| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Simplifica y reduce la naturaleza a un plano único, ordenando adecuadamente todos los estímulos formales, cromáticos y lumínicos, haciendo referencia a cierras detalles reconocibles de la realidad, que sugieren los olivos de Andalucía. Los colores se distribuyen sobre la superficie en áreas que respetan la estructura del dibujo, con una armonía de amarillos, verdes, negros, blancos y un punteado decorativo de gran atractivo.
Simplifica e reduce a natureza a un plano único, ordenando axeitadamente todos os estímulos formais, cromáticos e lumínicos, facendo referencia a certos detalles recoñecibles da realidade, que suxiren as oliveiras de Andalucía. As cores distribúense sobre a superficie en áreas que respectan a estrutura do debuxo, cunha harmonía de amarelos, verdes, negros, brancos e un punteado decorativo de grande atractivo.
Hijo de una familia acomodada de tradición monárquica, su padre, ingeniero, desea que haga su misma carrera. No será un técnico, ni tampoco abogado, ya que abandonará los estudios de Derecho a poco de iniciarlos. En cambio, su decidida vocación por el arte comienza a encaminarla en la academia del pintor Cecilio Pla, donde trabaja durante tres años.
Colabora, desde su inicio, en la revista Occidente, que funda Ortega y Gasset. En 1925 participa en Madrid en el revolucionario Salón de los Ibéricos, donde están algunos gallegos notables, como Arturo Souto y José Frau. Poco después viaja a París, su gran ilusión, donde se adscribe a las tendencias cubistas, y en concreto a los modos puros de Juan Gris, a quien conoce, como a Picasso, Derain y Matisse. La amistad con este genial artista francés durará muchos años.
Comienza a definir su obra, entre cubista, neofigurativa y por completo informalista, y celebra numerosas exposiciones. La guerra mundial la pasa con Matisse en San Juan de Luz, y en cuanto puede regresa a París, de cuya Escuela Española es figura destacada.
En 1966 el intelectual André Malraux, a la sazón ministro de cultura, le nombra oficial de las Artes y las Letras de Francia.
Trabaja para las más famosas galerías, sin necesidad de ruido, porque un público fiel, de ámbito internacional, se interesa por su obra, de gran armonía, dicha en suaves curvas, muy lírica. Lleva su pintura a Londres, Chicago, Nueva York, Bruselas, Copenhague, Suiza, Oslo, Helsinki, Estocolmo, Milán. En noviembre de 1971, poco antes de su muerte, realiza una gran muestra en Madrid, en la Galería Theo, avanzada en esta parcela de los grandes nombres españoles en el extranjero. Cuando cuenta setenta y cuatro años, muere en París.
Está representado en los museos de Arte Moderno y de la Villa, en París; en los también franceses de Lille, Burdeos, Grenoble, Nantes y Sete; en los de Suecia, Copenhague, Amsterdam, Edinburgo, Praga, Luxemburgo, Nueva York y Connecticut, en Estados Unidos. También en el de Arte Contemporáneo, en Madrid.
- Grenier, Jean: Bores.
París, Edit. Verve, 1961.
- Campoy, A.M.: Diccionario crítico del arte español I contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
- Grenier, lean: Essais sur la peinture contemporaine.
París, Edit. Gallimard, 1959.
- Lesbats, Roger: Cinq peintres d'anjour d'hui.
París, Edit. du Chéne, 1943.
- Raynal, Maurice: Peintres du XX siecle.
Ginebra, Edit. Skira, 1947.
- Diuehl, Gastan: La peinture moderne dans le monde
París, Edit. Flammarion,.
- Coutthion, Pierre: L'Art indépendant.
París, Edit. Albin Michel, 1958
- Nacenta, Raymond: L'Ecole de París
París, Edit. Seghers, 1960.
- Guillén, Mercedes: Artistas españoles de la Escuela de París.
Madrid, Edit. Taurus, 1960.
- Gaya Nuño, J.A.: La Pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970.
- Xuriguera, Gerard: Pintores españoles de la Escuela de París.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1974.
- Gállego, Julián: Artistas españoles de la Escuela de París.
Madrid, Centro Conde Duque, 1984.
- Cassou, Jean: Panorama de las artes plásticas contemporáneas.
Madrid, Edic. Guadarrarna, 1961.
Fillo dunha familia acomodada de tradición monárquica, o seu pai, enxeñeiro, desexa que faga a súa mesma carreira. Non será un técnico, nin tampouco avogado, xa que abandonará os estudos de dereito a pouco de inicialos. En cambio, a súa decidida vocación pola arte comeza a encamiñala na academia do pintor Cecilio Pla, onde traballa durante tres anos.
Colabora, dende o seu inicio, na revista Occidente, que funda Ortega y Gasset. En 1925, participa en Madrid no revolucionario Salón dos Ibéricos, onde están algúns galegos notables, como Arturo Souto e José Frau. Pouco despois viaxa a París, a súa grande ilusión, onde se adscribe ás tendencias cubistas e, en concreto, aos modos puros de Juan Gris, a quen coñece, como a Picasso, Derain e Matisse. A amizade con este xenial artista francés durará moitos anos.
Comeza a definir a súa obra entre cubista, neofigurativa e, por completo, informalista e celebra numerosas exposicións. A guerra mundial pásaa con Matisse en San Juan de Luz e, en canto pode, regresa a París, de cuxa Escola Española é figura destacada.
En 1966, o intelectual André Malraux, daquela ministro de cultura, noméao oficial das Artes e das Letras de Francia.
Traballa para as máis famosas galerías, sen necesidade de ruído, porque un público fiel, de ámbito internacional, se interesa pola súa obra, de grande harmonía, dita en suaves curvas, moi lírica. Leva a súa pintura a Londres, Chicago, Nova York, Bruxelas, Copenhague, Suíza, Oslo, Helsinqui, Estocolmo, Milán. En novembro de 1971, pouco antes da súa morte, realiza unha gran mostra en Madrid, na Galería Theo, avanzada nesta parcela dos grandes nomes españois no estranxeiro. Cando conta setenta e catro anos, morre en París.
Está representado nos museos de Arte Moderna e da Villa, en París; nos tamén franceses de Lille, Bordeos, Grenoble, Nantes e Sete; nos de Suecia, Copenhague, Amsterdam, Edimburgo, Praga, Luxemburgo, Nova York e Connecticut, en Estados Unidos. Tamén no de Arte Contemporánea, en Madrid.
- Grenier, Jean: Bores. París, Edit. Verve, 1961.
- Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español I contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
- Grenier, lean: Essais sur la peinture contemporaine.
París, Edit. Gallimard, 1959.
- Lesbats, Roger: Cinq peintres d 'anjour d 'hui.
París, Edit. du Chéne, 1943.
- Raynal, Maurice: Peintres du XX siècle.
Xenebra, Edit. Skira, 1947.
- Diuehl, Gastan: La peinture moderne dans le monde.
París, Edit. Flammarion.
Simplifica y reduce la naturaleza a un plano único, ordenando adecuadamente todos los estímulos formales, cromáticos y lumínicos, haciendo referencia a cierras detalles reconocibles de la realidad, que sugieren los olivos de Andalucía. Los colores se distribuyen sobre la superficie en áreas que respetan la estructura del dibujo, con una armonía de amarillos, verdes, negros, blancos y un punteado decorativo de gran atractivo.
Simplifica e reduce a natureza a un plano único, ordenando axeitadamente todos os estímulos formais, cromáticos e lumínicos, facendo referencia a certos detalles recoñecibles da realidade, que suxiren as oliveiras de Andalucía. As cores distribúense sobre a superficie en áreas que respectan a estrutura do debuxo, cunha harmonía de amarelos, verdes, negros, brancos e un punteado decorativo de grande atractivo.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...