| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El fragmento de un edificio ocupa toda la composición, abierta en la parte superior por una estrechísima franja de cielo. Un balcón centra el cuadro cuyo carácter de segmento nos hace percibir la continuidad del edificio más allá de los límites del marco. El pintor acerca al espectador al motivo con un criterio estético que lo conducirá a la abstracción. La obra de integra dentro de una etapa en la que el artista se vincula a detalles arquitectónicos con una fijación en balcones, ventanas, y puertas. Realza la arquitectura con trazos espontáneos y manchas que son plantas, sombras y huellas que el tiempo y la humedad dejan sobre las piedras.
«Alex Vázquez», mayo de 1989, en Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo.
O fragmento dun edificio ocupa toda a composición, aberta na parte superior por unha estreitísima franxa de ceo. Un balcón centra o cadro que co seu carácter de segmento nos fai percibi-la continuidade do edificio alén dos límites do marco. O pintor achega o espectador ó motivo cun criterio estético que o conducirá á abstracción. A obra intégrase dentro dunha etapa na que o artista se vencella a detalles arquitectónicos cunha fixación en balcóns, fiestras e portas. Realza a arquitectura con trazos espontáneos e manchas que son plantas, sombras e pegadas que o tempo e a humidade deixan sobre as pedras.
"Álex Vázquez", maio de 1989, na Nova Sala de Exposicións Caixavigo.
Aunque su vinculación al mundo plástico es por completo paralela a su vida, ya que desde niño trabajó en medios creativos publicitarios, como pintor de caballete se ha mostrado relativamente tarde. Comenzó a exponer en 1983, en su ciudad natal. Desde entonces ha realizado muestras con regularidad, en ciudades de Galicia, de España y de Portugal. Es importante su faceta de ilustrador, porque es un dibujante exquisito, de grafismo primoroso, capaz de sintetizar la arquitectura monumental o cualquier objeto en los trazos justos. Fundamentalmente paisajista, y sobre todo, paisajista urbano, digamos de su pintura lo que afirmaba Ortega y Gasset respecto de la literatura de Azorín: «primores de lo vulgar». Porque Alex Vázquez es capaz de hacer motivo plástico de cualquier nadería, de lo secundario y habitualmente inadvertido. Así, un balcón, unas macetas, un interior entrevisto, o simplemente presentido, al través de unos visillos, constituye una pintura de ejecución equilibrada, a veces minuciosa, pero nunca insistida, de manera que la anecdota, como quería el maestro d'Ors, se eleva a categoría. Pintor del sentimiento, de evocaciones y nostalgias, de imaginaciones viscontianas, a caballo entre un barroco intemporal y un novecentismo inexacto, deliberadamente inexacto, para que el motivo y la interpretación se identifiquen sin avasallar. Un pintor sin vanguardias, convencido de que forma, luz y ambiente, son también, y con gran verdad, la verdadera pintura.
-Faraldo, Ramón: Alex Vázquez. Santiago, Fund. Araguaney, 1994. -Fernández del Riego, Francisco: Catálogo. Pontevedra, 1994. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", presentación del catálogo de la exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido con el núm. 35. -VV.AA. “Alex Vázquez” catálogo de la itinerante, Xunta de Galicia, con la obra reproducida. - Catálogo de la exposición del Museo de Laxeiro; catálogo de la exposición de la Nueva Sala Caixavigo de 1995.
Aínda que a súa vinculación ó mundo plástico é por completo paralela á súa vida, xa que desde neno traballa en medios creativos publicitarios, como pintor de cabalete apareceu relativamente tarde. Empezou a expoñer en 1983, na súa cidade natal. Desde aquela realizou mostras con regularidade en cidades de Galicia, España e Portugal. É importante a súa faceta de ilustrador porque é un debuxante exquisito, cun grafismo primoroso, capaz de sintetiza-la arquitectura monumental ou calquera obxecto nos trazos xustos. Fundamentalmente paisaxista,e, sobre todo, paisaxista urbano, digamos da súa pintura o que afirmaba Ortega y Gasset respecto da literatura de Azorín: "primores de lo vulgar". Porque Álex Vázquez é quen de facer motivo plástico dunha nadería calquera, do secundario e habitualmente inadvertido. Así, un balcón, unhas macetas, un interior entrevisto, ou simplemente presentido a través dunhas cortinas, constitúe unha pintura de execución equilibrada, ás veces minuciosa, pero nunca insistida, de maneira que a anécdota, como quería o mestre d´Ors, se eleva a categoría. Pintor do sentimento, de evocacións e nostalxias, de imaxinacións viscontianas, a cabalo entre un barroco intemporal e un novecentismo inexacto, deliberadamente inexacto, para que o motivo e a interpretación se identifiquen sen asoballar. Un pintor sen vangardas, convencido de que a forma, a luz e o ambiente son tamén, e con grande verdade, a pintura verdadeira.
-Faraldo, Ramón: Alex Vázquez. Santiago, Fund. Araguaney, 1994. -Fernández del Riego, Francisco: Catálogo. Pontevedra, 1994. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", presentación do catálogo da exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido co núm. 35. - VV.AA. “Alex Vázquez” catálogo da itinerante, Xunta de Galicia, coa obra reproducida. - Catálogo da exposición do Museo de Laxeiro; catálogo da exposición da Nova Sala Caixavigo de 1995.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
El fragmento de un edificio ocupa toda la composición, abierta en la parte superior por una estrechísima franja de cielo. Un balcón centra el cuadro cuyo carácter de segmento nos hace percibir la continuidad del edificio más allá de los límites del marco. El pintor acerca al espectador al motivo con un criterio estético que lo conducirá a la abstracción. La obra de integra dentro de una etapa en la que el artista se vincula a detalles arquitectónicos con una fijación en balcones, ventanas, y puertas. Realza la arquitectura con trazos espontáneos y manchas que son plantas, sombras y huellas que el tiempo y la humedad dejan sobre las piedras.
«Alex Vázquez», mayo de 1989, en Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo.
O fragmento dun edificio ocupa toda a composición, aberta na parte superior por unha estreitísima franxa de ceo. Un balcón centra o cadro que co seu carácter de segmento nos fai percibi-la continuidade do edificio alén dos límites do marco. O pintor achega o espectador ó motivo cun criterio estético que o conducirá á abstracción. A obra intégrase dentro dunha etapa na que o artista se vencella a detalles arquitectónicos cunha fixación en balcóns, fiestras e portas. Realza a arquitectura con trazos espontáneos e manchas que son plantas, sombras e pegadas que o tempo e a humidade deixan sobre as pedras.
"Álex Vázquez", maio de 1989, na Nova Sala de Exposicións Caixavigo.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...