| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
En esta obra de Luis Caruncho se observan claras influencias del neoplasticismo de Mondrian y del suprematismo constructivista de Malevich, con una plástica dominada por la geometría y la limpieza, dentro de un minimalismo propio de sus últimos años evitando el neocubismo de Juan Gris presente en su obra anterior.
En esta obra prescinde también de su habitual utilización del “collage”, en el que insertaba trozos de madera, hierro, metacrilato, alambre…., creando efectos ilusorios visuales (juegos de espacio y luz), en una equilibrada armonía de materiales y colores a modo de bajorrelieve con diferentes texturas que crean luces y sombras.
Gradación de colores. Rigor constructivo pero exquisito sentido de lo decorativo. Formación de arquitecto, de geómetra, opuesto al informalismo y preocupado por la modulación del espacio inspirado en las formas de su paisaje natal (tierra de montes partidos para la extracción de roca o acantilados al borde del mar).
Representa la razón desde la sensibilidad, la geometría hecha poema, la exactitud emocionada, combinando esa analítica con un sentido lúdico de la existencia.
Renuncia a la representación de objetos utilizando el cuadrado, el triángulo y el círculo como elementos propios de su iconografía.
Nesta obra de Luis Caruncho obsérvanse claras influencias do neoplasticismo de Mondrian e do suprematismo construtivista de Malevich, cunha plástica dominada pola xeometría e a limpeza, dentro dun minimalismo propio dos seus últimos anos, evitando o neocubismo de Juan Gris presente na súa obra anterior.
Nesta obra prescinde tamén da súa habitual utilización da colaxe, na que insería anacos de madeira, ferro, metacrilato, arame...., creando efectos ilusorios visuais (xogos de espazo e luz), nunha equilibrada harmonía de materiais e cores a xeito de baixorrelevo con diferentes texturas que crean luces e sombras.
Gradación de cores. Rigor construtivo, pero exquisito sentido do decorativo. Formación de arquitecto, de xeómetra, oposto ao informalismo e preocupado pola modulación do espazo inspirado nas formas da súa paisaxe natal (terra de montes partidos para a extracción de rocha ou acantilados ao bordo do mar).
Representa a razón dende a sensibilidade, a xeometría feita poema, a exactitude emocionada, combinando esa analítica cun sentido lúdico da existencia.
Renuncia á representación de obxectos utilizando o cadrado, o triángulo e o círculo como elementos propios da súa iconografía.
Pasa la infancia en la ciudad natal y se traslada con su familia a Madrid, al concluir la guerra civil. Inmediatamente, por el trabajo de su padre, toma contacto con grandes artistas, como Vaquero Palacios y José Caballero. Su ingenio le lleva a construir pequeños objetos en los que la arquitectura y la plástica se identifican. Dibuja en la Escuela de Artes y Oficios y en el Círculo de Bellas Artes y viaja por toda Europa, al tiempo que inicia los estudios de Arquitectura. Mientras se titula en esta especialidad, realiza nuevos viajes por Europa y permanece largas temporadas en París, donde estudia los movimientos plásticos más avanzados. De regreso a Madrid, se vincula profesionalmente al Ayuntamiento de la capital de España, donde ha ocupado cargos de alta responsabilidad en el ámbito cultural, en concreto la dirección del centro Conde Duque, al que dió excepcional impulso, y más tarde la de todas las actividades plásticas del concejo de la villa. Su peculiaridad en la concepción plástica le lleva a participar de actividades que reunen pintura, arquitectura y escultura, en murales, ornamentaciones y ambientaciones de espacios, en diferentes lugares, desde áreas comerciales a embajadas españolas en el extranjero. Su afán creador es inabarcable, hasta el punto que realiza vitrales y obra gráfica, que alcanza considerable difusión. Sus exposiciones se suceden en España y en el extranjero. En París es uno de los artistas españoles más apreciados, desde la difusión que de su obra hace el famoso galerista André Urban. Gana premios importantes, como el de Editorial Anaya y el L'Oreal, que confirman su fama internacional, puesto que ya ha expuesto también en diversas ciudades de Suramérica. Su pasión por la difusión del arte le lleva a crear y dirigir la sala KandinsKi de Madrid, exponente de la vanguardia y los mejores y más avanzados momentos del arte internacional contemporáneo. Está representado en numerosos museos, entre ellos los de Galicia, Arte Contemporáneo de Madrid, etc. Caruncho es el razonar desde la sensibilidad. Es la geometría hecha poema, la exactitud emocionada. En su plástica suele haber adherencias, y algunos de sus cuadros son bajorelieves sobre superficies insólitas, porque cualquier elemento - plástico, metacrilato, alambre, etc.- puede estar incorporado al cuadro. De algún modo, su obra más representativa parte de los conceptos de Mondrian y Malevich, aunque en definitiva la inevitable frialdad de estos grandes artistas la supere o disimule Caruncho con un latente barroquismo. Su identificación con el maestro Palazuelo es innegable, pero también es cierto que la obra de Caruncho ha sido fundamental para que otros muchos artistas españoles encontraran su camino de expresión. La crítica de todo el mundo se ha interesado por su obra, así como grandes poetas, que en verso han dado el juicio que les merecía una plástica inconfundible, personalísima, de impecable ejecución y en la que las emociones quedan refrenadas, como dominadas por la geometría, la perfección, la limpieza hasta lo pulquérrimo. La cita de poetas que escriben sobre Caruncho no acaba con Victoriano Cremer, Anxeles Penas, Alberto Guirri, Gabriel Plaza, Angel Bonomini, Fernando Mon, Francisco Sitjá, Raul Chávarri. Investigador del arte en todos sus aspectos, ha publicado varios estudios y ensayos, entre los que destaca una amplia monografía del pintor gallego Luís Mosquera.
-Mon, Fernando: Caruncho. Madrid Ministerio de Educación, 1979. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixagalicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -I y II Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -VV. AA.: Caruncho a París. Catálogo de Galería Urban. París, 1976. -Dorfles, Gillo: Ultimas tendencias del arte de hoy. Barcelona, Edit. Labor, 1976. En revistas y suplementos periodísticos especializados, han escrito sobre la obra de Caruncho autores como Raul Chávarri, Carlos Areán, José Hierro, Miguel Logroño, Laureano Alvarez, Miguel González Garcés, etc.
Pasa a nenez na cidade natal e logo trasládase coa súa familia a Madrid, ó remata-la guerra civil. Inmediatamente, polo traballo de seu pai, toma contacto con grandes artistas coma Vaquero Palacios e José Caballero. O seu enxeño lévao a construír pequenos obxectos nos que a arquitectura e a plástica se identifican. Debuxa na Escola de Artes e Oficios e mais no Círculo de Belas Artes e viaxa por toda Europa, ó tempo que inicia estudios de Arquitectura. Mentres se titula nesta especialidade realiza novas viaxes por Europa e permanece longas tempadas en París, onde estudia os movementos plásticos más avanzados. De volta a Madrid, vencéllase profesionalmente ó Concello da capital de España, onde ocupou cargos de alta responsabilidade no ámbito cultural, en concreto a dirección do centro Conde Duque, ó que lle deu un pulo excepcional, e, máis tarde, a de tódalas actividades plásticas do concello da vila. A súa peculiaridade na concepción plástica lévao a participar de actividades que reúnen pintura, arquitectura e mais escultura en murais, ornamentacións e ambientacións de espacios en diferentes lugares, dende áreas comerciais ata embaixadas españolas no estranxeiro. O seu afán creador non ten límites pois ata realiza vitrais e obra gráfica que acadan unha considerable difusión. As súas exposicións sucédense en España e no estranxeiro; en París é un dos artistas españois mais prezados, dende o espallamento que da súa obra fai o famoso galerista André Urban. Gaña premios importantes, tales coma o da Editorial Anaya e o L´Oréal, que confirman a súa fama internacional posto que xa expuxera tamén en diversas cidades de Sudamérica. A súa paixón pola difusión da arte lévao a crear e dirixi-la sala Kandinsky de Madrid, expoñente da vangarda así como dos mellores e máis adiantados movementos de arte internacional contemporánea. Está representado en numerosos museos, entre eles os de Galicia, o da Arte Contemporánea de Madrid, etc. Caruncho representa o razoar dende a sensibilidade; é a xeometría feita poema, a exactitude emocionada. Na súa plástica adoita haber adherencias e algúns dos seus cadros son baixorrelevos encol de superficies insólitas porque calquera elemento-plástico, metacrilato, alambre, etc.- pode estar incorporado ó cadro. Dalgún xeito, a súa obra máis representativa parte dos conceptos de Mondrian e Malevich, aínda que en definitiva a inevitable frialdade destes grandes artistas a supere ou disimule Caruncho cun latente barroquismo. A súa identificación co mestre Palazuelo é innegable pero tamén é certo que a obra de Caruncho ten sido fundamental para que outros moitos artistas españois atopasen o seu camiño de expresión. A crítica de todo o mundo interesouse pola súa obra, así como grandes poetas que, a través dos seus versos, expresaron o xuízo que lles merecía unha plástica inconfundible, personalísima, de impecable execución e na que as emocións quedan freadas, como dominadas pola xeometría, a perfección, a limpeza, ata o pulquérrimo. A cita de poetas que escriben sobre Caruncho non remata con Victoriano Crémer, Ánxeles Penas, Alberto Girri, Gabriel Plaza, Ángel Bonomini, Fernando Mon, Francisco Sitjá e Raúl Chávarri. Investigador da arte en tódolos seus aspectos, publicou varios estudios e ensaios, entre os que sobresae unha ampla monografía do pintor galego, Luis Mosquera.
-Mon, Fernando: Caruncho. Madrid, Ministerio de Educación, 1979. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -I y II Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -VV. AA.: Caruncho a París. Catálogo da Galería Urban. París, 1976. -Dorfles, Gillo: Ultimas tendencias del arte de hoy. Barcelona, Edit. Labor, 1976. En revistas y suplementos periodísticos especializados, han escrito sobre la obra de Caruncho autores como Raul Chávarri, Carlos Areán, José Hierro, Miguel Logroño, Laureano Alvarez, Miguel González Garcés, etc.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
En esta obra de Luis Caruncho se observan claras influencias del neoplasticismo de Mondrian y del suprematismo constructivista de Malevich, con una plástica dominada por la geometría y la limpieza, dentro de un minimalismo propio de sus últimos años evitando el neocubismo de Juan Gris presente en su obra anterior.
En esta obra prescinde también de su habitual utilización del “collage”, en el que insertaba trozos de madera, hierro, metacrilato, alambre…., creando efectos ilusorios visuales (juegos de espacio y luz), en una equilibrada armonía de materiales y colores a modo de bajorrelieve con diferentes texturas que crean luces y sombras.
Gradación de colores. Rigor constructivo pero exquisito sentido de lo decorativo. Formación de arquitecto, de geómetra, opuesto al informalismo y preocupado por la modulación del espacio inspirado en las formas de su paisaje natal (tierra de montes partidos para la extracción de roca o acantilados al borde del mar).
Representa la razón desde la sensibilidad, la geometría hecha poema, la exactitud emocionada, combinando esa analítica con un sentido lúdico de la existencia.
Renuncia a la representación de objetos utilizando el cuadrado, el triángulo y el círculo como elementos propios de su iconografía.
Nesta obra de Luis Caruncho obsérvanse claras influencias do neoplasticismo de Mondrian e do suprematismo construtivista de Malevich, cunha plástica dominada pola xeometría e a limpeza, dentro dun minimalismo propio dos seus últimos anos, evitando o neocubismo de Juan Gris presente na súa obra anterior.
Nesta obra prescinde tamén da súa habitual utilización da colaxe, na que insería anacos de madeira, ferro, metacrilato, arame...., creando efectos ilusorios visuais (xogos de espazo e luz), nunha equilibrada harmonía de materiais e cores a xeito de baixorrelevo con diferentes texturas que crean luces e sombras.
Gradación de cores. Rigor construtivo, pero exquisito sentido do decorativo. Formación de arquitecto, de xeómetra, oposto ao informalismo e preocupado pola modulación do espazo inspirado nas formas da súa paisaxe natal (terra de montes partidos para a extracción de rocha ou acantilados ao bordo do mar).
Representa a razón dende a sensibilidade, a xeometría feita poema, a exactitude emocionada, combinando esa analítica cun sentido lúdico da existencia.
Renuncia á representación de obxectos utilizando o cadrado, o triángulo e o círculo como elementos propios da súa iconografía.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...