| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Las cabezas son un símbolo muy frecuente en las obras de Luis Alcántara, como en “Interior con Testas” o “Home nun xardín” y “Muller nun xardín”.
En esta obra, gemela de “Testa-7” también en la Colección Caixanova, la protagonista es una cabeza masculina, impersonal, enmarcada por lo que podría sugerir una ventana. La cabeza carece pelo y los rostros se muestran sin ojos, como si se tratase de una máscara.
Como es característico en la obra de este autor la composición de la obra está detenidamente estudiada, equilibrada y estructurada. La limpieza del resultado y los tonos uniformes y serenos parecen evocar estéticas renacentistas.
As cabezas son un símbolo moi frecuente nas obras de Luis Alcántara, como en Interior con testas ou Home nun xardín e Muller nun xardín.
Nesta obra, xemelga de Testa-7, tamén na Colección Caixanova, a protagonista é unha cabeza masculina, impersoal, enmarcada polo que podería suxerir unha ventá. A cabeza carece pelo e os rostros móstranse sen ollos, como se se tratase dunha máscara.
Como é característico na obra deste autor, a composición da obra está detidamente estudada, equilibrada e estruturada. A limpeza do resultado e os tons uniformes e serenos parecen evocar estéticas renacentistas.
Un caso de autodidactismo razonado, porque en la sensibilidad de este artista vivía la convicción de que pintar es reflexionar sobre el mundo, el concepto de la belleza y la capacidad de transformación de las cosas. Durante varios años sigue cursos de Historia del Arte en París, que no llega a completar, aunque aprovecha el tiempo para ver y tener siempre abiertos los ojos del rostro y de la inteligencia. Otra larga temporada recorriendo Italia, ya que desde la capital francesa intuyó que era imposible llegar a una obra propia sin digerir antes el Renacimiento. Sus primeros contactos con la crítica son otros tantos éxitos. Gana el certamen Arte Xoven Galega, el de nuevos valores de Caixavigo y la dotación Lala de Prada, que con el nombre de Laxeiro, se concede por única vez. Durante cuatro años es finalista en el premio Penagos de dibujo. En Meigas e Trasgos, de Lugo, también destaca. No está aún en los museos, pero sin duda entrará en todos ellos, porque su pintura, capaz de aglutinar lo tradicional y lo novedoso, es clásica por esencia. El de Castrelos, en Vigo, ha sabido anticiparse. Alcántara es un gran dibujante y sobre todo un excepcional compositor. Estructura sus obras con un equilibrio sorprendente, de manera que los objetos representados se realzan en espacios creados expresamente para ellos. Una paleta caliente, lírica, le lleva a azules refulgentes, a carmines casi púrpuras, a verdes de absoluta frescura. Estamos ante mundos inventados, de tradición vinculable y no obstante, por completo novedosos. Nada en sus cuadros obedece a la improvisación, sino que está meditado, sopesado, medido idealmente en razón de cualquiera otra referencia. El resultado es de una personalidad avasalladora, si bien prescinde de cualquier alarde efectista. La contemplación de la obra de este pintor es un recreo en la serenidad y la elegancia, porque responde, siempre, a la divina proporción.
-Ruibal, José: Jugar con el habitat. Texto para catálogo. Vigo, 1992.
Un caso de autodidactismo razoado é a deste artista porque na súa sensibilidade vivía a convicción de que pintar é reflexionar sobre o mundo, o concepto da beleza e a capacidade de transformación das cousas. Durante varios anos segue cursos de Historia da Arte en París, que non chega a rematar, aínda que aproveita o tempo para ver e ter sempre abertos os ollos da cara e da intelixencia. Outra longa tempada percorre Italia, xa que desde a capital francesa intuíu que era imposible chegar a unha obra propia sen dixerir antes o Renacemento. Os seus primeiros contactos coa crítica son outros tantos éxitos. Gaña o certame Arte Xoven Galega, o de novos valores de Caixavigo e a dotación Lala de Prada, que, co nome de Laxeiro, se concede por única vez. Durante catro anos, é finalista no premio Penagos de debuxo; en Meigas e Trasgos, de Lugo, tamén destaca. Aínda non se atopa nos museos pero entrará en todos eles porque a súa pintura, capaz de aglutina-lo tradicional e o novidoso é clásica por esencia; O Museo Castrelos de Vigo soubo adiantarse. Alcántara é un grande debuxante e sobre todo un excepcional compositor. Estructura as súas obras cun equilibrio sorprendente, de maneira que os obxectos representados se realzan en espacios creados expresamente para eles. Unha paleta quente, lírica, lévao a azuis refulxentes, a carmíns case púrpuras, a verdes de absoluta frescura. Estamos perante mundos inventados, cunha tradición vencellable e, non obstante, de cheo novidosos. Nada nos seus cadros obecede á improvisación senón que está meditado, sopesado, medido idealmente a razón de calquera outra referencia. O resultado é dunha personalidade asoballadora, se ben prescinde de calquera gabanza efectista. A contemplación da obra deste pintor é un recreo na serenidade e a elegancia porque responde, sempre, á divina proporción. Cunha grande sensibilidade artística, aúna estímulos do pasado rozando a fantasía do "grotesco" e empalma co gusto medieval das follaxes e os seres humanos combinados, conxugándoo todo coa elegancia do seu persoal discurso plástico.
-Ruibal, José: Jugar con el habitat. Texto para catálogo. Vigo, 1992.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Las cabezas son un símbolo muy frecuente en las obras de Luis Alcántara, como en “Interior con Testas” o “Home nun xardín” y “Muller nun xardín”.
En esta obra, gemela de “Testa-7” también en la Colección Caixanova, la protagonista es una cabeza masculina, impersonal, enmarcada por lo que podría sugerir una ventana. La cabeza carece pelo y los rostros se muestran sin ojos, como si se tratase de una máscara.
Como es característico en la obra de este autor la composición de la obra está detenidamente estudiada, equilibrada y estructurada. La limpieza del resultado y los tonos uniformes y serenos parecen evocar estéticas renacentistas.
As cabezas son un símbolo moi frecuente nas obras de Luis Alcántara, como en Interior con testas ou Home nun xardín e Muller nun xardín.
Nesta obra, xemelga de Testa-7, tamén na Colección Caixanova, a protagonista é unha cabeza masculina, impersoal, enmarcada polo que podería suxerir unha ventá. A cabeza carece pelo e os rostros móstranse sen ollos, como se se tratase dunha máscara.
Como é característico na obra deste autor, a composición da obra está detidamente estudada, equilibrada e estruturada. A limpeza do resultado e os tons uniformes e serenos parecen evocar estéticas renacentistas.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...