| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El puerto argentino de Mar del Plata le sirve al autor de escenario para reencontrase y evocar su infancia en Marín.
El tema intrascendente de dos estibadores cargando pesados fardos justifica la verticalidad dominante de la composición reforzada por la maraña de mástiles y de embarcaciones que apenas permiten adivinar el mar infinito y el horizonte en calma.
Lo interesante de la propuesta no es el tema, sino el entorno sintetizado. Solla convierte a los astilleros en un paisaje de geometrías dando sus primeros pasos hacia la abstracción de las formas a través de las extrañas grafías que invaden la obra como resultado de la rapidez y la improvisación que impone el dibujo. Los trazos decididos, las líneas, se combinan con las manchas y el sombreado generando cierta impresión de confusión y de caos. El cromatismo sucio, conferido por el marrón y el negro, posee un fuerte valor semántico e imprime a la escena una mayor sensación de sordidez y de dureza.
"José Solla". Febrero de 1979. Sala de Arte. Caja de Ahorros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
O peirao arxentino de Mar de Prata sérvelle o autor de escenario para reencontrarse e evocar a súa infancia en Marín.
O tema intrascendente de dous estibadores cargando pesados fardos xustifica a verticalidade dominante da composición reforzada pola maraña de mastros e de embarcacións que apenas permiten adiviñar o mar infinito e o horizonte en calma.
O interesante da proposta non é o tema, senón o contorno sintetizado. Solla converte os estaleiros nunha paisaxe de xeometrías, dá os seus primeiros pasos cara á abstracción das formas a través das estrañas grafías que invaden a obra coma resultado da rapidez e a improvisación que impón o debuxo. Os trazos decididos, as liñas, combínanse coas manchas e o sombreado xerando certa impresión de confusión e de caos. O cromatismo sucio, conferido polo marrón e o negro, posúe un forte valor semántico e imprímelle á escena unha maior sensación de sordidez e de dureza.
"José Solla". Febreiro de 1979. Sala de Arte. Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
Prácticamente toda su trayectoria artística, ha transcurrido en Suramérica, donde residió desde 1950, si bien recobrado para Galicia en la década de los ochenta, ha realizado varias exposiciones que confirmaron a un pintor cuajado, imaginativo, lírico, erótico a veces, excelente conocedor de la mejor tradición europea y del arte autóctono hispanoamericano, que ha absorvido para darle una expresión muy personal. José Solla estudió en la Escuela Superior de Artes Visuales Martín A. Malharro, con el profesor Demetrio Urruchúa, maestro de tantos excelentes artistas de origen gallego. Realizó su primera muestra en 1964. Concurrió a las Bienales de Pontevedra de 1973, 1974 y 1976. En la segunda edición internacional de este importante certamen consiguió la Medalla de Oro. Otros galardones los obtuvo Solla en Caserta, Italia; en Buenos Aires, Mar del Plata y Salta, en Argentina. La exposición que confirmó su categoría de pintor cuajado y personalísimo la realizó en el Centro Cultural de Caixavigo, en 1990, dentro de la serie de Grandes Artistas Gallegos. Está representado en museos de Suramérica, Brasil, México, Chile, Estados Unidos, Italia, y en los de Pontevedra y Vigo. Solla es a un tiempo lírico y expresionista. Sus paisajes, habitualmente marinas, más intuiciones que representaciones, son de una levedad exquisita, danzante, de materia delgadísima y sentidos a modo mural. Las composiciones de figuras, en cambio, son barroquizantes, abigarradas, con fuerte carga erótica y un mundo de esperpéntico, claro que deliberado. Se apoya en un dibujo de gran soltura, lo que le permite complejidades sorprendentes, con evasiones a lo oníroco. Seres imaginarios, inspirados en mitologías precolombinas, pueblan espacios ideales y son como trasnadas en las que al fin está el gallego soñador, evocativo, que Solla lleva dentro desde su infancia mirando a la ría de Pontevedra. Es acuarelista consumado, de grafismo directo en la mancha, capaz de crear mundo ideales en los que hay pájaros totémicos y seres alados que deambulan por espacios sugeridos por una imaginación desbordante. Un pintor multiforme, inconfundible, atractivo, de obra muy bien hecha, porque sabe refrenar el torrente de su imaginación para asentarlo en ámbitos diferentes, donde lo grotesco se humaniza y lo humano se desborda en mitologías imprecisables.
-VV. AA.: Solla. Obra de pequeño formato. Vigo, 1993. -Galli, Aldo: J. Solla. Exposición antológica. Vigo, Caixavigo 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, diputación 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
Practicamente toda a súa traxectoria artística transcorre en Sudamérica, onde reside deica 1950, se ben, recobrado para Galicia na década dos oitenta, realiza varias exposicións que confirmaron a un pintor formado, imaxinativo, lírico, erótico ás veces, coñecedor excelente da mellor tradición europea e da arte autóctona hispanoamericana, que absorbeu para impregnala dunha expresión moi persoal. José Solla estudiou na Escola Superior de Artes Visuais con Martín A. Malharro, co profesor Demetrio Urruchúa, mestre de tantos excelentes artistas de orixe galega. Realizou a súa primeira mostra en 1964. Participou nas bienais de Pontevedra de 1973, 1974 e 1976. Na segunda edición internacional deste importante certame acadou a medalla de ouro; outros galardóns obtívoos Solla en Caserta, Italia; en Bos Aires, Mar do Prata e Salta, en Arxentina. A exposición que confirmou a súa categoría de pintor, formado e moi persoal, realizouna no centro cultural de Caixavigo en 1990, dentro da serie de Grandes Artistas Gallegos. Está representado en museos de Sudamérica, Brasil, México, Chile, Estados Unidos, Italia e mais nos de Pontevedra e Vigo. Solla é asemade lírico e expresionista. As súas paisaxes, habitualmente mariñas, máis intuicións ca representación, son dunha lixeireza exquisita, danzante, de materia moi delgada e sentidos a modo mural. As composicións de figuras, en troques, son barroquizantes, heteroxéneas, con forte carga erótica e un moito de esperpéntico, por suposto deliberado. Apóiase nun debuxo de grande soltura, o que lle permite complexidades sorprendentes, con evasións ó onírico. Seres imaxinarios, inspirados en mitoloxías precolombinas poboan espacios ideais e son coma trasnadas nas que ó fin está o galego soñador, evocativo que Solla leva dentro dende a súa nenez mirando á ría de Pontevedra. É un acuarelista consumado, de grafismo directo na mancha, quen de crear mundos ideais nos que hai paxaros totémicos e seres alados que deambulan por espacios suxeridos por unha imaxinación desbordante. É un pintor multiforme, inconfundible, atractivo, cunha obra moi ben feita porque sabe frea-lo torrente da súa imaxinación para asentalo en eidos diferentes, onde o grotesco se humaniza e o humano se desborda en mitoloxías imprecisables.
-VV. AA.: Solla. Obra de pequeño formato. Vigo, 1993. -Galli, Aldo: J. Solla. Exposición antológica. Vigo, Caixavigo 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, diputación 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
El puerto argentino de Mar del Plata le sirve al autor de escenario para reencontrase y evocar su infancia en Marín.
El tema intrascendente de dos estibadores cargando pesados fardos justifica la verticalidad dominante de la composición reforzada por la maraña de mástiles y de embarcaciones que apenas permiten adivinar el mar infinito y el horizonte en calma.
Lo interesante de la propuesta no es el tema, sino el entorno sintetizado. Solla convierte a los astilleros en un paisaje de geometrías dando sus primeros pasos hacia la abstracción de las formas a través de las extrañas grafías que invaden la obra como resultado de la rapidez y la improvisación que impone el dibujo. Los trazos decididos, las líneas, se combinan con las manchas y el sombreado generando cierta impresión de confusión y de caos. El cromatismo sucio, conferido por el marrón y el negro, posee un fuerte valor semántico e imprime a la escena una mayor sensación de sordidez y de dureza.
"José Solla". Febrero de 1979. Sala de Arte. Caja de Ahorros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
O peirao arxentino de Mar de Prata sérvelle o autor de escenario para reencontrarse e evocar a súa infancia en Marín.
O tema intrascendente de dous estibadores cargando pesados fardos xustifica a verticalidade dominante da composición reforzada pola maraña de mastros e de embarcacións que apenas permiten adiviñar o mar infinito e o horizonte en calma.
O interesante da proposta non é o tema, senón o contorno sintetizado. Solla converte os estaleiros nunha paisaxe de xeometrías, dá os seus primeiros pasos cara á abstracción das formas a través das estrañas grafías que invaden a obra coma resultado da rapidez e a improvisación que impón o debuxo. Os trazos decididos, as liñas, combínanse coas manchas e o sombreado xerando certa impresión de confusión e de caos. O cromatismo sucio, conferido polo marrón e o negro, posúe un forte valor semántico e imprímelle á escena unha maior sensación de sordidez e de dureza.
"José Solla". Febreiro de 1979. Sala de Arte. Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra, Pontevedra.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...