| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Arthur's Seat es la colina que corona el parque de Holyrood lugar bien conocido por los lectores de Scott. El pintor se sintió especialmente fascinado por este paisaje del que hizo una serie. A pesar del pequeño formato la composición es de concepción grandiosa. El enfoque del cuadro muestra una panorámica de la cima de la montaña con una zona boscosa en el primer término, en la parte inferior de la composición. Entre los árboles, por encima de sus copas asoman las torres del palacio, y, a la izquierda serpentea un sendero que se pierde hacia el fondo. Tintas amarillas, anaranjadas, verdes y negras captan luces y sombras que realzan el espacio dejando reservas de papel blanco para los focos de luz más fuerte.
Arthur´s seat é o outeiro que coroa o parque de Holyrood lugar ben coñecido polos lectores de Scott. O pintor sentíuse especialmente fascinado por esta paisaxe da que fixo unha serie. A pesar do pequeno formato, a composición é de concepción grandiosa. O enfoque do cadro amosa unha panorámica do cume da montaña cunha zona boscosa no primeiro término, na parte inferior da composición. Entre as árbores, por riba das súas copas asoman as torres do palacio, e, á esquerda serpentea un camiño que se perde cara ó fondo. Tintas marelas, alaranxadas, verdes e negras captan as luces e sombras que realzan o espacio deixando reservas de papel branco para os focos de luz máis forte.
El hiperrealismo tiene en este artista gallego a uno de sus grandes maestros en todos los ámbitos. Cursó la carrera de Bellas Artes en San Fernando, Madrid, entre los años 1969 y 1974. En 1977 se trasladó a Edimburgo, donde residió permanentemente hasta 1982, año en que regresó a España, para trabajar en Madrid, si bien sigue alternando las estancias en la ciudad británica. Realizó su primera exposición individual en A Coruña, en 1967, antes de cumplir los veinte años. Posteriormente, su obra ha recorrido medio mundo, con muestras en diferentes ciudades de España y en Edimburgo, Amsterdam, Madrid, New Jersey, Estados Unidos, Suramérica, Londres, etc. Ha participado en numerosas e importantes exposiciones colectivas en diferentes países Europa y América y en ferias de gran resonancia internacional, así como en certámenes de arte gráfico en Australia, Taipei, Lieja, Cracovia, Varna, Bharat Bhavan, etc. Está representado en los museos de Massachussets, Skopje, Ljubljana, Edimburgo, Glasgow, etc., y algunos españoles, entre ellos el de Bellas Artes de A Coruña, Sevilla, Ministerio de Asuntos Exteriores, Academia de San Fernando, y grandes colecciones institucionales y particulares. Su confirmación como artista ya consagrado en Galicia la tuvo en A Coruña, con la muestra realizada en el Kiosko Alfonso en 1989. Más que un pintor, Roberto González es un grabador, y en concreto un calcógrafo de técnica perfecta, basada en un dibujo de calidad insuperable y perfección casi enfermiza. Emparenta con los modos de Chirico y en ciertos aspectos, con el surrealismo, aunque su expresión es, al fin, un realismo exacto, preciso, si bien inmerso en un clima inquietante, misterioso, de intemporalidad. A veces incurre en lo social y llega casi a lo panfletario, pese a lo cual su estética mimada se impondrá al fin, para ser personal e irrepetible. Sus gamas son neutras, asordadas, próximas al cromatismo caliente, que él sabe atemperar con sabiduría. Seres desnudos se encuentran en ámbitos de arquitectura escueta, proyectando largas sombras de atardecer casi nocturno, o en noches contra cuyos cielos nítidos se recortan las arquitecturas, al modo de Magritte, puesto que pueden flotar en el espacio objetos no identificables y como monstruosos. Todo es preciso, táctil, en esta plástica deliberadamente desvaída, donde las figuras tienen una anatomía precisa, volumétrica, perfilada, que recuerda vagamente al Dalí no absolutamente surrealista y onírico. Al contrario, Roberto González nos da morfologías rigurosas, de pura lección de anatomía artística, pero en su realidad aparente late el sueño, lo entrevisto, lo misterioso.
-VV. AA.: Roberto González Fernández. A Coruña, Ayuntamiento, 1989. -Marqués, J. Carlos: Roberto González Fernández. Bilbao, Univ. País Vasco, 1987. -Rusell-Taylor, J.: Journeys. Londres, GMP, 1988. -Mazorra, J.: Roberto González Fernández. Madrid, Galería Leandro Navarro, 1987. -Condor Orduña, M.: Si todo fuera dicho. Madrid, 1988.
O hiperrealismo ten neste artista galego a un dos seus grandes mestres en tódolos ámbitos. Cursou a carreira de Belas Artes en San Fernando, Madrid, entre os anos 1969 e 1974. En 1977 trasladouse a Edimburgo, onde residiu permanentemente ata 1982, ano en que volve a España para traballar en Madrid, se ben alterna as estancias na cidade británica. Realizou a súa primeira exposición individual na Coruña, en 1967, antes de cumpri-los vinte anos. Posteriormente, a súa obra percorre medio mundo, con mostras en diferentes cidades de España e mais en Edimburgo, Amsterdam, Madrid, New Yersey, Estados Unidos, Sudamérica, Londres, etc. Participou en numerosas e importantes exposicións colectivas en diferentes países de Europa e América, así como en feiras de grande sona internacional, e tamén en certames de arte gráfica en Australia, Taipei, Liexa, Cracovia, Varna, Bharata, Bhavan, etc. Está representado nos museos de Massachussets, Skopje, Ljubljana, Edimburgo, Glasgow, etc., e nalgúns españois, entre eles o de Belas Artes da Coruña, Sevilla, Ministerio de Asuntos Exteriores, Academia de San Fernando e grandes coleccións institucionais e particulares. A súa confirmación como artista xa consagrado en Galicia tívoa na Coruña, coa mostra realizada no Kiosko Alfonso en 1989. Máis ca pintor, Roberto González é un gravador e, en concreto, un calcógrafo cunha técnica perfecta, que se basea nun debuxo de calidade insuperable e unha perfección case enfermiza. Emparenta cos modos de Chirico e en certos aspectos co surrealismo, aínda que a súa expresión é, ó cabo, un realismo exacto, preciso, se ben inmerso nun clima inquedante, misterioso, de intemporalidade. Ás veces incorre no social e chega case ó panfletario, pese a que a súa estética mimada se imporá ó fin para ser persoal e irrepetible. As súas gammas son neutras, axordadas, próximas ó cromatismo quente, que el sabe temperar con sabedoría. Seres espidos atópanse en eidos dunha arquitectura simple, proxectando longas sombras de solpor case nocturno, ou en noites contra as que os ceos nítidos se recortan as arquitecturas, ó xeito de Magritte, posto que poden aboiar no espacio obxectos non identificables e como monstruosos. Todo é preciso, táctil nesta plástica deliberamente esvaída na que as figuras teñen unha anatomía xusta, volumétrica, perfilada que lembra vagamente ó Dalí non absolutamente surrealista e onírico. Polo contrario, Roberto González dáno-las morfoloxías rigorosas, de pura lección de anatomía artística, pero na súa realidade aparente latexa o soño, o entrevisto, o misterioso.
-VV. AA.: Roberto González Fernández. A Coruña, Concello, 1989. -Marqués, J. Carlos: Roberto González Fernández. Bilbao, Univ. País Vasco, 1987. -Rusell-Taylor, J.: Journeys. Londres, GMP, 1988. -Mazorra, J.: Roberto González Fernández. Madrid, Galería Leandro Navarro, 1987. -Condor Orduña, M.: Si todo fuera dicho. Madrid, 1988.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Arthur's Seat es la colina que corona el parque de Holyrood lugar bien conocido por los lectores de Scott. El pintor se sintió especialmente fascinado por este paisaje del que hizo una serie. A pesar del pequeño formato la composición es de concepción grandiosa. El enfoque del cuadro muestra una panorámica de la cima de la montaña con una zona boscosa en el primer término, en la parte inferior de la composición. Entre los árboles, por encima de sus copas asoman las torres del palacio, y, a la izquierda serpentea un sendero que se pierde hacia el fondo. Tintas amarillas, anaranjadas, verdes y negras captan luces y sombras que realzan el espacio dejando reservas de papel blanco para los focos de luz más fuerte.
Arthur´s seat é o outeiro que coroa o parque de Holyrood lugar ben coñecido polos lectores de Scott. O pintor sentíuse especialmente fascinado por esta paisaxe da que fixo unha serie. A pesar do pequeno formato, a composición é de concepción grandiosa. O enfoque do cadro amosa unha panorámica do cume da montaña cunha zona boscosa no primeiro término, na parte inferior da composición. Entre as árbores, por riba das súas copas asoman as torres do palacio, e, á esquerda serpentea un camiño que se perde cara ó fondo. Tintas marelas, alaranxadas, verdes e negras captan as luces e sombras que realzan o espacio deixando reservas de papel branco para os focos de luz máis forte.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...