| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Esta obra de Leiro fue realizada durante la guerra de los Balcanes, una recreación del dramatismo que allí se respiraba en clave gallega. Los protagonistas de la pieza hacen referencia al tema de "La Piedad2, una madre lleva sobre su cabeza a su hijo muerto, lo acarrea sobre un molido (almohadilla que se pone sobre la cabeza para amortiguar el peso de la carga) tal y como lo hacen las mujeres del rural en Galicia.
Estas figuras realizadas en madera nos muestran su peculiar visión trágica y a la vez irónica de la vida. A través de los golpes de la gubia aparece un fuerte lenguaje expresivo de formas sencillas y elementales, a la vez que rotundas y enérgicas reforzadas por un material en estado bruto. Leiro resalta la parte orgánica de la madera recreándose en sus nudos y vetas.
La policromía desempeña un papel expresivo fundamental ya que sirve para definir las distintas partes de la obra: una figura masculina pintada de blanco matizada con tonos amarillos y grises en contraposición con los colores más fuertes de la figura femenina expresan la vida y la muerte.
La monumentalidad, figuras colosales, es una constante en la obra de Leiro, al igual que lo arcaico, lo mitológico y lo simbólico.
Exposición "Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova" en el Centro Social Caixanova Pontevedra. Julio - septiembre 2006.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” en el Centro Social Caixanova Pontevedra, Del 21 febrero al 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. del 15 mayo al 15 junio 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Del 16 septiembre al 19 octubre 2008.
“Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova”, página 106-107.
Esta obra de Leiro foi realizada durante a guerra dos Balcáns, unha recreación do dramatismo que alí se respiraba en clave galega. Os protagonistas da peza fan referencia ao tema da piedade, unha nai leva sobre a súa cabeza o seu fillo morto, carréxao sobre un mulido (almofada que se pon sobre a cabeza para amortecer o peso da carga), tal e como o fan as mulleres do rural en Galicia.
Estas figuras realizadas en madeira móstrannos a súa peculiar visión tráxica e, á vez, irónica da vida. A través dos golpes da gubia aparece unha forte linguaxe expresiva de formas sinxelas e elementais, á vez que rotundas e enérxicas, reforzadas por un material en estado bruto. Leiro resalta a parte orgánica da madeira e recréase nos seus nós e vetas.
A policromía desempeña un papel expresivo fundamental, xa que serve para definir as distintas partes da obra: unha figura masculina pintada de branco, matizada con tons amarelos e grises, en contraposición coas cores máis fortes da figura feminina, expresan a vida e a morte.
A monumentalidade, figuras colosais, é unha constante na obra de Leiro, ao igual que o arcaico, o mitolóxico e o simbólico.
Exposición Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova, no Centro Social Caixanova Pontevedra. Xullo - setembro 2006.
Exposición Espazo Colección Caixanova, no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” no Centro Social Caixanova Pontevedra, Do 21 febreiro ao 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. do 15 maio ao 15 xuño 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Do 16 setembro ao 19 outubro 2008.
Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova, páxina 106-107.
Luminaria única, absoluta, en el panorama de la escultura contemporánea, y con ámbito mundial, este cambadés, de la tierra de Asorey. De familia de artesanos, se incia en el oficio de la mano de su padre, cantero. Conoce la madera y el hierro al mismo tiempo que el granito del país. No sabe de academias, rigores dibujísticos, divinas proporciones. ¿Para qué, si lo suyo es arrancarle formas a una viga desechada tras el derribo de una vieja casa labrantina?. Pinta, con expresión infantil, ideaciones imposibles, manchas sugerentes. Juega con el color y la forma. Se inspira en el arte popular de su medio, en el pequeño mundo sugerente del Cambados de sus correrías infantiles, en cuyo pazo de Fefiñanes el primor de la cantería y el atrevimiento arquitectónico de su balcón en voladizo tiene escuela permanente. Expone por vez primera en su villa natal, en 1975. La obra del muchacho sorprende, irrita, interesa, entusiasma, apasiona. Al año siguiente está en Madrid, en una colectiva de gallegos en la vieja y tradicional sala Toisón de la calle Arenal. Aparece en Atlántica. Recorre España. Acude a las Bienales de Pontevedra y no es premiado. Las muestras de Arco, en Madrid, cuentan con él desde 1986. Su obra recorre Europa y América, y llega hasta Australia. Sorprende en Estados Unidos. Chicago, Ohio, Nueva York. La Galería Malbourough, templo mundial del arte contemporáneo, se interesa por el paleto gallego, paleto genial, y lo «ficha» cuando el artista, no ha cumplido aún los 30 años, caso único en el mundo y que en Galicia sólo tiene una compañía, la del también pontevedrés Jorge Castillo, si bien éste llega a tal distinción cuando cuenta medio siglo de existencia. Leiro es un fenómeno internacional. Su obra aparece en lugares públicos: Estación de Renfe, en Vigo; Institutos de Enseñanza Media de Carril, Pontevedra; Ayuntamiento de Vigo. La ciudad atlántica le encarga una obra y el artista responde con su ser ictiológico, alucinante, sorprendente, entristecido, que ya se conoce por «El Sireno». Acero inoxidable sobre dos altísimas columnas de granito pulido, verdes y negras. Otea el mar y ausculta la ciudad en su vieja Puerta del Sol. Entusiasma e irrita. Detractores, casi todos. Defensores, casi todos. Defensores, el siempre sensible Angel Ilarri y quien escribe estas líneas. Leiro llega a la antología máxima de figurar, como remate de un larguísimo camino que se inicia en la prehistoria, en «Galicia no tempo», la magna exposición de Compostela. Su obra está en museos de arte moderno de todo el mundo. Las grandes colecciones e instituciones públicas se la disputan. El propio artista suele llamar a algunas de sus piezas, «cousas», porque en cierto modo son indefinibles. Todas las materias son válidas para sus formas, aunque sin duda es la madera, los viejos y añosos troncos de carballos y castiñeiros de Galicia, donde mejor se expresa. Para Leiro vale la expresión atribuida a Miguel Angel de que escultura es quitarle al bloque lo que le sobra. A hachazos, a cuchilladas, a dentelladas casi, trabaja la materia, para darnos su peculiar visión trágica o irónica de la vida. Mutilaciones, rostros de ahogado grito desgarrador, humanidades ciclópeas, ideaciones y conceptos humanizados. O el chisme, la cosa, de ascendencia surrealista. A nadie se parece Leiro, único, fascinante. Muchos se parecerán a Leiro, muy pronto, ahora que el escándalo de su escultura comienza a tomar carta de naturaleza y callan los conservadores sin imaginación.
-Pablos, Francisco: Mitos y Leyendas de Galicia. Vigo, 1994. -Cameron, Dan: Leiro. Pontevedra, Diputación Provincial, 1991. -O rostro do tempo. Vigo, Ayuntamiento, 1991. -Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Catálogo de la exposición de Stedelij Museum Amsterdam, 1986, con la obra reproducida. -F. Pablos entrevista al autor en Faro de Vigo 20/4/99; A. Ruiz de Samaniego “Leiro: la pasión del monstruo” en ABC Cultural 8/5/99 con la obra reproducida; Ana B. Gómez en “ El Mundo” 11/5/99.
Luminaria única, absoluta no panorama da escultura contemporánea, e con ámbito mundial,é este cambadés da terra de Asorey. De familia de artesáns, iníciase no oficio da man de seu pai, que era canteiro. Coñece a madeira, o ferro e o granito do país. Non sabe de academias, rigores debuxísticos e divinas proporcións; para qué o seu é arrancable a unha trabe que botaron tralo derrube dunha vella casa labrega. Pinta, con expresión infantil, ideacións imposibles e manchas suxerentes. Xoga coa cor e a forma. Inspírase na arte popular do seu medio, no pequeno mundo suxerente do Cambados das súas brincadeiras infantís, onde ten escola permanente no pazo de Fefiñáns, tanto no primor das súas aventuras de neno coma na ousadía arquitectónica do seu balcón en beiril. Expón por primeira vez na súa vila natal en 1975. A obra do rapaz sorprende, irrita, interesa, entusiasma e apaixona. Ó ano seguinte está en Madrid, nunha colectiva de galegos na vella e tradicional sala Toisón da rúa Areal; aparece tamén en Atlántica; percorre España; acode ás bienais de Pontevedra nas que non foi premiado. As mostras de Arco en Madrid contan con el desde 1986. A súa obra percorre Europa e América, chegando ata Australia. Sorprende en Estados Unidos, concretamente en Chicago, Ohio e Nova York. A galería Malborough, templo mundial da arte contemporánea, interésase polo galego, xenial e "fíchao" cando o artista aínda non fixera os 30 anos, caso único no mundo e que en Galicia só ten outro paralego, a do tamén pontevedrés Jorge Castillo, se ben este chega a esta distincióin cando conta medio século de exitencia. Leiro é un fenómeno internacional. A súa obra aparece en lugares públicos coma a Estación de Renfe, en Vigo, no Instituto de Ensinanza Media de Carril, Pontevedra, no Concello de Vigo. A cidade atlántica encárgalle unha obra e o artista responde co seu ser ictiolóxico alucinante, sorprendente e tristeiro que xa se coñece por "O Sireno", de aceiro inoxidable encol de dúas columnas altísimas de granito pulido, verdes e negras. Otea o mar e ausculta a cidade na súa vella Porta do Sol; entusiasma e irrita; detractores, case todos, defensores, o sempre sensible Ángel Ilarri e mailo autor destas liñas. Leiro chega á antoloxía máxima de figuras, como remate dun moi longo camiño, que se inicia na prehistoria, en "Galicia no tempo", a magna exposición de Compostela. A súa obra atópase en museos de arte moderna de todo o mundo. As grandes coleccións e institucións públicas dispútanse as súas obras. O propio artista adoita chamar algunhas das súas pezas "cousas", porque en certo modo son indefinibles. Tódalas materias son válidas para as súas formas, aínda que é sen dúbida a madeira, os vellos e anellos troncos de carballos e castiñeiros de Galicia cos que mellor se expresa. Para Leiro vale a expresión atribuída a Miguel Ángel de que escultura é quitarlle ó bloque o que lle sobra. A machadazos, a coiteladas, a dentadas, case, traballa a materia para dárno-la súa peculiar visión tráxica ou irónica da vida. Mutilacións, rostros de afogado berro desgarrado, humanidades ciclópeas, ideacións e conceptos humanizados; ou o chisme, a cousa, de ascendencia surrealista. Non se parece a ninguén Leiro, único, fascinante. Moitos se van imitar a Leiro, moi axiña, agora que o escándalo da súa escultura empeza a tomar carta de natureza e calan os conservadores sen imaxinación.
-Pablos, Francisco: Mitos y Leyendas de Galicia. Vigo, 1994. -Cameron, Dan: Leiro. Pontevedra, Diputación Provincial, 1991. -O rostro do tempo. Vigo, Concello, 1991. -Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Catálogo da exposición do Stedelij Museum Amsterdam, 1986, coa obra reproducida. - F. Pablos entrevista ó autor en Faro de Vigo 20/4/99; A. Ruiz de Samaniego “Leiro: la pasión del monstruo” en ABC Cultural 8/5/99 coa obra reproducida; Ana B. Gómez en “ El Mundo” 11/5/99.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Esta obra de Leiro fue realizada durante la guerra de los Balcanes, una recreación del dramatismo que allí se respiraba en clave gallega. Los protagonistas de la pieza hacen referencia al tema de "La Piedad2, una madre lleva sobre su cabeza a su hijo muerto, lo acarrea sobre un molido (almohadilla que se pone sobre la cabeza para amortiguar el peso de la carga) tal y como lo hacen las mujeres del rural en Galicia.
Estas figuras realizadas en madera nos muestran su peculiar visión trágica y a la vez irónica de la vida. A través de los golpes de la gubia aparece un fuerte lenguaje expresivo de formas sencillas y elementales, a la vez que rotundas y enérgicas reforzadas por un material en estado bruto. Leiro resalta la parte orgánica de la madera recreándose en sus nudos y vetas.
La policromía desempeña un papel expresivo fundamental ya que sirve para definir las distintas partes de la obra: una figura masculina pintada de blanco matizada con tonos amarillos y grises en contraposición con los colores más fuertes de la figura femenina expresan la vida y la muerte.
La monumentalidad, figuras colosales, es una constante en la obra de Leiro, al igual que lo arcaico, lo mitológico y lo simbólico.
Exposición "Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova" en el Centro Social Caixanova Pontevedra. Julio - septiembre 2006.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” en el Centro Social Caixanova Pontevedra, Del 21 febrero al 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. del 15 mayo al 15 junio 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Del 16 septiembre al 19 octubre 2008.
“Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova”, página 106-107.
Esta obra de Leiro foi realizada durante a guerra dos Balcáns, unha recreación do dramatismo que alí se respiraba en clave galega. Os protagonistas da peza fan referencia ao tema da piedade, unha nai leva sobre a súa cabeza o seu fillo morto, carréxao sobre un mulido (almofada que se pon sobre a cabeza para amortecer o peso da carga), tal e como o fan as mulleres do rural en Galicia.
Estas figuras realizadas en madeira móstrannos a súa peculiar visión tráxica e, á vez, irónica da vida. A través dos golpes da gubia aparece unha forte linguaxe expresiva de formas sinxelas e elementais, á vez que rotundas e enérxicas, reforzadas por un material en estado bruto. Leiro resalta a parte orgánica da madeira e recréase nos seus nós e vetas.
A policromía desempeña un papel expresivo fundamental, xa que serve para definir as distintas partes da obra: unha figura masculina pintada de branco, matizada con tons amarelos e grises, en contraposición coas cores máis fortes da figura feminina, expresan a vida e a morte.
A monumentalidade, figuras colosais, é unha constante na obra de Leiro, ao igual que o arcaico, o mitolóxico e o simbólico.
Exposición Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova, no Centro Social Caixanova Pontevedra. Xullo - setembro 2006.
Exposición Espazo Colección Caixanova, no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” no Centro Social Caixanova Pontevedra, Do 21 febreiro ao 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. do 15 maio ao 15 xuño 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Do 16 setembro ao 19 outubro 2008.
Pontevedra como inspiración na Colección Caixanova, páxina 106-107.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...