| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El artista posee la habilidad de alterar y modificar el entorno con su mirada transformando la realidad para convertirla únicamente en paisaje que domina a la ciudad, diminuta e insignificante, hundida bajo la presión atmosférica que la ahoga.
El núcleo urbano, representado minuciosamente como una delicada miniatura o una exquisita composición flamenca, parece incapaz de soportar el peso gaseoso de las nubes. Los grises que parten de la superficie se elevan hacia el infinito en su ascenso vertical y se combinan con los amarillos describiendo ondas y formas envolventes que dificultan el paso de la luz solar. La pincelada discurre por la superficie de madera expandiendo una materia depuradísima, tan delgada que permite que las capas inferiores contribuyan a generar la sensación de polvo que vuelve insalubre el aire.
Los desnudos troncos de los árboles revelan el desencuentro Urbe-Naturaleza mientras que las antenas de televisión se alzan triunfales las sobre las edificaciones aglomeradas como incontestables emblemas de la modernidad.
"Antonio Quesada". Mayo de 1980. Sala de Exposiciones de Caixapontevedra, Pontevedra.
O artista posúe a habilidade de alterar e modificar o contorno coa súa mirada transformando a realidade para convertela unicamente en paisaxe que domina a cidade, diminuta e insignificante, afundida baixo a presión atmosférica que a afoga.
O núcleo urbano, representado dun xeito minucioso como unha delicada miniatura ou unha exquisita composición flamenca, semella incapaz de soportar o peso gasoso das nubes. Os grises, que parten da superficie, elévanse cara ó infinito no seu ascenso vertical e combínanse cos amarelos describindo ondas e formas envolventes que dificultan o paso da luz solar. A pincelada descorre pola superficie da madeira expandindo unha materia depuradísima, tan delgada que permite que as capas inferiores contribúan a xerar a sensación de po, tornando insalubre o aire.
Os espidos troncos das árbores revelan o desacordo urbe-natureza mentres que as antenas de televisión se alzan triunfais sobre as edificacións aglomeradas como incontestables emblemas da modernidade.
"Antonio Quesada". Maio de 1980. Sala de Exposicións de Caixapontevedra, Pontevedra.
Miembro de la familia de artistas más extensa de España, hasta el punto de que ha sido estudiada en su conjunto, como fenómeno social y artístico, puesto que pasan de la veintena los miembros que cultivan alguna faceta plástica. Antonio Quesada se inició, desde muy niño, en diversas tareas artísticas, aunque se considera autodidacta. Funcionario del Estado, en 1953 fija su residencia en Zamora, donde toma contacto con el pintor Antonio Pedrero y los poetas Claudio Rodríguez e Hilario Tundidor. La peculiar concepción lírica que del paisaje tienen estos artistas influirá decisivamente en el orensano, cultivador, personalísimo y casi en exclusiva, de ese tema plástico. Instala taller de serigrafía, técnica en la que es pionero. No se desvincula de su ciudad natal, donde ocasionalmente convive con Otero Pedrayo, Blanco Amor, Vicente Risco. En 1962 participa en una colectiva de artistas orensanos en Madrid, que llama la atención de la crítica. Con su hermano Jaime, artista superdotado, y el escultor Acisclo Manzano, viaja por toda Europa y cuelga sus cuadros en París, en numerosas ciudades de Europa, hasta Estocolmo. A su regreso a España inicia la etapa norteamericana, con muestras en Indiana, Chicago. En 1966 se asienta en Vigo, donde reside desde entonces. Gana en 1970 el premio "Quiñones de León", con un paisaje que abarca amplias tierras desde una perspectiva aérea, tendencia que cubrirá una etapa de su pintura. También ganará medalla de plata en la Bienal de Pontevedra de 1971, y la de bronce en la Trienal de Santiago, de 1973. En Coruña se adquiere un paisaje suyo para el Museo de la ciudad. Sigue concurriendo a certámenes colectivos, siempre con éxito. Gana el gran premio de la Bienal del Tajo, en Toledo, y el premio especial en la Bienal Nacional de Pintura de Zamora. Realiza exposiciones en todo Galicia, en Madrid, donde es saludado con entusiasmo por el crítico Santiago Amón. Actualmente, la obra de Antonio Quesada está representada en todos los museos de Galicia y en otros muchos de provincias españolas, así como en colecciones institucionales y particulares de España, Europa y América. El paisaje de Quesada es de raíz intelectual. Es una expresión mucho más sentida que contemplada con los ojos. Es decir, verdadero paisaje, puesto que su naturaleza son estados del alma, con una visión lírica de raíz mística. A sus amplias perspectivas iniciales han sucedido visiones mucho más elaboradas, con ruptura de profundidades, de manera que las representaciones se frontalizan y son como inscripciones en un ambiente idealizado, muy próximo a la abstracción absoluta. La materia está elaborada con suma atención y gran maestría. Hay una estructura tensa, arropada por el cromatismo, de fuertes contrastes, en ocres, verdes, negros. Es, sin duda, el paisajista más personal e importante de la pintura gallegal actual.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Serigrafías de arte. Vigo, 1971. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Gran enciclopedia gallega. Gijón, S. Cañada, Edit., 1974. -Entrevista realizada por F. Franco, publicada en el Faro de Vigo el 16/4/1997.
Membro da familia de artistas máis extensa de España, ata o punto de se estudiar no seu conxunto como fenómeno social e artístico posto que pasan de vinte os membros que cultivan algunha faceta plástica. Antonio Quesada iniciouse dende moi neno en diversas tarefas artísticas, aínda que se considera autodidacta. Funcionario do Estado, en 1953 fixa a súa residencia en Zamora, onde toma contacto co pintor Antonio Pedrero e os poetas Claudio Rodríguez e mais con Hilario Tundidor. A peculiar concepción lírica que da paisaxe teñen estes artistas vai influír decisivamente sobre o ourensán, cultivador, moi persoal e case exclusivamente, deste tema plástico. Instala un taller de serigrafía, técnica na que é pioneiro. Non se desvencella da súa cidade natal, onde convive ocasionalmente con Otero Pedrayo, Blanco Amor e Vicente Risco. En 1962 participa nunha colectiva de artistas ourensáns en Madrid que chama a atención da crítica. Con seu irmán Jaime, artista superdotado, e mailo escultor Acisclo Manzano, viaxa por toda Europa e pendura os seus cadros en París e outras numerosas cidades de Europa, ata Estocolmo. De volta en España inicia a etapa norteamericana, con mostras en Indiana, Chicago. En 1966 asenta en Vigo, onde reside desde aquela. Gaña en 1970 o premio "Quiñones de León" por unha paisaxe que abrangue amplas terras dende unha perspectiva aérea, tendencia que vai cubrir unha etapa da súa pintura. Tamén gaña a medalla de prata na Bienal de Pontevedra de 1971 e a de bronce na Trienal de Santiago de 1973. En Coruña adquiren unha paisaxe súa para o Museo da cidade. Segue concorrendo a certames colectivos, sempre con éxito. Gaña o grande premio da Bienal do Taxo, en Toledo, así como o premio especial na Bienal Nacional de Pintura de Zamora. Realiza exposicións en toda Galicia, en Madrid, onde o gaba con entusiasmo o crítico Santiago Amón. Actualmente a obra de Antonio Quesada está representada en tódolos museos de Galicia e noutros moitos de provincias españolas, así como en coleccións institucionais e particulares de España, Europa e América. A paisaxe de Quesada é de raíz intelectual. É unha expresión moito máis sentida ca contemplada cos ollos, é dicir paisaxe verdadeira, posto que a súa natureza son estados da alma, cunha visión lírica de raíz mística. Ás súas amplas perspectivas iniciais sucedéronse visións moito máis elaboradas, con ruptura de profundides, de xeito que as representacións se frontalizan e son coma inscricións nun ambiente idealizado, moi achegado á abstracción absoluta. A materia está elaborada con suma atención e grande mestría. Hai unha estructura tensa, arroupada polo cromatismo, con fortes contrastes, con ocres, verdes e negros. É sen dúbida, o paisaxista máis persoal e importante da pintura galega actual.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Serigrafías de arte. Vigo, 1971. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Gran enciclopedia gallega. Gijón, S. Cañada, Edit., 1974. -Entrevista realizada por F. Franco, publicada en Faro de Vigo o 16/4/1997.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
El artista posee la habilidad de alterar y modificar el entorno con su mirada transformando la realidad para convertirla únicamente en paisaje que domina a la ciudad, diminuta e insignificante, hundida bajo la presión atmosférica que la ahoga.
El núcleo urbano, representado minuciosamente como una delicada miniatura o una exquisita composición flamenca, parece incapaz de soportar el peso gaseoso de las nubes. Los grises que parten de la superficie se elevan hacia el infinito en su ascenso vertical y se combinan con los amarillos describiendo ondas y formas envolventes que dificultan el paso de la luz solar. La pincelada discurre por la superficie de madera expandiendo una materia depuradísima, tan delgada que permite que las capas inferiores contribuyan a generar la sensación de polvo que vuelve insalubre el aire.
Los desnudos troncos de los árboles revelan el desencuentro Urbe-Naturaleza mientras que las antenas de televisión se alzan triunfales las sobre las edificaciones aglomeradas como incontestables emblemas de la modernidad.
"Antonio Quesada". Mayo de 1980. Sala de Exposiciones de Caixapontevedra, Pontevedra.
O artista posúe a habilidade de alterar e modificar o contorno coa súa mirada transformando a realidade para convertela unicamente en paisaxe que domina a cidade, diminuta e insignificante, afundida baixo a presión atmosférica que a afoga.
O núcleo urbano, representado dun xeito minucioso como unha delicada miniatura ou unha exquisita composición flamenca, semella incapaz de soportar o peso gasoso das nubes. Os grises, que parten da superficie, elévanse cara ó infinito no seu ascenso vertical e combínanse cos amarelos describindo ondas e formas envolventes que dificultan o paso da luz solar. A pincelada descorre pola superficie da madeira expandindo unha materia depuradísima, tan delgada que permite que as capas inferiores contribúan a xerar a sensación de po, tornando insalubre o aire.
Os espidos troncos das árbores revelan o desacordo urbe-natureza mentres que as antenas de televisión se alzan triunfais sobre as edificacións aglomeradas como incontestables emblemas da modernidade.
"Antonio Quesada". Maio de 1980. Sala de Exposicións de Caixapontevedra, Pontevedra.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...