| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La capacidad para retratar fachadas y edificios históricos de iconografía compleja como la iglesia renacentista de Santa María de Pontevedra refleja la esmerada técnica del artista, la habilidad y curiosidad de su mirada.
Su trabajo capta la trama estructural y la calidad plástica de la portada mediante una interpretación arriesgada pero efectiva que consiste en plantear la obra en un solo tono, en un cobrizo aplicado directamente sobre el fondo crudo del lienzo otorgando a la pieza el aspecto de un boceto, de un dibujo realizado con sanguina.
El autor fija los perfiles, encaja perfectamente cada elemento y cada detalle iconográfico es reconocible. Las variaciones lumínicas, que refuerzan la sensación de volumen, quedan descritas mediante un tostado diluido, menos intenso, que discurre por los paramentos reforzando los ángulos, recogiendo los matices de la piedra y las sombras proyectadas por la rica ornamentación escultórica.
El aspecto final, de gran atractivo visual, rememora las trazas arquitectónicas de fábricas renacentistas o barrocas en un desinteresado homenaje a los viejos maestros de obra. La huída de la reproducción fidedigna aporta una perspectiva diferente, un enfoque cargado de arte y de historia.
A capacidade para retratar fachadas e edificios históricos de iconografía complexa como a igrexa renacentista de Santa María de Pontevedra reflicte a esmerada técnica do artista, a habilidade e curiosidade da súa mirada.
O seu traballo capta a trama estrutural e a calidade plástica da portada mediante unha interpretación arriscada pero efectiva, que consiste en presentar a obra nun único ton, nun cobreado aplicado directamente sobre o fondo cru do lenzo, outorgándolle á peza o aspecto dun bocexo, dun debuxo realizado con sanguina.
O autor fixa os perfís, encaixa perfectamente cada elemento, e cada detalle iconográfico é recoñecible. As variacións lumínicas, que reforzan a sensación de volume, descríbense mediante un tostado diluído, menos intenso, que discorre polos paramentos reforzando os ángulos, recollendo os matices da pedra e as sombras proxectadas pola rica ornamentación escultórica.
O aspecto final, de grande atractivo visual, rememora as trazas arquitectónicas de fábricas renacentistas, ou barrocas, nunha desinteresada homenaxe ós vellos mestres de obra. A fuxida da reprodución fidedigna achega unha perspectiva diferente, un enfoque cargado de arte e de historia.
Aunque su vinculación al mundo plástico es por completo paralela a su vida, ya que desde niño trabajó en medios creativos publicitarios, como pintor de caballete se ha mostrado relativamente tarde. Comenzó a exponer en 1983, en su ciudad natal. Desde entonces ha realizado muestras con regularidad, en ciudades de Galicia, de España y de Portugal. Es importante su faceta de ilustrador, porque es un dibujante exquisito, de grafismo primoroso, capaz de sintetizar la arquitectura monumental o cualquier objeto en los trazos justos. Fundamentalmente paisajista, y sobre todo, paisajista urbano, digamos de su pintura lo que afirmaba Ortega y Gasset respecto de la literatura de Azorín: «primores de lo vulgar». Porque Alex Vázquez es capaz de hacer motivo plástico de cualquier nadería, de lo secundario y habitualmente inadvertido. Así, un balcón, unas macetas, un interior entrevisto, o simplemente presentido, al través de unos visillos, constituye una pintura de ejecución equilibrada, a veces minuciosa, pero nunca insistida, de manera que la anecdota, como quería el maestro d'Ors, se eleva a categoría. Pintor del sentimiento, de evocaciones y nostalgias, de imaginaciones viscontianas, a caballo entre un barroco intemporal y un novecentismo inexacto, deliberadamente inexacto, para que el motivo y la interpretación se identifiquen sin avasallar. Un pintor sin vanguardias, convencido de que forma, luz y ambiente, son también, y con gran verdad, la verdadera pintura.
-Faraldo, Ramón: Alex Vázquez. Santiago, Fund. Araguaney, 1994. -Fernández del Riego, Francisco: Catálogo. Pontevedra, 1994. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", presentación del catálogo de la exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido con el núm. 35. -VV.AA. “Alex Vázquez” catálogo de la itinerante, Xunta de Galicia, con la obra reproducida. - Catálogo de la exposición del Museo de Laxeiro; catálogo de la exposición de la Nueva Sala Caixavigo de 1995.
Aínda que a súa vinculación ó mundo plástico é por completo paralela á súa vida, xa que desde neno traballa en medios creativos publicitarios, como pintor de cabalete apareceu relativamente tarde. Empezou a expoñer en 1983, na súa cidade natal. Desde aquela realizou mostras con regularidade en cidades de Galicia, España e Portugal. É importante a súa faceta de ilustrador porque é un debuxante exquisito, cun grafismo primoroso, capaz de sintetiza-la arquitectura monumental ou calquera obxecto nos trazos xustos. Fundamentalmente paisaxista,e, sobre todo, paisaxista urbano, digamos da súa pintura o que afirmaba Ortega y Gasset respecto da literatura de Azorín: "primores de lo vulgar". Porque Álex Vázquez é quen de facer motivo plástico dunha nadería calquera, do secundario e habitualmente inadvertido. Así, un balcón, unhas macetas, un interior entrevisto, ou simplemente presentido a través dunhas cortinas, constitúe unha pintura de execución equilibrada, ás veces minuciosa, pero nunca insistida, de maneira que a anécdota, como quería o mestre d´Ors, se eleva a categoría. Pintor do sentimento, de evocacións e nostalxias, de imaxinacións viscontianas, a cabalo entre un barroco intemporal e un novecentismo inexacto, deliberadamente inexacto, para que o motivo e a interpretación se identifiquen sen asoballar. Un pintor sen vangardas, convencido de que a forma, a luz e o ambiente son tamén, e con grande verdade, a pintura verdadeira.
-Faraldo, Ramón: Alex Vázquez. Santiago, Fund. Araguaney, 1994. -Fernández del Riego, Francisco: Catálogo. Pontevedra, 1994. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", presentación do catálogo da exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido co núm. 35. - VV.AA. “Alex Vázquez” catálogo da itinerante, Xunta de Galicia, coa obra reproducida. - Catálogo da exposición do Museo de Laxeiro; catálogo da exposición da Nova Sala Caixavigo de 1995.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
La capacidad para retratar fachadas y edificios históricos de iconografía compleja como la iglesia renacentista de Santa María de Pontevedra refleja la esmerada técnica del artista, la habilidad y curiosidad de su mirada.
Su trabajo capta la trama estructural y la calidad plástica de la portada mediante una interpretación arriesgada pero efectiva que consiste en plantear la obra en un solo tono, en un cobrizo aplicado directamente sobre el fondo crudo del lienzo otorgando a la pieza el aspecto de un boceto, de un dibujo realizado con sanguina.
El autor fija los perfiles, encaja perfectamente cada elemento y cada detalle iconográfico es reconocible. Las variaciones lumínicas, que refuerzan la sensación de volumen, quedan descritas mediante un tostado diluido, menos intenso, que discurre por los paramentos reforzando los ángulos, recogiendo los matices de la piedra y las sombras proyectadas por la rica ornamentación escultórica.
El aspecto final, de gran atractivo visual, rememora las trazas arquitectónicas de fábricas renacentistas o barrocas en un desinteresado homenaje a los viejos maestros de obra. La huída de la reproducción fidedigna aporta una perspectiva diferente, un enfoque cargado de arte y de historia.
A capacidade para retratar fachadas e edificios históricos de iconografía complexa como a igrexa renacentista de Santa María de Pontevedra reflicte a esmerada técnica do artista, a habilidade e curiosidade da súa mirada.
O seu traballo capta a trama estrutural e a calidade plástica da portada mediante unha interpretación arriscada pero efectiva, que consiste en presentar a obra nun único ton, nun cobreado aplicado directamente sobre o fondo cru do lenzo, outorgándolle á peza o aspecto dun bocexo, dun debuxo realizado con sanguina.
O autor fixa os perfís, encaixa perfectamente cada elemento, e cada detalle iconográfico é recoñecible. As variacións lumínicas, que reforzan a sensación de volume, descríbense mediante un tostado diluído, menos intenso, que discorre polos paramentos reforzando os ángulos, recollendo os matices da pedra e as sombras proxectadas pola rica ornamentación escultórica.
O aspecto final, de grande atractivo visual, rememora as trazas arquitectónicas de fábricas renacentistas, ou barrocas, nunha desinteresada homenaxe ós vellos mestres de obra. A fuxida da reprodución fidedigna achega unha perspectiva diferente, un enfoque cargado de arte e de historia.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...