| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El paisaje es un tema recurrente en el autor, patrimonio de una Galicia imaginada que retrató sin descanso a lo largo de su vida.
El puerto se transforma a los ojos del artista marinense en un escenario fantástico, lleno de posibilidades donde captar el aire, el baile del agua, el juego de asimetrías provocadas por la confusión entre barcos y grúas que crean una maraña de formas, de ritmos verticales que se oponen a la placidez horizontal del paisaje montañoso.
La investigación técnica es una de sus características esenciales. Siempre abierto a la innovación en los soportes, exploró en las infinitas posibilidades de la materia centrando, como indica Antón Castro, lo esencial de su pintura en la estructura dibujística. La consistencia de la composición permite que el trazo fluya con libertad disfrutando de la calidez de la madera que respira bajo la pincelada empastada. Distribuida con soltura, la espátula diseña formas, otorga volumen mediante la insistencia del pigmento sobre la superficie.
La fuerte diagonal hacia el fondo justifica la impresión de profundidad acentuada por la decreciente intensidad cromática de los barcos. El colorido del pesquero del primer plano se va diluyendo en las embarcaciones próximas hasta convertirse en pura sensación atmosférica, en humedad atlántica.
"Manuel Torres". Febrero de 1977. Sala de Arte. Caja de Ahorros Provincial de Pontevedra, Pontevedra
A paisaxe é un tema recorrente no autor, patrimonio dunha Galicia imaxinada que retratou sen descanso ó longo da súa vida.
O porto transfórmase ós ollos do artista mariñao nun escenario fantástico, cheo de posibilidades onde captar o aire, o baile da auga, o xogo de asimetrías provocadas pola confusión entre barcos e grúas que crean unha maraña de formas, de ritmos verticais que se opoñen á placidez horizontal da paisaxe montañosa.
A investigación técnica é unha das súas características esenciais. Sempre aberto á innovación nos soportes, explorou nas infinitas posibilidades da materia centrando, como indica Antón Castro, “o esencial da súa pintura na estrutura debuxística”. A consistencia da composición permite que o trazo flúa con liberdade gozando da calidez da madeira que respira baixo a pincelada empastada. Distribuída con soltura, a espátula deseña formas, outorga volume mediante a insistencia do pigmento sobre a superficie.
A forte diagonal cara ó fondo xustifica a impresión de profundidade acentuada pola decrecente intensidade cromática dos barcos. O colorido do pesqueiro do primeiro plano vaise diluíndo nas embarcacións próximas ata se converter en pura sensación atmosférica, en humidade atlántica.
"Manuel Torres". Febreiro de 1977. Sala de Arte. Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
Autodidacta, de intensa y fecunda tarea como pintor, se dedicó a la enseñanza en escuelas públicas. Su primer destino lo tuvo en una parroquia viguesa, y en Vigo tomó contacto con el excelente pintor e inquieto intelectual que fue Carlos Maside. Publica caricaturas, muy influidas por los modos de Castelao, en diarios vigueses durante los años veinte y los de la república. En 1927 es becado por la Diputación pontevedresa, ayuda que ya había buscado el año anterior y que se le negó en el siguiente, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaja a París con una bolsa de estudios, ayuda que recibe nuevamente en el bienio posterior. Visita constantemente los museos, con deseo inagotable de aprender. Participa en la muestra de Arte Gallego de Madrid, en 1928. Colabora en la prensa madrileña y envía obra a la Nacional de Bellas Artes de 1932 con un cuadro que elogia el crítico Manuel Abril. Celebra exposiciones individuales en ciudades de Galicia. Ensaya diferentes modos de expresión, que van del óleo a la acuarela, en la que llega a ser un consumado maestro, pasando por el linóleo y otras técnicas de grabado. Incluso talla figuras en madera, siempre buscando una tipología popular del mar o del campo gallegos. Durante la guerra civil se encierra en su villa natal de Marín y sigue pintando incansablemente. Vuelve a las exposiciones tras la contienda bélica. Se suceden en las ciudades gallegas, con gran éxito. En 1982 se le dedica una antológica en la Bienal de Pontevedra, que se repetirá en 1990. También Caixavigo realiza una exposición antológica del marinense, dentro de su serie de Grandes Artistas Gallegos, en 1987. En 1992 el Ayuntamiento de Marín le otorgó el título de hijo predilecto, y procede a la inauguración de un museo monográfico del artista, cuya obra está en todas las pinacotecas de Galicia y en instituciones oficiales y colecciones particulares. Torres es un neo barroco de ascendencia racial y folklorista. Ha sido fiel a una temática del campo y del mar gallegos, aunque ocasionalmente hizo una pintura muy francesa, de modernismo decadente, llena de color, de síntesis conceptual, muy bella. Su firme dibujo le ha permitido darnos ejemplos de gran fuerza expresiva, con figuras de anatomía rotundas y simplificadas, en hermosas sanguinas, modalidad que ha cultivado bastante. En el óleo es igualmente enérgico, con materia gruesa, abigarrada. Un mundo irónico, a veces onírico, puebla su arte, a caballo entre el post impresionismo y los modos fauvistas. Su cromatismo es casi agresivo, con fuertes contrastes de rojos, violetas, azules, ocres y negros. Un sentido muralista y narrativo preside su pintura de ascendencia folklórica, a cuyas figuras dota de ternura y no pocas veces de ironía. Ocasionalmente, se aproximó a los modos cubistas, más cerca de Bracque que de Picasso o de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Ayuntamiento, 1987.
Autodidacta, de intensa e fecunda tarefa como pintor, dedicouse á ensinanza en escolas públicas. O seu primeiro destino tívoo nunha parroquia viguesa e en Vigo tomou contacto co excelente pintor e inquedo intelectual que foi Carlos Maside. Publica caricaturas, moi influídas polos modos de Castelao, en diarios vigueses durante os anos vinte e os da República. En 1927 é bolseiro da Deputación pontevedresa, axuda que buscara o ano anterior e que se lle negou no seguinte, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaxa a París cunha bolsa de estudios, axuda que recibe de novo no bienio posterior. Visita constantemente os museos, cun desexo inesgotable de aprender. Participa na Mostra de Arte Galega de Madrid, en 1928. Colabora na prensa madrileña e envía obra á Nacional de Belas Artes de 1932 cun cadro que eloxia o crítico Manuel Abril. Celebra exposicións individuais en cidades de Galicia. Ensaia diferentes modos de expresión, que van do óleo á acuarela, na que chega a ser un consumado mestre, pasando polo linóleo e outras técnicas de gravado. Mesmo talla figuras en madeira, sempre buscando unha tipoloxía popular do mar ou do campo galegos. Durante a guerra civil encérrase na súa vila natal de Marín e segue pintando incansablemente. Volve ás exposicións trala contenda bélica. Sucédense nas cidades galegas con grande éxito. En 1982 dedícaselle unha antolóxica na Bienal de Pontevedra, que se ha repetir en 1990. Tamén Caixavigo realiza unha exposición antolóxica do marinense, dentro da súa serie de Grandes Artistas Galegos, en 1987. En 1992 o Concello de Marín outorgoulle o título de fillo predilecto e procede á inauguración dun museo monográfico do artista, a obra do cal está presente en tódalas pinacotecas de Galicia e mais en institucións oficiais e coleccións particulares. Torres é un neobarroco de ascendencia racial e folclorista. Foi fiel a unha temática do campo e do mar galegos, aínda que ocasionalmente fixo unha pintura moi francesa, de modernismo decadente, chea de cor, de síntese conceptual, moi fermosa. O seu debuxo firme permitiulle darnos exemplos dunha grande forza expresiva, con figuras de anatomías rotundas e simplificadas, en fermosas sanguinas, modalidade que cultivou bastante. No óleo é igualmente enérxico, cunha materia grosa e recargada. Un mundo irónico, ás veces onírico, poboa a súa arte, a cabalo entre o postimpresionismo e os modos fauvistas. O seu cromatismo é case agresivo, con fortes contrastes de vermellos, violetas, azuis, ocres e negros. Un sentido muralista e narrativo preside a súa pintura de ascendencia folclórica, ás figuras da cal dota de tenrura e non poucas veces de ironía. Ocasionalmente achegouse ós modos cubistas, máis preto de Bracque ca de Picasso ou de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Concello, 1987.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
El paisaje es un tema recurrente en el autor, patrimonio de una Galicia imaginada que retrató sin descanso a lo largo de su vida.
El puerto se transforma a los ojos del artista marinense en un escenario fantástico, lleno de posibilidades donde captar el aire, el baile del agua, el juego de asimetrías provocadas por la confusión entre barcos y grúas que crean una maraña de formas, de ritmos verticales que se oponen a la placidez horizontal del paisaje montañoso.
La investigación técnica es una de sus características esenciales. Siempre abierto a la innovación en los soportes, exploró en las infinitas posibilidades de la materia centrando, como indica Antón Castro, lo esencial de su pintura en la estructura dibujística. La consistencia de la composición permite que el trazo fluya con libertad disfrutando de la calidez de la madera que respira bajo la pincelada empastada. Distribuida con soltura, la espátula diseña formas, otorga volumen mediante la insistencia del pigmento sobre la superficie.
La fuerte diagonal hacia el fondo justifica la impresión de profundidad acentuada por la decreciente intensidad cromática de los barcos. El colorido del pesquero del primer plano se va diluyendo en las embarcaciones próximas hasta convertirse en pura sensación atmosférica, en humedad atlántica.
"Manuel Torres". Febrero de 1977. Sala de Arte. Caja de Ahorros Provincial de Pontevedra, Pontevedra
A paisaxe é un tema recorrente no autor, patrimonio dunha Galicia imaxinada que retratou sen descanso ó longo da súa vida.
O porto transfórmase ós ollos do artista mariñao nun escenario fantástico, cheo de posibilidades onde captar o aire, o baile da auga, o xogo de asimetrías provocadas pola confusión entre barcos e grúas que crean unha maraña de formas, de ritmos verticais que se opoñen á placidez horizontal da paisaxe montañosa.
A investigación técnica é unha das súas características esenciais. Sempre aberto á innovación nos soportes, explorou nas infinitas posibilidades da materia centrando, como indica Antón Castro, “o esencial da súa pintura na estrutura debuxística”. A consistencia da composición permite que o trazo flúa con liberdade gozando da calidez da madeira que respira baixo a pincelada empastada. Distribuída con soltura, a espátula deseña formas, outorga volume mediante a insistencia do pigmento sobre a superficie.
A forte diagonal cara ó fondo xustifica a impresión de profundidade acentuada pola decrecente intensidade cromática dos barcos. O colorido do pesqueiro do primeiro plano vaise diluíndo nas embarcacións próximas ata se converter en pura sensación atmosférica, en humidade atlántica.
"Manuel Torres". Febreiro de 1977. Sala de Arte. Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...