| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El mar, la mujer, la vida cotidiana adquieren, en Manuel Torres, la condición de materia de observación y fuente de aprendizaje.
La pieza, premiada con la Medalla de Plata en la I Bienal de Pontevedra del año 1969, presenta a dos figuras femeninas, grandes y monumentales como efigies totémicas de la mujer del mar, ensimismadas limpiando pescado, realizando metódicamente su deber diario. Son imágenes impersonales, sin rostro, metáforas del trabajo.
El dibujo, muy geometrizado, con referencias neocubistas, refuerza la concepción hierática y escultórica de las peixeiras al remarcar, mediante un trazo seguro, los contornos con gruesas líneas negras que no dudan, que describen formas esenciales sin eliminar la sensación de volumen, de masa, combinando la rigidez en la estructura con el suave modelado en los cuerpos.
Opta abiertamente por la monocromía, por los tonos tierra, ocre, sanguina, blanco y negro aunque, desde este año, introduce el cromatismo en los pasteles. Las luces y las sombras se interpretan mediante el sombreado de ciertas zonas, permitiendo que respire el papel para transmitir la sensación de luz, la sinuosa carnosidad de las figuras que se funden en un espacio envolvente, en un contexto pleno de identidad y sal.
I Bienal Provincial de Arte. Del 30 de Julio al 20 de Agosto de 1969. Diputación Provincial de Pontevedra. Pontevedra.
Crespo Alfaya, M.; Pereira Figueroa, M.; Las Bienales. 1969-1981. Excma. Diputación Provincial de Pontevedra, Pontevedra, 1987, pág. 51
O mar, a muller, a vida cotiá adquiren, en Manuel Torres, a condición de materia de observación e fonte de aprendizaxe.
A peza, premiada coa medalla de prata na I Bienal de Pontevedra do ano 1969, presenta a dúas figuras femininas, grandes e monumentais coma efixies totémicas da muller do mar, ensimesmadas limpando peixe, realizando metodicamente o seu deber diario. Son imaxes impersoais, sen rostros, metáforas do traballo.
O debuxo moi xeometrizado, con referencias neocubistas, reforza a concepción hierática e escultórica das peixeiras ó remarcar, mediante trazo seguro, os contornos con grosas liñas negras que non dubidan, que describen formas esenciais sen eliminar o suave modelado nos corpos.
Opta abertamente pola monocromía, polos tons terra, ocre, sanguina, branco e negro, aínda que, dende este ano, introduce o cromatismo nos pasteis. As luces e as sombras interprétanse mediante o sombreado de certas zonas, permitindo que respire o papel para transmitir a sensación de luz, a sinuosa carnosidade das figuras que se fonden nun espazo envolvente, nun contexto pleno de identidade e de sal.
I Bienal Provincial de Arte. Do 30 de xullo ó 20 de agosto de 1969. Deputación Provincial de Pontevedra. Pontevedra.
Crespo Alfaya, M.; Pereira Figueroa, M.; Las Bienales. 1969-1981. Excma. Deputación Provincial de Pontevedra, Pontevedra, 1987, páx. 51.
Autodidacta, de intensa y fecunda tarea como pintor, se dedicó a la enseñanza en escuelas públicas. Su primer destino lo tuvo en una parroquia viguesa, y en Vigo tomó contacto con el excelente pintor e inquieto intelectual que fue Carlos Maside. Publica caricaturas, muy influidas por los modos de Castelao, en diarios vigueses durante los años veinte y los de la república. En 1927 es becado por la Diputación pontevedresa, ayuda que ya había buscado el año anterior y que se le negó en el siguiente, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaja a París con una bolsa de estudios, ayuda que recibe nuevamente en el bienio posterior. Visita constantemente los museos, con deseo inagotable de aprender. Participa en la muestra de Arte Gallego de Madrid, en 1928. Colabora en la prensa madrileña y envía obra a la Nacional de Bellas Artes de 1932 con un cuadro que elogia el crítico Manuel Abril. Celebra exposiciones individuales en ciudades de Galicia. Ensaya diferentes modos de expresión, que van del óleo a la acuarela, en la que llega a ser un consumado maestro, pasando por el linóleo y otras técnicas de grabado. Incluso talla figuras en madera, siempre buscando una tipología popular del mar o del campo gallegos. Durante la guerra civil se encierra en su villa natal de Marín y sigue pintando incansablemente. Vuelve a las exposiciones tras la contienda bélica. Se suceden en las ciudades gallegas, con gran éxito. En 1982 se le dedica una antológica en la Bienal de Pontevedra, que se repetirá en 1990. También Caixavigo realiza una exposición antológica del marinense, dentro de su serie de Grandes Artistas Gallegos, en 1987. En 1992 el Ayuntamiento de Marín le otorgó el título de hijo predilecto, y procede a la inauguración de un museo monográfico del artista, cuya obra está en todas las pinacotecas de Galicia y en instituciones oficiales y colecciones particulares. Torres es un neo barroco de ascendencia racial y folklorista. Ha sido fiel a una temática del campo y del mar gallegos, aunque ocasionalmente hizo una pintura muy francesa, de modernismo decadente, llena de color, de síntesis conceptual, muy bella. Su firme dibujo le ha permitido darnos ejemplos de gran fuerza expresiva, con figuras de anatomía rotundas y simplificadas, en hermosas sanguinas, modalidad que ha cultivado bastante. En el óleo es igualmente enérgico, con materia gruesa, abigarrada. Un mundo irónico, a veces onírico, puebla su arte, a caballo entre el post impresionismo y los modos fauvistas. Su cromatismo es casi agresivo, con fuertes contrastes de rojos, violetas, azules, ocres y negros. Un sentido muralista y narrativo preside su pintura de ascendencia folklórica, a cuyas figuras dota de ternura y no pocas veces de ironía. Ocasionalmente, se aproximó a los modos cubistas, más cerca de Bracque que de Picasso o de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Ayuntamiento, 1987.
Autodidacta, de intensa e fecunda tarefa como pintor, dedicouse á ensinanza en escolas públicas. O seu primeiro destino tívoo nunha parroquia viguesa e en Vigo tomou contacto co excelente pintor e inquedo intelectual que foi Carlos Maside. Publica caricaturas, moi influídas polos modos de Castelao, en diarios vigueses durante os anos vinte e os da República. En 1927 é bolseiro da Deputación pontevedresa, axuda que buscara o ano anterior e que se lle negou no seguinte, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaxa a París cunha bolsa de estudios, axuda que recibe de novo no bienio posterior. Visita constantemente os museos, cun desexo inesgotable de aprender. Participa na Mostra de Arte Galega de Madrid, en 1928. Colabora na prensa madrileña e envía obra á Nacional de Belas Artes de 1932 cun cadro que eloxia o crítico Manuel Abril. Celebra exposicións individuais en cidades de Galicia. Ensaia diferentes modos de expresión, que van do óleo á acuarela, na que chega a ser un consumado mestre, pasando polo linóleo e outras técnicas de gravado. Mesmo talla figuras en madeira, sempre buscando unha tipoloxía popular do mar ou do campo galegos. Durante a guerra civil encérrase na súa vila natal de Marín e segue pintando incansablemente. Volve ás exposicións trala contenda bélica. Sucédense nas cidades galegas con grande éxito. En 1982 dedícaselle unha antolóxica na Bienal de Pontevedra, que se ha repetir en 1990. Tamén Caixavigo realiza unha exposición antolóxica do marinense, dentro da súa serie de Grandes Artistas Galegos, en 1987. En 1992 o Concello de Marín outorgoulle o título de fillo predilecto e procede á inauguración dun museo monográfico do artista, a obra do cal está presente en tódalas pinacotecas de Galicia e mais en institucións oficiais e coleccións particulares. Torres é un neobarroco de ascendencia racial e folclorista. Foi fiel a unha temática do campo e do mar galegos, aínda que ocasionalmente fixo unha pintura moi francesa, de modernismo decadente, chea de cor, de síntese conceptual, moi fermosa. O seu debuxo firme permitiulle darnos exemplos dunha grande forza expresiva, con figuras de anatomías rotundas e simplificadas, en fermosas sanguinas, modalidade que cultivou bastante. No óleo é igualmente enérxico, cunha materia grosa e recargada. Un mundo irónico, ás veces onírico, poboa a súa arte, a cabalo entre o postimpresionismo e os modos fauvistas. O seu cromatismo é case agresivo, con fortes contrastes de vermellos, violetas, azuis, ocres e negros. Un sentido muralista e narrativo preside a súa pintura de ascendencia folclórica, ás figuras da cal dota de tenrura e non poucas veces de ironía. Ocasionalmente achegouse ós modos cubistas, máis preto de Bracque ca de Picasso ou de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Concello, 1987.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
El mar, la mujer, la vida cotidiana adquieren, en Manuel Torres, la condición de materia de observación y fuente de aprendizaje.
La pieza, premiada con la Medalla de Plata en la I Bienal de Pontevedra del año 1969, presenta a dos figuras femeninas, grandes y monumentales como efigies totémicas de la mujer del mar, ensimismadas limpiando pescado, realizando metódicamente su deber diario. Son imágenes impersonales, sin rostro, metáforas del trabajo.
El dibujo, muy geometrizado, con referencias neocubistas, refuerza la concepción hierática y escultórica de las peixeiras al remarcar, mediante un trazo seguro, los contornos con gruesas líneas negras que no dudan, que describen formas esenciales sin eliminar la sensación de volumen, de masa, combinando la rigidez en la estructura con el suave modelado en los cuerpos.
Opta abiertamente por la monocromía, por los tonos tierra, ocre, sanguina, blanco y negro aunque, desde este año, introduce el cromatismo en los pasteles. Las luces y las sombras se interpretan mediante el sombreado de ciertas zonas, permitiendo que respire el papel para transmitir la sensación de luz, la sinuosa carnosidad de las figuras que se funden en un espacio envolvente, en un contexto pleno de identidad y sal.
I Bienal Provincial de Arte. Del 30 de Julio al 20 de Agosto de 1969. Diputación Provincial de Pontevedra. Pontevedra.
Crespo Alfaya, M.; Pereira Figueroa, M.; Las Bienales. 1969-1981. Excma. Diputación Provincial de Pontevedra, Pontevedra, 1987, pág. 51
O mar, a muller, a vida cotiá adquiren, en Manuel Torres, a condición de materia de observación e fonte de aprendizaxe.
A peza, premiada coa medalla de prata na I Bienal de Pontevedra do ano 1969, presenta a dúas figuras femininas, grandes e monumentais coma efixies totémicas da muller do mar, ensimesmadas limpando peixe, realizando metodicamente o seu deber diario. Son imaxes impersoais, sen rostros, metáforas do traballo.
O debuxo moi xeometrizado, con referencias neocubistas, reforza a concepción hierática e escultórica das peixeiras ó remarcar, mediante trazo seguro, os contornos con grosas liñas negras que non dubidan, que describen formas esenciais sen eliminar o suave modelado nos corpos.
Opta abertamente pola monocromía, polos tons terra, ocre, sanguina, branco e negro, aínda que, dende este ano, introduce o cromatismo nos pasteis. As luces e as sombras interprétanse mediante o sombreado de certas zonas, permitindo que respire o papel para transmitir a sensación de luz, a sinuosa carnosidade das figuras que se fonden nun espazo envolvente, nun contexto pleno de identidade e de sal.
I Bienal Provincial de Arte. Do 30 de xullo ó 20 de agosto de 1969. Deputación Provincial de Pontevedra. Pontevedra.
Crespo Alfaya, M.; Pereira Figueroa, M.; Las Bienales. 1969-1981. Excma. Deputación Provincial de Pontevedra, Pontevedra, 1987, páx. 51.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...