| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Pintor destacado en la llamada Nueva Figuración Madrileña, presenta una obra de esta época donde retrata a una mujer saliendo del agua de una piscina, una pieza que podemos encuadrar dentro de la serie: Greta Garbo. Desnudo en la piscina. Durante esos años el agua será un referente y una obsesión en su obra.
Así, la dama de la pintura parece ser originalmente Greta Garbo, captada a través de una famosa fotografía, que Alcolea deforma y carga de ironía. La figura de rostro irreconocible se convierte en anónima frente al observador.
Una obra de gran formato que nace de la reflexión y el conocimiento y destreza en el uso del color, donde la elocuencia queda patente al contraponer la figura de tonos cálidos y mórbidos, a los tonos fríos y geométricos de la piscina y el fondo. Así colores como el verde, el azul, el rojo, el rosa, etc. se utilizan de manera viva e intensa contribuyendo a enfatizar la obra.
Utiliza una pincelada de trazos sueltos, anchos y diluidos en toda la composición, aunque se recrea en ciertas zonas del cuerpo con toques más finos y delicados.
Pintor destacado na chamada Nova Figuración Madrileña, presenta unha obra desta época onde retrata unha muller saíndo da auga dunha piscina, unha peza que podemos encadrar dentro da serie “Greta Garbo. Nu na piscina”. Durante eses anos, a auga será un referente e unha obsesión na súa obra.
Así, a dama da pintura parece ser orixinalmente Greta Garbo, captada a través dunha famosa fotografía que Alcolea deforma e carga de ironía. A figura de rostro irrecoñecible convértese en anónima fronte ao observador.
Unha obra de gran formato que nace da reflexión e o coñecemento e destreza no uso da cor, onde a elocuencia queda patente ao contrapoñer a figura de tons cálidos e mórbidos, aos tons fríos e xeométricos da piscina e o fondo. Así, cores como o verde, o azul, o vermello, a rosa, etc. utilízanse de xeito vivo e intenso, o que contribúe a resaltar a obra.
Utiliza unha pincelada de trazos soltos, anchos e diluídos en toda a composición, aínda que se recrea en certas zonas do corpo con toques máis finos e delicados.
Carlos García Alcolea, luminaria de fugaz existencia física por su temprenísima muerte, mas de perdurable huella por su obra, es conocido internacionalmente por su nombre de pila y su segundo apellido. Nacido en A Coruña, en el seno de una familia acomodada que tiene seis hijos, vive desde niño un ambiente cultural, con gran afición a la música, que auspicia su tío, el crítico Fernández Cid, quien le presentará al compositor y director Ataulfe Argenta. La profesión paterna lleva a la familia a Cádiz, donde el futuro pintor inicia sus estudios. Una grave enfermedad le obliga a permanecer largo tiempo en cama, que aprovecha para leer incansablemente a los grandes autores. En 1967 se instala en Madrid, para cursar la carrera de Derecho, y ve las primeras pinturas informalistas en la galería de Juana Mordó. Un año más tarde pinta su primer cuadro, entre expresionista y abstracto. Pasa el verano en Bretaña y visita París, interesándose más por la pintura. Conoce al pintor Luis Gordillo, asiste asiduamente al teatro y hace sus primeros "collages". Lee repetidamente a Marx, se interesa por Genet y visita la exposición de Giacometti en París. Admira a David Hockney. En 1970 pinta Piscina, tema recurrente en su obra. Es lector incansable de monografías de arte. En 1971 realiza en Madrid su primera exposición individual. Hace amistad con Pérez Villalta y otros pintores jóvenes. Trabaja con Juan Manuel Bonet, después director del IVAM de Valencia y del Museo Reina Sofía de Madrid. Participa en diversas muestras colectivas, y a finales de 1974 viaja a Nueva York, donde permanece algún tiempo. A su regreso expone con su colega Carlos France en Madrid. Viaja a Buenos Aires en 1976, y al año siguiente retorna a Paris, con motivo de la inauguración del Centro Pompidou. En 1978 está en Italia, donde asiste a festivales de música y visita la Bienal de Venecia. Han proseguido sus exposiciones individuales, hasta que en el año 1980 tiene el reconocimiento de una retrospectiva en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid. Publica el libro "Aprender a Nadar". Expone en Canarias y en Murcia. Bonet escribe textos sobre la pintura de este sorprendente artista. Continúa viajando por medio mundo y leyendo incansablemente literatura marxista y psiquiátrica. Le mima la crítica más exigente y es un personaje destacado en ambientes artísticos de élite. En 1989 pinta su cuadro "Finisterre", único en su obra relacionado con su ciudad natal. Se editan carpetas y libros con sus dibujos. Su insuficiencia respiratoria se agrava. En septiembre de 1992 es ingresado en una clínica madrileña, con una complicación hepática. Fallece el día 20 de dicho mes, sin llegar a cumplir los 45 años. A título póstumo recibirá el premio nacional de Artes Plásticas, pocos días después de su entierro. Su fama crece extraordinariamente. Museos y colecciones importantes se disputan su escasa obra. El Museo Nacional Centro Reina Sofía le dedica una exposición antológica en 1998, y otra, al final de este mismo año, el Centro Galego de Arte Contemporánea, en Compostela. La galería VGO de Vigo acoge una breve muestra de Alcolea en 2001. También la fundación Argentaria le incluye en su colectiva "El color de las Vanguardias". Alcolea es un artista dificilmente calificable. De raíz expresionista, sintetiza el barroquismo de ese movimiento eminentemente germano en una pintura casi plana, deliberadamente desmañada, cargada de ironía. Cierto geometrismo preside sus composiciones, a veces por completo informalistas y siempre intensamente abstractivas. Absorbe peculiaridades de múltiples pintores, comenzando por su amigo Gordillo, y al fin hace suyo cuanto coge. No es rara la alusión al "comic". Amplias zonas uniformes, contrastantes, en verdes, azules, amarillos, perfectamente recortadas como si fuera un "collage", aparecen en sus cuadros, con frecuencia de gran formato. Líneas mórbidas, caprichosas, se inscriben en fondos neutros. Absolutamente anticonvencional, sorprendente, Alcolea es un artista personalísimo, de excepcional apriecio internacional.
González García, Angel: Carlos Alcolea. Madrid, Museo Reina Sofía. 1998. Bonet, J.M.: Carlos Alcolea. Materiales para una biografía. Compostela. C.G:A.C, 1998. VV.AA. : El color de las vanguardias. Madrid, Fundación Argentaria, 1993. VV.AA.: Arte en España, 1918 - 1994, en la colección de Arte Contemporáneo. Madrid, Alianza Edit, 1994. VV.AA.: Diccionario de Pintores y Escultores españoles del siglo XX. Vol. 5. Madrid, Edit. Forum Artis, 1994. Delarge, Jean - Pierre: Dictionnaire des Arts Plastiques modernes et contemporains. París, Edit. Gründ, 2001. Bonet Correa, Antonio: Figuracións. Compostela, Xunta de Galicia. 1996.
Carlos García Alcolea, luminaria de fugaz existencia física polo seu falecemento temperán, máis de perdurable pegada pola súa obra, é coñecida internacionalmente polo nome de pía e o seu segundo apelido. Nado en A Coruña, no seo dunha familia acomodada que ten seis fillos, vive dende neno un ambiente cultural, con grande afección á música, que auspicia o seu tío, o crítico Fernández Cid, que lle presentará ó compositor e director Ataulfe Argenta. A profesión paterna leva á familia a Cadiz, onde o futuro pintor comeza os seus estudios. Unha grave enfermidade obrígalle a permanecer unha longa tempada no leito, que aproveita para ler incansablemente ós grandes autores. En 1967 instálase en Madrid, para cursar a carreira de Dereito, e ve as primeiras pinturas informalistas na galería de Juana Mordó. Un ano máis tarde pinta o seu primeiro cadro, entre expresionista e abstrcto. Pasa o verán en Bretaña e visita Paris, interesándose máis pola pintura. Coñece ó pintor Luis Gordillo, asiste con asiduidade ó teatro e realiza os seus primeiros "collages". Le reiteradamente a Marx, interésase por Genet e visita a exposición de Giacometti en Paris. Admira a David Hockney. En 1970 pinta a súa primeira piscina, tema recorrente na súa obra. É lector incansable de monografías de arte. En 1971 realiza en Madrid a súa primeira exposición individual. Fai amizade con Pérez Villalta e outros pintores xoves. Traballa con Juan Manuel Bonet, despois Director del IVAM de Valencia e do Museo Reina Sofía. Participa en diversas mostras colectivas e a finais do 1974 viaxa a Nueva York, onde permanece algún tempo. A súa volta expón co seu colega Carlos Franco en Madrid. Viaxa a Bos Aires en 1976, e o seguinte ano volta a Paris, co motivo da inauguración do Centro Pompidou. En 1978 está en Italia, onde asiste a festivais de música e visita a Bienal de Venecia. Proseguiron as súas exposicións individuais, ata que en 1980 ten o recoñecemento dunha retrospectiva no Museo de Arte Contemporáneo de Madrid. Publica o libro "Aprender a Nadar". Realiza exposicións en Canarias e Murcia. Bonet escribe textos sobre a pintura do sobranceiro artista. Continúa viaxando por medio mundo e lendo incansablemente literatura marxista e psiquiátrica. Afágalle a crítica máis esixente e é un personaxe sobranceiro nos ambientes artísticos de élite. En 1989 pinta o seu cadro "Finisterre", único na súa obra relacionado coa súa cidade natal. Edítanse carpetas e libros cos seus debuxos. A súa insuficiencia respiratoria agrávase. En septiembre de 1992 ingresa nunha clínica madrileña, cunha complicación hepática. Falece o día 20 de dito mes, sen chegar a cumprir os 43 anos. A título póstumo recibirá o Premio Nacional das Artes Plásticas, poucos días despois do seu enterramento. A súa sona medra extraordinariamente. Museos e colecciones privadas dispútanse pola escasa obra. O Museo Nacional Centro Reina Sofía adícalle unha exposición antolóxica en 1998, e outra a finais do mesmo ano, o Centro Galego de Arte Contemporánea, en Compostela. A galería V.G.O de Vigo acolle unha breve mostra de Alcolea no 2001. Tamén a Fundación Argentaria inclúe na súa colectiva "El Color de las Vanguardias". Alcolea é un artista dificilmente clasificable. De raíz expresionista, sintetiza el barroquismo dese movemento eminentemente xermano nunha pintura case plana, deliberadamente chanfaina, chea de ironía. Certo xeometrismo preside as súas composicións, ás veces informalistas e sempre intensamente abstractivas. Absorbe peculiaridades de múltiples pintores, comezando polo seu amigo Gordillo, e o fin fai seu canto acolle. Non é rara a alusión ó "comic". Amplas zonas uniformes, contrastantes, en verdes, azuis, amarelos perfectamente recortadas, coma se fora un "collage", aparecen nos seus cadros, moitas veces de grande formato, liñas mórbidas, caprichosas inscríbense en fondos neutros. Absolutamente anticonvencional, sorprendente, Alcolea é un artista persoal, de excepcional aprecio internacional.
González García, Angel: Carlos Alcolea. Madrid, Museo Reina Sofía, 1998 Bonet, J. M. : Carlos Alcolea. Materiales para una biografía. Compostela. C.G.A.C, 1998. VV.AA.: El Color de las Vanguardias. Madrid, Fundación Argentaria, 1993. VV.AA.: Arte en España, 1918 - 1994, en la coleccion de Arte Contemporáneo. Madrid, Alianza Edit, 1994. VV.AA.: Diccionario de Pintores y Escultores Españoles del siglo XX. Vol. 5. Madrid, Edit. Forum Artis, 1994. Delarge, Jean- Pierre: Dictionnaire des Arts Plastiques modernes et contemporains Paris, Edit. Gründ, 2001. Bonet Correa, Antonio.: Figuracións. Compostela, Xunta de Galicia, 1996.
|
|
|
Pintor destacado en la llamada Nueva Figuración Madrileña, presenta una obra de esta época donde retrata a una mujer saliendo del agua de una piscina, una pieza que podemos encuadrar dentro de la serie: Greta Garbo. Desnudo en la piscina. Durante esos años el agua será un referente y una obsesión en su obra.
Así, la dama de la pintura parece ser originalmente Greta Garbo, captada a través de una famosa fotografía, que Alcolea deforma y carga de ironía. La figura de rostro irreconocible se convierte en anónima frente al observador.
Una obra de gran formato que nace de la reflexión y el conocimiento y destreza en el uso del color, donde la elocuencia queda patente al contraponer la figura de tonos cálidos y mórbidos, a los tonos fríos y geométricos de la piscina y el fondo. Así colores como el verde, el azul, el rojo, el rosa, etc. se utilizan de manera viva e intensa contribuyendo a enfatizar la obra.
Utiliza una pincelada de trazos sueltos, anchos y diluidos en toda la composición, aunque se recrea en ciertas zonas del cuerpo con toques más finos y delicados.
Pintor destacado na chamada Nova Figuración Madrileña, presenta unha obra desta época onde retrata unha muller saíndo da auga dunha piscina, unha peza que podemos encadrar dentro da serie “Greta Garbo. Nu na piscina”. Durante eses anos, a auga será un referente e unha obsesión na súa obra.
Así, a dama da pintura parece ser orixinalmente Greta Garbo, captada a través dunha famosa fotografía que Alcolea deforma e carga de ironía. A figura de rostro irrecoñecible convértese en anónima fronte ao observador.
Unha obra de gran formato que nace da reflexión e o coñecemento e destreza no uso da cor, onde a elocuencia queda patente ao contrapoñer a figura de tons cálidos e mórbidos, aos tons fríos e xeométricos da piscina e o fondo. Así, cores como o verde, o azul, o vermello, a rosa, etc. utilízanse de xeito vivo e intenso, o que contribúe a resaltar a obra.
Utiliza unha pincelada de trazos soltos, anchos e diluídos en toda a composición, aínda que se recrea en certas zonas do corpo con toques máis finos e delicados.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...