| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Un trozo de campo con flores, captado con una perspectiva que nos sitúa dentro de la propia materia de la pintura, sin perder la estructura de la composición, con cielo en la parte superior, vegetación por roda la tela, y una estrecha franja de terreno en el primer término. La pincelada, llena de materia, estalla en verdes, amarillos, morados, naranjas, blancos y negros, con una espontaneidad que rebasa, en un estallido de libertad, el marco del pequeño formato de la tela.
Un anaco de campo con flores, captado cunha perspectiva que nos sitúa dentro da propia materia da pintura, sen perder a estrutura da composición, con ceo na parte superior, vexetación por toda a tea e unha estreita franxa de terreo no primeiro termo. A pincelada, chea de materia, estala en verdes, amarelos, morados, laranxas, brancos e negros, cunha espontaneidade que supera, nun estalido de liberdade, o marco do pequeno formato da tea.
Tras iniciar sus estudios en un colegio de Burjasot, a partir de 1932 realiza la carrera de Bellas Artes en la Escuela Superior de San Carlos, de Valencia.
Su primera exposición la efectuó en Valencia, en 1942. Posteriormente las hizo en Bilbao, Madrid y Buenos Aires, El Cairo y Venecia, hasta 1951, en que gana el premio nacional José Antonio. Su obra recorre América, con muestras en Chile, Lima, y La Habana. Concurre en 1954 a la Bienal de Venecia y en 1955 a la de Alejandría. También expone Bagdag, Amman, Jerusalem, El Cairo, Ankara, Estambul, en grandes muestras colectivas.
A partir de estas fechas, ya consolidado su prestigio de gran paisajista, su obra se exhibe, en muestras colectivas e individuales, en toda España, en Europa y América. En 1964 tuvo el honor de inaugurar la galería Juana Mordó, la más prestigiosa de España en su apoyo a nuevas corrientes del arte.
En 1955 consigue por oposición la cátedra de Colorido en la Escuela Superior de Bellas Artes de Valencia, de cuya Academia de San Carlos es nombrado miembro numerario.
Ganó segunda medalla en la Exposición Nacional de Bellas Artes de 1948, y primera en la de 1952. Un año antes consiguió primera medalla en la Bienal del Reino de Valencia. En 1956, premio del Uruguay en la Bienal Hipanoamericana.
Está representado en los Museos de Arte Contemporáneo de Madrid y en los de Valencia, Bilbao, Barcelona, Alicante, Salamanca, Vitoria, Villafamés, Santander, Montevideo y Caracas.
Francisco Lozano es un post impresionista con modos «fauve», colorista excepcional y excelente dibujante, como demuestran sus retratos, inicialmente influidos por la pintura catalana de Togores, Serra y Llimona.
La mancha es enérgica, hasta el punto de que muchas veces construye sus cuadros directamente con el color, que llega a la tela en su estado puro. La luz levantina tiene considerable importancia en su obra, aunque quizá lo mejor de su pintura sean los paisajes de los secarrales interiores del reino valenciano, aparentemente áridos y sin embargo, tan calientes, tan directos. Es peculiar el grafismo de su pincelada, por completo definidor, en verdes, amarillos, carmines. La vegetación baja, los arenales, los cielos azules, están dichos de primera intención, pero con un gran sentido lírico, en verdad emocionante, y a veces próximo al abigarramiento de Kokoschka, aunque sabe detenerse a tiempo y razonar, muy ponderadamente, su interpretación de la naturaleza.
La grumosidad del óleo se asienta en el lienzo, total, alternada con fondos casi exentos de materia. Nadie ha llevado a la pintura los violetas como este valenciano, espléndido bodegonista. Lo humilde representado lo eleva a categoría de gran pintura, de arte personalísimo. Ninguna antología internacional del «fauvismo» puede excluirle.
- Rubio Puertas, Rodrigo: Francisco Lozano.
Madrid, Ministerio de Educación y Ciencia, 1973.
- V.V.A.A.: Francisco Lozano.
Barcelona, Gran Enciclopedia Vasca, 1976.
- Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes.
Madrid, 1980.
- Areán, Carlos: 30 años de arte español.
Madrid, Edic. Guadarrama, 1972.
- Agulilera Cerni, Vicente: Panorama del nuevo arte español.
Madrid, Edic. Guadarrama, 1966.
- Moreno Galván, José Mª: Introducción a la Pintura española actual.
Madrid, Pub. Españolas, 1960.
- Gaya Nuño, J.A.: La Pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970.
- Campoy, A.M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973
- Chávarri, Raúl: La pintura española actual.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
- Diccionario de Pintores españoles contemporáneos.
Madrid, Edic. Estiarte, 1972.
- Chueca Goitia, Fernando: Francisco Lozano.
Madrid, Ateneo, 1965.
- Faraldo, Ramón: Espectáculo de la Pintura española.
Madrid, Edit. Cigüeña, 1956.
- Lain Entralgo, Pedro: Ejercicios de comprensión.
Madrid, Edit. Taurus, 1959.
-Larco, Jorge: La Pintura española moderna y contemporánea.
- Witter, G.S.: Some 20th Spanish Painting.
Nueva York, The Studio, 1956.
- Ombuena, J.: Valencia, ciudad abierta: Lozano y su tiempo.
Valencia, Edic. Prometeo, 1972.
Tras iniciar os seus estudos nun colexio de Burjasot, a partir de 1932 realiza a carreira de Belas Artes na Escola Superior de San Carlos, de Valencia.
A súa primeira exposición efectuouna en Valencia, en 1942. Posteriormente, fíxoas en Bilbao, Madrid e Bos Aires, O Cairo e Venecia, ata 1951, en que gaña o premio nacional José Antonio. A súa obra percorre América, con mostras en Chile, Lima e A Habana. Concorre en 1954 á Bienal de Venecia e en 1955 á de Alexandría. Tamén expón en Bagdag, Amman, Xerusalén, O Cairo, Ankara, Istambul, en grandes mostras colectivas.
A partir destas datas, xa consolidado o seu prestixio de gran paisaxista, a súa obra exhíbese en mostras colectivas e individuais por toda España, Europa e América. En 1964, tivo o honor de inaugurar a Galería Juana Mordó, a máis prestixiosa de España no seu apoio a novas correntes da arte.
En 1955, consegue por oposición a Cátedra de Colorido na Escola Superior de Belas Artes de Valencia, de cuxa Academia de San Carlos é nomeado membro numerario.
Gañou a segunda medalla na Exposición Nacional de Belas Artes de 1948 e a primeira na de 1952. Un ano antes, conseguiu a primeira medalla na Bienal do Reino de Valencia. En 1956, o premio do Uruguai na Bienal Hipanoamericana.
Está representado nos Museos de Arte Contemporánea de Madrid e nos de Valencia, Bilbao, Barcelona, Alacante, Salamanca, Vitoria, Villafamés, Santander, Montevideo e Caracas.
Francisco Lozano é un postimpresionista con modos fauve, colorista excepcional e excelente debuxante, como demostran os seus retratos, inicialmente influídos pola pintura catalá de Togores, Serra e Llimona.
A mancha é enérxica, ata o punto de que moitas veces constrúe os seus cadros directamente coa cor, que chega á tea no seu estado puro. A luz levantina ten considerable importancia na súa obra, aínda que quizais o mellor da súa pintura sexan as paisaxes secas interiores do reino valenciano, aparentemente áridos e, porén, tan quentes, tan directos. É peculiar o grafismo da súa pincelada, por completo definidor, en verdes, amarelos, carmíns. A vexetación baixa, os areais, os ceos azuis están ditos de primeira intención, pero cun gran sentido lírico, en verdade emocionante e ás veces próximo ao charramangueiro de Kokoschka, aínda que sabe deterse a tempo e razoar, moi ponderadamente, a súa interpretación da natureza.
A grumosidade do óleo aséntase no lenzo, total, alternada con fondos case exentos de materia. Ninguén levou á pintura os violetas coma este valenciano, espléndido bodegonista. O humilde representado elévao a categoría de gran pintura, de arte persoalísima. Ningunha antoloxía internacional do fauvismo» pode excluílo.
- Rubio Puertas, Rodrigo: Francisco Lozano.
Madrid, Ministerio de Educación e Ciencia, 1973.
- VV. AA.: Francisco Lozano.
Barcelona, Gran Enciclopedia Vasca, 1976.
- Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes.
Madrid, 1980.
- Areán, Carlos: 30 años de arte español.
Madrid, Edic. Guadarrama, 1972.
- Agulilera Cerni, Vicente: Panorama del nuevo arte español.
Madrid, Edic. Guadarrama, 1966.
- Moreno Galván, José M.ª: Introducción a la pintura española actual.
Madrid, Pub. Españolas, 1960.
- Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970.
- Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973
- Chávarri, Raúl: La pintura española actual.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
- Diccionario de pintores españoles contemporáneos.
Madrid, Edic. Estiarte, 1972.
- Chueca Goitia, Fernando: Francisco Lozano.
Madrid, Ateneo, 1965.
- Faraldo, Ramón: Espectáculo de la pintura española.
Madrid, Edit. Cigüeña, 1956.
- Lain Entralgo, Pedro: Ejercicios de comprensión.
Madrid, Edit. Taurus, 1959.
-Larco, Jorge: La pintura española moderna y contemporánea.
Madrid, Edic. Castilla, 1964.
- Witter, G. S.: Some 20th Spanish Painting.
Nueva York, The Studio, 1956.
- Ombuena, J.: Valencia, ciudad abierta: Lozano y su tiempo.
Valencia, Edic. Prometeo, 1972.
Un trozo de campo con flores, captado con una perspectiva que nos sitúa dentro de la propia materia de la pintura, sin perder la estructura de la composición, con cielo en la parte superior, vegetación por roda la tela, y una estrecha franja de terreno en el primer término. La pincelada, llena de materia, estalla en verdes, amarillos, morados, naranjas, blancos y negros, con una espontaneidad que rebasa, en un estallido de libertad, el marco del pequeño formato de la tela.
Un anaco de campo con flores, captado cunha perspectiva que nos sitúa dentro da propia materia da pintura, sen perder a estrutura da composición, con ceo na parte superior, vexetación por toda a tea e unha estreita franxa de terreo no primeiro termo. A pincelada, chea de materia, estala en verdes, amarelos, morados, laranxas, brancos e negros, cunha espontaneidade que supera, nun estalido de liberdade, o marco do pequeno formato da tea.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...