| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Esta obra de Cristino Mallo, uno de los escultures más importantes de la renovación figurativa, es de pequeño formato realizada en bronce, material predominante en toda su trayectoria artística, y de carácter cotidiano. Las maternidades junto con la figura humana componen las series más importantes dentro su obra. Expresiones sencillas y dinámicas con formas que nunca se repiten y que evocan en muchas ocasiones la escultura de Maillol.
Se trata de la figura de una mujer desnuda que flexionada toca con sus manos su pierna izquierda. Un cuerpo robusto de curvas generosas, donde la sencillez formal le permite plasmar sentimientos humanos.
Su obra, siempre dentro de la figuración, se caracteriza por el tratamiento que realiza del material. Superficies sin pulir que van tomando forma a través de un leve modelado.
La luz incide en su obra realzando la suavidad del material, captando el ritmo y armonía del cuerpo.
Exposición "Espacio Colección Caixanova" en el Centro Social Caixanova Vigo desde el 22 de noviembre de 2006.
Exposición "Cristino Mallo" S. Exposiciones Centro Cultural Caixanova.Vigo. Del 18 octubre al 25 noviembre 2007.- Centro Social Caixanova.Pontevedra. Del 30 noviembre 2007 al 6 enero 2008.- Centro Social Caixanova.Ourense. Del 10 enero al 17 febrero 2008.- Museo Provincial. Lugo. Del 21 febrero al 30 marzo 2008.- Palacio Municipal expos. Kiosco Alfonso. A Coruña. Del 3 abril al 11 mayo 2008.- Colexio de Fonseca.Santiago. Del 15 mayo al 22 junio 2008.- Sala Antón Rivas Briones. Vilagarcía. Del 26 junio al 20 julio 2008.- Sala Municipao de Exposiciones II. Tui. Del 23 julio al 31 agosto 2008.
Esta obra de Cristino Mallo, un dos escultures máis importantes da renovación figurativa, é de pequeno formato realizada en bronce, material predominante en toda a súa traxectoria artística e de carácter cotián. As maternidades, xunto coa figura humana, compoñen as series máis importantes dentro da súa obra. Expresións sinxelas e dinámicas con formas que nunca se repiten e que evocan en moitas ocasións a escultura de Maillol.
Trátase da figura dunha muller núa que, flexionada, toca coas mans a súa perna esquerda. Un corpo robusto de curvas xenerosas, onde a sinxeleza formal lle permite plasmar sentimentos humanos.
A súa obra, sempre dentro da figuración, caracterízase polo tratamento que realiza do material. Superficies sen pulir que van tomando forma a través dun leve modelado.
A luz incide na súa obra realzando a suavidade do material, captando o ritmo e a harmonía do corpo.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
Exposición "Cristino Mallo" S. Exposicións Centro Cultural Caixanova.Vigo. Do 18 outubro ao 25 novembro 2007.- Centro Social Caixanova.Pontevedra. Do 30 novembro 2007 ao 6 xaneiroo 2008.- Centro Social Caixanova.Ourense. Do 10 xaneiro ao 17 febreiro 2008.- Museo Provincial. Lugo. Do 21 febreiro ao 30 marzo 2008.- Palacio Municipal expos. Kiosco Alfonso. A Coruña. Do 3 abril ao 11 maio 2008.- Colexio de Fonseca.Santiago. Do 15 maio ao 22 xuño 2008.- Sala Antón Rivas Briones. Vilagarcía. Do 26 xuño ao 20 xulio 2008.- Sala Municipao de Exposicións II. Tui. Do 23 xulio ao 31 agosto 2008.
Aunque nació en Galicia, su vinculación a nuestro país es casi nula. Residió en diferentes lugares de España antes de asentarse en Madrid, donde transcurrió toda su vida artística. Inició su formación en la Escuela de Artes y Oficios de Avilés. En 1923 se matriculó en la de Bellas Artes de San Fernando, compartiendo las clases con las de Artes y Oficios de la capital de España, donde contó con maestros como Capuz y Mateo Inuria. A partir de 1927 comienza a hacer su vida tradicional, de tertulias intelectuales. Toma contacto con los poetas de la generación que ese año denomina. En 1933 ganó el premio nacional de escultura con su obra «Desnudo con pez». Dos años después se trasladó a Salamanca, para ocupar plaza de profesor en la Escuela de Artes y Oficios de aquella ciudad, donde se relacionó con escultores como Montagurt y Macías. Concluida la guerra civil se asienta definitivamente en Madrid. Su vanguardismo, de ascendencia, no obstante, renacentista, es un modo nuevo de concebir la escultura. Su primera gran esposición la realiza en Madrid en 1947. En la nacional de Bellas Artes de 1952 gana tercera medalla en dibujo. En 1954 consigue la primera, en escultura. Crece su fama, se le respeta, tiene prestigio internacional cuando su obra cruza las fronteras y entusiasma en Italia. Mallo, hombre silencioso, parsimonioso, de hablar casticista, es silueta en las tertulias del maestro Eugenio d´Ors, y en el café Gijón, donde es tan habitual que parece de plantilla, junto a los pintores Arias, Redondela, San José y el gallego Tino grandío. Elegido miembro de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, hay problemas para su recepción, porque el gran escultor se niega a vestir el fraque que la ceremonia exige en su tradicional solemnidad. Las obras de Mallo llegan a todos los museos y son monumento público. Influye considerablemente sobre otros artistas. En Galicia la adquieren algunos particulares. Mallo, enjuto, tiene un aire de profesor, que de inmediato destruye cuando habla con su decir castizo y madrileñísimo. Es amigo de grandes escritores, que escriben sobre él páginas admirables, como es el caso de Cela. Su obra recorre España y el mundo. Cristino Mallo está representado en casi todos los Museos del mundo, con una consideración semejante a la del italiano Marino Marini. La escultura de Mallo es la alegría, la exultancia de vida, lo lúdico y lo tierno. Volúmenes rotundos, si bien amables, en juegos de niños, en cabezas de cara gordezuela de ojos redondos y expresivos. Estilizaciones exquisitas, dignas de Lucca della Robbia, como ha dicho con razón Gaya Nuño. Deliberadamente reduce los cánones clásicos, para decirnos que la ternura puede ser la esencia de la forma, y que la peculiar caricia del modelado es importante en el resultado de un bronce. Nada más lejos de la frialdad que estas invenciones, pujantes, vitales, bullidoras.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975. -Azcoaga, Enrique: Cristino Mallo. Madrid, 1947. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Cela, Camilo José: Los vasos comunicantes. Barcelona, Edit. Bruguera, 1981. -Logroño, Miguel: La escultura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1976. Escultura española 1900/1936. Madrid, Ministerio de Cultura, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: Escultura española contemporánea. Madrid, Edit. Guadarrama, 1957.
Aínda que naceu en Galicia, a súa vinculación ó noso país é case nula. Residiu en diferentes lugares de España antes de se asentar en Madrid, onde transcorreu toda a súa vida artística. Iniciou a súa formación na Escola de Artes e Oficios de Avilés. En 1923 matriculouse na de Belas Artes de San Fernando, compartindo as clases coas de Artes e Oficios da capital de España, onde contou con mestres coma Capuz e Mateo Inuria. A partir de 1927 comeza a face-la súa vida tradicional, de tertulias intelectuais. Toma contacto cos poetas da xeración que ese ano lle dá nome. En 1933 gañou o premio nacional de escultura coa súa obra «Desnudo con pez». Dous anos despois trasladouse a Salamanca, para ocupa-la praza de profesor na Escola de Artes de Oficios daquela cidade, onde se relacionou con escultores como Montagut e Macías. Concluída a Guerra Civil aséntase definitivamente en Madrid. O seu vangardismo, de ascendencia, non obstante, renacentista,é un novo modo de concibi-la escultura. A súa primeira grande exposición realízaa en Madrid en 1947. Na Nacional de Belas Artes de 1952 gaña a terceira medalla en debuxo. En 1954 consegue a primeira en escultura. Medra a súa fama, é respectado, ten prestixio internacional cando a súa obra cruza as fronteiras e entusiasma en Italia. Mallo, home silencioso, parsimonioso, de falar casticista, é silueta nas tertulias do mestre Eugenio d´Ors e no café Gijón, onde é tan habitual que parece do cadro de persoal, xunto ós pintores Arias, Redondela, San José e mailo galego Tino Grandío. Elixido membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando hai problemas para a súa recepción, porque o gran escultor se nega a vesti-lo frac que a cerimonia esixe na súa tradicional solemnidade. As obras de Mallo chegan a tódolos museos e son monumento público. Inflúe considerablemente sobre outros artistas. En Galicia adquírena algúns particulares. Mallo, enxuto, ten un aire de profesor que de inmediato destrúe cando fala co seu dicir castizo e madrileñísimo. É amigo de grandes escritores que escriben del páxinas admirables, coma é o caso de Cela. A súa obra percorre España e mailo mundo. Cristino Mallo está representado en case tódolos museos do mundo, cunha consideración semellante á do italiano Marino Marini. A escultura de Mallo é a alegría, a exultancia da vida, o lúdico e o tenro. Volumes rotundos,aínda que amables, en brincadeiras de nenos, en cabezas de cara gordiña con ollos redondos e expresivos. Estilizacións exquisitas, dignas de Lucca della Robbia, como ten dito con razón Gaya Nuño. Deliberadamente reduce os cánones clásicos, para dicirnos que a tenrura pode se-la esencia da forma e que o peculiar aloumiño do modelado é importante no resultado dun bronce. Nada máis lonxe da frialdade ca estas invencións vizosas, vitais, bulideiras.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975. -Azcoaga, Enrique: Cristino Mallo. Madrid, 1947. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Cela, Camilo José: Los vasos comunicantes. Barcelona, Edit. Bruguera, 1981. -Logroño, Miguel: La escultura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1976. Escultura española 1900/1936. Madrid, Ministerio de Cultura, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: Escultura española contemporánea. Madrid, Edit. Guadarrama, 1957.
|
|
|
|
Esta obra de Cristino Mallo, uno de los escultures más importantes de la renovación figurativa, es de pequeño formato realizada en bronce, material predominante en toda su trayectoria artística, y de carácter cotidiano. Las maternidades junto con la figura humana componen las series más importantes dentro su obra. Expresiones sencillas y dinámicas con formas que nunca se repiten y que evocan en muchas ocasiones la escultura de Maillol.
Se trata de la figura de una mujer desnuda que flexionada toca con sus manos su pierna izquierda. Un cuerpo robusto de curvas generosas, donde la sencillez formal le permite plasmar sentimientos humanos.
Su obra, siempre dentro de la figuración, se caracteriza por el tratamiento que realiza del material. Superficies sin pulir que van tomando forma a través de un leve modelado.
La luz incide en su obra realzando la suavidad del material, captando el ritmo y armonía del cuerpo.
Exposición "Espacio Colección Caixanova" en el Centro Social Caixanova Vigo desde el 22 de noviembre de 2006.
Exposición "Cristino Mallo" S. Exposiciones Centro Cultural Caixanova.Vigo. Del 18 octubre al 25 noviembre 2007.- Centro Social Caixanova.Pontevedra. Del 30 noviembre 2007 al 6 enero 2008.- Centro Social Caixanova.Ourense. Del 10 enero al 17 febrero 2008.- Museo Provincial. Lugo. Del 21 febrero al 30 marzo 2008.- Palacio Municipal expos. Kiosco Alfonso. A Coruña. Del 3 abril al 11 mayo 2008.- Colexio de Fonseca.Santiago. Del 15 mayo al 22 junio 2008.- Sala Antón Rivas Briones. Vilagarcía. Del 26 junio al 20 julio 2008.- Sala Municipao de Exposiciones II. Tui. Del 23 julio al 31 agosto 2008.
Esta obra de Cristino Mallo, un dos escultures máis importantes da renovación figurativa, é de pequeno formato realizada en bronce, material predominante en toda a súa traxectoria artística e de carácter cotián. As maternidades, xunto coa figura humana, compoñen as series máis importantes dentro da súa obra. Expresións sinxelas e dinámicas con formas que nunca se repiten e que evocan en moitas ocasións a escultura de Maillol.
Trátase da figura dunha muller núa que, flexionada, toca coas mans a súa perna esquerda. Un corpo robusto de curvas xenerosas, onde a sinxeleza formal lle permite plasmar sentimentos humanos.
A súa obra, sempre dentro da figuración, caracterízase polo tratamento que realiza do material. Superficies sen pulir que van tomando forma a través dun leve modelado.
A luz incide na súa obra realzando a suavidade do material, captando o ritmo e a harmonía do corpo.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
Exposición "Cristino Mallo" S. Exposicións Centro Cultural Caixanova.Vigo. Do 18 outubro ao 25 novembro 2007.- Centro Social Caixanova.Pontevedra. Do 30 novembro 2007 ao 6 xaneiroo 2008.- Centro Social Caixanova.Ourense. Do 10 xaneiro ao 17 febreiro 2008.- Museo Provincial. Lugo. Do 21 febreiro ao 30 marzo 2008.- Palacio Municipal expos. Kiosco Alfonso. A Coruña. Do 3 abril ao 11 maio 2008.- Colexio de Fonseca.Santiago. Do 15 maio ao 22 xuño 2008.- Sala Antón Rivas Briones. Vilagarcía. Do 26 xuño ao 20 xulio 2008.- Sala Municipao de Exposicións II. Tui. Do 23 xulio ao 31 agosto 2008.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...