imaxes na Penumbra. A fotografía afeccionada en Galicia (1950-1965). Vigo, Eddic. Xerais, 1998.
Ribao, Roberto: Ramón Caamaño fotógrafo muxián. Revista Tempos Novos, número 58. Marzo 2002. , pags. 68-71.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
El artista coloca los tres hijos de una misma familia para realizar un retrato situándolos en un contexto natural, el propio patio del fotógrafo convertido en estudio al aire libre donde se aprecia el suelo de tierra y el muro de piedras que funciona como fondo telón, todavía sin el revoco que le dará posteriormente.
La disposición es muy armoniosa, presentándolos de mayor a menor. Los niños van vestidos con las mejores galas destacando la muñeca exhibida como un trofeo, como un elemento de clase y de status al no ser un juguete demasiado común y difícilmente asequible.
La austeridad formal es una constante en la obra de Caamaño que investiga con la luz natural y trabaja sin recargar la escena, buscando lo esencial destacando, en este caso, la ternura con la que retrata a los niños por encima de cualquier nota ambiental.
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 28 de Febrero al 7 de Abril de 2002. Centro Cultural Caixanova, Vigo
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 12 de Abril al 12 de Mayo de 2002. Praza San José, Pontevedra
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Junio de 2002. Sala de Exposiciones Caixanova, A Estrada
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 27 de Junio al 28 de Julio de 2002. Casa do Escudo, Verín
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Del 31 de Julio al 1 de Septiembre de 2002. Casa da Cultura, Gondomar
“Ramón Caamaño. Retratos da costa da Morte”. Centro de Estudios Fotográficos, Caixanova. Vigo, 2002, pág. 24
O artista coloca os tres fillos dunha mesma familia para realizar un retrato, situándoos nun contexto natural; o propio patio do fotógrafo convertido en estudio ó aire libre, onde se aprecia o chan de terra e o muro de pedras, que funciona como telón de fondo, aínda sen o revoco que lle dará con posterioridade.
A disposición, moi harmoniosa, preséntaos de maior a menor. Os rapaces van vestidos coas mellores galas, e destaca a moneca exhibida como un trofeo, un elemento de clase, ó non ser un xoguete demasiado común e dificilmente asequible.
A austeridade formal é unha constante na obra de Caamaño, que investiga coa luz natural e traballa sen recargar a escena, buscando o esencial e destaca, neste caso, a tenrura coa que retrata os nenos por encima de calquera nota ambiental.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 28 de febreiro ó 7 de abril de 2002. Centro Cultural Caixanova, Vigo.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 12 de abril ó 12 de maio de 2002. Praza San José, Pontevedra.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Xuño de 2002. Sala de Exposicións Caixanova, A Estrada.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 27 de xuño ó 28 de xullo de 2002. Casa do Escudo, Verín.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Do 31 de xullo ó 1 de setembro de 2002. Casa da Cultura, Gondomar.
“Ramón Caamaño. Retratos da Costa da Morte”. Centro de Estudios Fotográficos, Caixanova. Vigo, 2002, páx. 24.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...