| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Esta obra de Costa Beiro sorprende por su dibujo mágico y paleta evanescente donde una figura invade el espacio con un prodigioso ritmo.
Entre la realidad y la fantasía emerge un hombre deformado con miembros que se desgarran y descomponen dando paso a un universo particular. Formas musculosas y bien proporcionadas en la parte inferior se contraponen a un estudio más geométrico, que se volatiliza, en la parte superior, todo bajo una gran carga de misterio enfatizada por la ausencia del rostro.
Un hombre, que recuerda a “El Pensador” de Auguste Rodin, se estremece frente al mundo en el cual le toca vivir. En la obra de Costa Beiro está siempre presente la preocupación por el destino que aguarda a la humanidad.
Armonía de colores en una paleta sobria de ocres, sienas, rojizos marrones, etc., donde la materia se diluye en ricas texturas y contrastes.
Una imagen inquietante con una importante carga conceptual basada en la creación de mundos sorprendentes.
Esta obra de Costa Beiro sorprende polo seu debuxo máxico e paleta evanescente, onde unha figura invade o espazo cun prodixioso ritmo.
Entre a realidade e a fantasía, emerxe un home deformado con membros que se esgazan e descompoñen, dando paso a un universo particular. Formas musculosas e ben proporcionadas na parte inferior contrapóñense a un estudo máis xeométrico, que se volatiliza, na parte superior, todo baixo unha gran carga de misterio resaltada pola ausencia do rostro.
Un home, que recorda o Pensador de Auguste Rodin, estremécese fronte ao mundo no cal lle toca vivir. Na obra de Costa Beiro está sempre presente a preocupación polo destino que lle agarda á humanidade.
Harmonía de cores nunha paleta sobria de ocres, avermellados marróns, etc., onde a materia se dilúe en ricas texturas e contrastes.
Unha imaxe inquietante, cunha importante carga conceptual baseada na creación de mundos sorprendentes.
Vive su infancia y adolescencia en la villa natal, junto al mar Atlántico. A los diecisiete años se traslada a Barcelona. El joven gallego tiene una vocación definida, pero no un oficio concreto, y atraviesa dificultades en la gran ciudad, hasta que en 1967 realiza su primera exposición. Pronto descubre su talento un crítico de prestigio, Cesáreo Rodríguez Aguilera, otro transterrado, que ejerce la judicatura y la crítica de arte y llegó a Cataluña desde su Quesada natal, donde vió nacer y crecer al inmenso pintor Rafael Zabaleta. Años después, la misma prestigiosa firma refrendaría la calidad plástica del gallego, que posee un dibujo mágico y una paleta evanescente, de una elegancia natural realmente única. Desde la inicial exposición jienense, Costa Beiro trabaja de modo incansable. Es seleccionado para una muestra colectiva de dibujo que lleva el nombre de Joan Miró. En 1972 se le concede una beca de la fundación March para conocer Florencia, hecho que tendrá una influencia decisiva en su futuro estético. El gallego realiza carteles y participa en colectivas internacionales. Hace series de grabados que incrementan su prestigio y forma parte de muestras que recorren La Habana y Lisboa. Ya está preparado para empresas importantes. En 1984 concluye uno de sus grandes empeños, una pintura de 2.000 metros cuadrados, iniciada tres años antes, en el Instituto Frenopático de Barcelona. Ilustra series de artículos en prensa, firmados por su amigo el escritor Xavier Costa Clavel, y los poemas de Rodríguez Aguilera. Sus exposiciones se suceden en toda España. En 1983 obtiene una beca del Ministerio de Cultura, y el Ayuntamiento de Noia le otorga la medalla de la villa, a la que ha dedicado carteles festeros y otros agasajos. Su presencia en el libro es constante, con ilustraciones para obras de Costa Clavel y Neira Vilas. Nuevos murales, en 1985, en una industria coruñesa y en el Instituto Xelmírez de Compostela. Más murales, en establecimientos carcelarios. Exposiciones importantes fuera de España. Estamos en los años ochenta, de intensa actividad para el artistaz, que ha consolidado su fama en el extranjero, principalmente en Francia y en Alemania. En 1988 realiza una gran exposición en el Kiosko Alfonso de A Coruña, que demuestra a sus paisanos la justificación de su fama. Recibe encargos oficiales constantemente. Sus carpetas de grabados interesan a los coleccionistas. Su fama está consolidada dentro y fuera de España. Figura en los museos Provinciales de Lugo, de Pontevedra, de Sada, A Coruña; de Arte Moderno de Barcelona, de Palma de Mallorca, de Hospitalet, Barcelona, Provincial de Burgos, de Arte moderno de Madrid, Zabaleta de Quesada, Jaén; de Gerona; de Ostende, Bélgica; de Vigo y de la fundación March, en Madrid. También está representado en instituciones oficiales como el Instituto Padre Sarmiento de Santiago, Universidad de Compostela, Xunta de Galicia, Ayuntamiento de A Coruña, Generalitat de Barcelona, Diputaciones provinciales de Santander, Gerona, Guadalajara, y el Congreso de los Diputados. La pintura de Costa Beiro es un personalísimo expresionismo lírico. Tiene concomitancias con Francis Bacon, si bien desde totales libertades. Sus figuras danzan y poseen una incontenible dinámica. Se inscriben en fondos como espejos de azogue perdido, en rosas, carmines, azules, amarillos. Basada en un prodigioso, rítmico dibujo, la materia es leve, deleída, con texturas muy ricas y constrastes tonales de efectismo de vidriera. Prácticamente nunca se ha apartado de una vaga figuración, aunque las dosis de abstracción sean considerables. Sabe aprovechar recursos del cubismo y aun del surrealismo en composiciones medidas, en la que late la geometría bien digerida. Una enorme alegría, un ámbito lúdico preside estas pinturas en las que están el mito, el onirismo, la evocación y la ideación en perspectivas infinitas que emparentan, a veces, con el menos riguroso Dalí, a quien sin duda conoce bien. A su modo, Costa Beiro, como buen gallego, es un barroco apasionado y en definitiva, un gran creador y un enorme pintor.
-García Iglesias, José Manuel: Alfonso Costa. Barcelona, Edit. Dubé, 1990. -Castro Arines, José de: Alfonso Costa. Barcelona, Edit. Sotelo Blanco, 1986. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Vangardas e silencios. Compostela, Xunta de Galicia, 1988. -Gran enciclopedia gallega. Vol. 7. Gijón, S. Cañada, Edit., 1964. -Castro, X. Antón: Expresión atlántica. Compostela, Edit. Follas Novas, 1985. -I y II Muestras Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
Vive a súa nenez na vila natal xunto ó Océano Atlántico. Ós dezasete anos trasládase a Barcelona. O xove galego ten unha vocación definida pero non un oficio concreto, atravesando dificultades na grande cidade ata que en 1967 realiza a súa primeira exposición. Axiña descobre o seu talento un crítico de prestixio, Cesáreo Rodríguez Aguilera, outro trasterrado que exerce a xudicatura e a crítica de arte. Chega a Cataluña desde a súa Quesada natal, onde veu nacer e medra-lo inmenso pintor Rafael Zabaleta. Anos despois, a mesma prestixiosa firma referendaría a calidade plástica do galego, que posúe un debuxo máxico e unha paleta evanescente, cunha elegancia natural realmente única. Desde a inicial exposición xienense, Costa Beiro de maneira incansable. Selecciónano para unha mostra colectiva de debuxo que leva o nome de Joan Miró. En 1972 concédenlle unha bolsa da Fundación March para coñecer Florencia, feito que vai ter unha influencia decisiva no seu futuro estético. O galego realiza carteis e participa en colectivas internacionais, fai series de gravados que incrementan o seu prestixio e forma parte das mostras que percorren A Habana e Lisboa. Xa está preparado para empresas importantes. En 1984 remata un dos seus grandes empeños, unha pintura de 2.000 metros cadrados, que empezou tres anos antes no Instituto Frenopático de Barcelona. Ilustra series de artigos en prensa, firmados polo seu amigo o escritor Xavier Costa Clavel, así como os poemas de Rodríguez Aguilera. As súas exposicións sucédense en toda España. En 1983 obtén unha bolsa do Ministerio de Cultura e o Concello de Noia outórgalle a medalla da vila, á que lle dedicou carteis festeiros e outros agasallos. A súa presencia no libro é constante con ilustracións para obras de Costa Clavel e Neira Vilas novos murais en 1985 nunha industria coruñesa e no Instituto Xelmírez de Compostela. Máis murais, esta vez en dependencias carcelarias. Tamén realiza exposicións importantes fóra de España. Estamos nos anos oitenta, anos dunha intensa actividade para o artista que xa ve consolidada a súa fama no estranxeiro, principalmente en Francia e en Alemaña. En 1988 realiza unha grande exposición no Kiosko Alfonso da Coruña, amosándolles ós seus paisanos a xustificación da súa sona. Recibe encargos oficiais constantemente. As súas carpetas de gravados interésanlles ós coleccionistas; daquela a súa fama está afianzado dentro e fóra de España. Figura no Museo Provincial de Lugo, no de Pontevedra, no de Sada, A Coruña, no de Arte Moderna de Barcelona, no de Palma de Mallorca, Hospitalet, Barcelona, no Provincial de Burgos, no de Arte Moderna de Madrid, no Zabaleta de Quesada, no de Xaén, Xirona, Ostende, Bélxica; no de Vigo, no da Fundación March, en Madrid. Tamén está representado en institucións oficiais coma o Instituto Padre Sarmiento de Santiago, na Universidade de Compostela,na Xunta de Galicia, no Concello da Coruña, na Generalitat de Barcelona, nas deputacións provinciais de Santander, Xirona, Guadalaxara, así como no Congreso dos Deputados. A pintura de Costa Beira caracterízase por ser dun moi persoal expresionismo lírico; ten concomitancias con Francis Bacon, se ben desde totais liberdades. As súas figuras danzan e posúen unha incontible dinámica, inscribíndose en fondos coma espellos de azougue perdido, con rosas, carmíns, azuis e amarelos. Baseada nun predixioso e rítmico debuxo, a materia é leve, esluída, con texturas moi ricas e constrastes de tons con efectivismo de vidreira. Practicamente nunca se apartou dunha vaga figuración, aínda que as doses de abstracción sexan considerables. Sabe aproveitar recursos do cubismo e mesmo do surrealismo en composicións medidas nas que latexa a xeometría ben dixerida. Unha grande ledicia, un eido lúdico presiden estas pinturas nas que están o mito, o onirismo, a evocación e maila ideación en perspectivas infinitas que emparentan, ás veces, co menos rigoroso Dalí, ó que sen dúbida coñece ben. Ó seu xeito, Beiro, como bo galego, é un barroco apaixonado e, en definitiva, un grande creador e un grande pintor.
-García Iglesias, José Manuel: Alfonso Costa. Barcelona, Edit. Dubé, 1990. -Castro Arines, José de: Alfonso Costa. Barcelona, Edit. Sotelo Blanco, 1986. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Vangardas e silencios. Compostela, Xunta de Galicia, 1988. -Gran enciclopedia gallega. Vol. 7. Gijón, S. Cañada, Edit., 1964. -Castro, X. Antón: Expresión atlántica. Compostela, Edit. Follas Novas, 1985. -I y II Mostras Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Esta obra de Costa Beiro sorprende por su dibujo mágico y paleta evanescente donde una figura invade el espacio con un prodigioso ritmo.
Entre la realidad y la fantasía emerge un hombre deformado con miembros que se desgarran y descomponen dando paso a un universo particular. Formas musculosas y bien proporcionadas en la parte inferior se contraponen a un estudio más geométrico, que se volatiliza, en la parte superior, todo bajo una gran carga de misterio enfatizada por la ausencia del rostro.
Un hombre, que recuerda a “El Pensador” de Auguste Rodin, se estremece frente al mundo en el cual le toca vivir. En la obra de Costa Beiro está siempre presente la preocupación por el destino que aguarda a la humanidad.
Armonía de colores en una paleta sobria de ocres, sienas, rojizos marrones, etc., donde la materia se diluye en ricas texturas y contrastes.
Una imagen inquietante con una importante carga conceptual basada en la creación de mundos sorprendentes.
Esta obra de Costa Beiro sorprende polo seu debuxo máxico e paleta evanescente, onde unha figura invade o espazo cun prodixioso ritmo.
Entre a realidade e a fantasía, emerxe un home deformado con membros que se esgazan e descompoñen, dando paso a un universo particular. Formas musculosas e ben proporcionadas na parte inferior contrapóñense a un estudo máis xeométrico, que se volatiliza, na parte superior, todo baixo unha gran carga de misterio resaltada pola ausencia do rostro.
Un home, que recorda o Pensador de Auguste Rodin, estremécese fronte ao mundo no cal lle toca vivir. Na obra de Costa Beiro está sempre presente a preocupación polo destino que lle agarda á humanidade.
Harmonía de cores nunha paleta sobria de ocres, avermellados marróns, etc., onde a materia se dilúe en ricas texturas e contrastes.
Unha imaxe inquietante, cunha importante carga conceptual baseada na creación de mundos sorprendentes.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...