| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El pintor gusta de representar el mismo paisaje con distintas luces como si un cuadro fuera concebido como complemento de otro. La superficie se estructura con la línea del horizonte y el perfil ondulado del terreno que ocupa una estrecha zona de la composición. El gris del cielo lo domina todo, dando un aspecto desolado al paisaje.
O pintor gusta de representar a mesma paisaxe con distintas luces, como se un cadro fose concibido como complemento doutro. A superficie estrutúrase coa liña do horizonte e o perfil ondulado do terreo que ocupa unha estreita zona da composición. O gris do ceo domínao todo e dálle un aspecto desolado á paisaxe.
Hijo de un ilustre violinista y compositor notable, vivió en su casa un ambiente artístico intenso desde la primera infancia. Comenzó a pintar a los ocho años, y esa pasión inicial sería, al fin, la dedicación de su vida, después de cursar la carrera de Filosofía y Letras en su ciudad natal e integrarse en el seminario de Arte del ilustre profesor Mergelina.
Su inquieta personalidad le llevó a seguir cursos de dibujo y pintura con Eugenio Ramos, y de modelado y vaciado en la Escuela de Artes y Oficios, cerca de Antonio Vaquero y José Luís Medina. Con su padre aprendió música y con él, fallecido muy joven, tocaba el violín y el piano.
Dedicado al periodismo, llegó a director de El Norte de Castilla y a subdirector del madrileño. Ya en su mejor época. Ha hecho famosos sus epigramas de actualidad bajo el seudónimo de Ansúrez. Poeta notable, ganó premios importantes, como el Ciudad de Barcelona, el Internacional de la Hispanidad, el Ateneo. Entre sus libros de poesía destaca "De par en par". Es novelista, cuentista, ensayista y crítico de arte, y sobre todo, un excepcional articulista, lírico, emotivo, sugerente.
Un buen día abandonó prácticamente toda tarea de horario obligado para entregarse por completo a la pintura. Y en ella, al paisaje. Nadie ha llegado a desnudar tan absolutamente la naturaleza, a partir de los modos de vallisoletanos ilustres como García Lesmes y Francisco Mucientes. Félix Antonio, que es poeta allí donde se exprese, nos da tierras de llanura infinita, sin referencia formal alguna, en las que el cielo se funde con la materia, en modos machadianos emocionantes y casi sobrecogedores. Ondulaciones, en grises, ocres, amarillos. En la inmensa soledad de Castilla, sin hombres, sin huella humana más que en la insinuación del surco, de la inabarcable besana. Las nubes se adensan o se eteirizan y constituyen una frontalidad engañosa, casi mística. La pincelada es sabia, delgada hasta la casi inasibilidad, con el grano de la tela participando de la textura definitiva.
Pintor enorme, diferente, para quien sepa gozar tanto con los ojos del alma como con los del rostro.
Ha realizado exposiciones en numerosas ciudades de España y de medio mundo. Tres obras suyas figuraron en la muestra colectiva mundial «Pintores contemporáneos», auspiciada por la UNESCO. Uno de sus paisajes lo adquirió la Biblioteca del Congreso de Washington, Estados Unidos. Está representado también en museos y colecciones institucionales de numerosas ciudades españolas.
- González, Félix Antonio: De par en par
Valladolid, Diputación Provincial, 1990.
- VV.AA.: Castilla y León.
Valladolid, Junta de Castilla y León, 1989.
- Quince poetas vallisoletanos.
Valladolid, Ayuntamiento, 1972.
Fillo dun ilustre violinista e compositor notable, viviu na súa casa un ambiente artístico intenso dende a primeira infancia. Comezou a pintar aos oito anos e esa paixón inicial sería, á fin, a dedicación da súa vida, despois de cursar a carreira de Filosofía e Letras na súa cidade natal e de integrarse no Seminario de Arte do ilustre profesor Mergelina.
A súa inqueda personalidade levouno a seguir cursos de debuxo e pintura con Eugenio Ramos e de modelado e baleirado na Escola de Artes e Oficios, preto de Antonio Vaquero e José Luís Medina. Co seu pai aprendeu música e con el, falecido moi novo, tocaba o violín e o piano.
Dedicado ao periodismo, chegou a director de El Norte de Castilla e a subdirector do madrileño. Xa na súa mellor época, fixo famosos os seus epigramas de actualidade baixo o pseudónimo de Ansúrez. Poeta notable, gañou premios importantes, como o Cidade de Barcelona, o Internacional da Hispanidade, o Ateneo. Entre os seus libros de poesía, destaca De par en par. É novelista, contista, ensaísta e crítico de arte e, sobre todo, un excepcional articulista, lírico, emotivo, suxestivo.
Un bo día, abandonou practicamente toda tarefa de horario obrigado para entregarse por completo á pintura. E nela, á paisaxe. Ninguén chegou a espir tan absolutamente a natureza, a partir dos modos de valisoletanos ilustres como García Lesmes e Francisco Mucientes. Félix Antonio, que é poeta alí onde se exprese, dános terras de chaira infinita, sen referencia formal ningunha, nas que o ceo se funde coa materia, en modos machadianos emocionantes e case arrepiantes. Ondulacións en grises, ocres, amarelos. Na inmensa soidade de Castela, sen homes, sen pegada humana máis que na insinuación do suco, da inabarcable vesada. As nubes fanse máis densas ou lixeiras e constitúen unha frontalidade enganosa, case mística. A pincelada é sabia, delgada ata a case inasibilidade, co gran da tea participando da textura definitiva.
Pintor enorme, diferente, para quen saiba gozar tanto cos ollos da alma coma cos do rostro.
Realizou exposicións en numerosas cidades de España e de medio mundo. Tres obras súas figuraron na mostra colectiva mundial «Pintores contemporáneos», auspiciada pola Unesco. Unha das súas paisaxes adquiriuna a Biblitoteca do Congreso de Washington, Estados Unidos. Está representado tamén en museos e coleccións institucionais de numerosas cidades españolas.
- González, Félix Antonio: De par en par.
Valladolid, Deputación Provincial, 1990.
- VV. AA.: Castilla y León.
Valladolid, Junta de Castilla y León, 1989.
- Quince poetas vallisoletanos.
Valladolid, Concello, 1972.
El pintor gusta de representar el mismo paisaje con distintas luces como si un cuadro fuera concebido como complemento de otro. La superficie se estructura con la línea del horizonte y el perfil ondulado del terreno que ocupa una estrecha zona de la composición. El gris del cielo lo domina todo, dando un aspecto desolado al paisaje.
O pintor gusta de representar a mesma paisaxe con distintas luces, como se un cadro fose concibido como complemento doutro. A superficie estrutúrase coa liña do horizonte e o perfil ondulado do terreo que ocupa unha estreita zona da composición. O gris do ceo domínao todo e dálle un aspecto desolado á paisaxe.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...