| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El título es clave para interpretar el tema. La composición, con un lenguaje abstracto, se configura con formas encadenadas con trazos ágiles de pintura fresca. El negro resalta sobre el blanco del papel, con una mezcla de control, automatismo, e incursiones poéticas en armonía de rosa, rojo y verde.
O título é clave para interpretar o tema. A composición, cunha linguaxe abstracta, configúrase con formas encadeadas con trazos áxiles de pintura fresca. O negro resalta sobre o branco do papel, cunha mestura de control, automatismo e incursións poéticas en harmonía de rosa, vermello e verde.
De pronto, un pintor de brocha, que no negaba sus orígenes, salta a la fama
Como artista, con una expresión neofigurativa muy libre, casi abstracta, en la que estaba toda la pintura francesa y sin embargo era diferente, personal, cautivadora. El mozo que así se comportaba era Josep Guinovart, un barcelonés de veintiún años, que mostraba sus cuadros en la antesala de la famosa galería Syra, en cuya sala principal exponía el consagrado Miquel Villá, quien no tuvo inconveniente en elogiar al muchacho, pese a que estilística y técnicamente eran muy opuestos.
Esto acontecía en 1948. Antes, una denodada lucha dejaba atrás años de sacrificio, de oficio común y artesanal, puesto que desde sus catorce años, Josep había pintado paredes, y aún seguía haciéndolo, y había hecho rótulos y habilidosas imitaciones de madera o mármol, mientras aprovechaba los domingos para salir al campo a pintar de verdad. Su formación artística la había adquirido en la Escuela de Artes y Oficios, donde copiaba estatuas de yeso, y en la famosa Lonja, vivero de tantos artistas excepcionales, comenzando por Picasso. Dos años antes, en 1946, había ganado una beca consistente en la cuota durante un curso para dibujar figura humana del natural.
Hablan de su incipiente obra, a principios de los cincuenta, los críticos Fernando Gutiérrez, Santos Torroella y Cesáreo Rodríguez Aguilera, que será más tarde su biógrafo. Participa en las actividades de «Dau al Set», grupo de verdadera importancia histórica, en el que están Tapies, Tarrats, Ponç, Cuixart. Presenta obra en la Bienal Hispanoamericana. Ilustra algunos libros. Comienza a tener éxito, y a partir de 1952 puede dedicarse exclusivamente a la pintura de caballete, abandonando la parcela industrial. Dibuja en el semanario cultural «Revista». Viaja a Madrid para conocer el museo del Prado. Primera estancia en París con una beca. Realiza murales en ámbitos públicos. Llega a Madrid con su obra, y en la sala Biosca es presentado por Rodríguez Aguilera. Realiza decoraciones teatrales.
Así ha transcurrido la primera mitad del decenio cincuenta. En la segunda, nuevas exposiciones personales, participación en las Bienales de Sao Paulo y Venecia. Su Obra recorre Suramérica y Europa. Viaja por Italia y realiza obra gráfica de alta consideración. Su nombre es conocido en Roma, Milán y Florencia. Realiza murales, tapices, litografías, serigrafías. Obras escénicas de gran montaje reclaman su intervención en los decorados. Las galerías más importantes de España, Europa, Estados Unidos, reclaman la pintura de Guinovart. En definitiva, cuenta como uno de los más personales plásticos españoles, junto a Tapies, Millares, Saura, etc.
Guinovart está representado en los Museos de Arte Contemporáneo de toda España y de muchas ciudades del mundo, cuya relación pormenorizada se haría inacabable.
En sus comienzos, el gran pintor catalán acusa fuertes influencias de la pintura francesa y de algunos maestros de la Escuela Española de París, desde Chagali y Rouault a Oscar Domínguez. A medida que evoluciona hacia el informalismo, sus referencias son Picasso y Millares. Alcanza, al fin, su verdadera personalidad, con un expresionismo abstractoenérgico y lírico a un tiempo, de poderoso atractivo, con modos de collage y cromatismo rotundo, en carmines, azules, negros. Su dibujo es imaginativo, irónico, sugerente. Como ilustrador deja una huella profunda, y para ello bastaría contemplar la edición de «Bufonadas» de Giovanni Papini, de la editorial Dima, hoy buscada por sus admiradores y bibliófilos.
- Rodríguez Aguilera, Cesáreo: Guinovart.
Madrid, Ministerio de Educación y Ciencia, 1971.
- Areán, Carlos: La escuela pictórica barcelonesa.
Madrid, Publicaciones Española, 1965.
- Areán, Carlos: 30 años de arte español.
Madrid, Editorial Guadarrama, 1972.
- Cirici Pellicer, Alejandro: L’art catalá contemporani.
Barcelona, Edicións 62, 1970.
- Cirlot, Juan Eduardo: Pintura catalana contemporánea.
Barcelona, Edic. Omega, 1961.
- Corredor Matheos, José: Biografía del artista en Diccionario enciclopédico Espasa Calpe. Suplementos años 1963-64.
Madrid, Edit. Espasa Calpe, 1966.
- Gaya Nuño, J.A.: La joven pintura figurativa en la España actual.
Londres, 1959.
- Moreno Galván, José María: Introducción a la pintura española actual.
Madrid, Publicaciones Española, 1960.
- Aguilera Cerni, Vicente: Panorama del nuevo arte español.
Madrid, Ediciones Guadarrama, 1966.
- Campoy, A.M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1973.
- Gaya Nuño, J.A.: La pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1970.
De pronto, un pintor de brocha, que non negaba as súas orixes, salta á fama.
Como artista, cunha expresión neofigurativa moi libre, case abstracta, na que estaba toda a pintura francesa e, porén, era diferente, persoal, cativadora. O mozo que así se comportaba era Josep Guinovart, un barcelonés de vinte e un anos, que mostraba os seus cadros na antesala da famosa Galería Syra, en cuxa sala principal expoñía o consagrado Miquel Villá, quen non tivo inconveniente en eloxiar o mozo, pese a que estilística e tecnicamente eran moi opostos.
Isto acontecía en 1948. Antes, unha denodada loita deixaba atrás anos de sacrificio, de oficio común e artesanal, posto que desde os seus catorce anos, Josep pintara paredes e aínda seguía facéndoo e fixera rótulos e habilidosas imitacións de madeira ou mármore, mentres aproveitaba os domingos para saír ao campo a pintar de verdade. A súa formación artística adquiríraa na Escola de Artes e Oficios, onde copiaba estatuas de xeso, e na famosa Lonxa, viveiro de tantos artistas excepcionais, comezando por Picasso. Dous anos antes, en 1946, gañara unha bolsa consistente na cota durante un curso para debuxar figura humana do natural.
Falan da súa incipiente obra, a principios dos cincuenta, os críticos Fernando Gutiérrez, Santos Torroella e Cesáreo Rodríguez Aguilera, que será máis tarde o seu biógrafo. Participa nas actividades de Dau al Set, grupo de verdadeira importancia histórica, no que están Tapies, Tarrats, Ponç, Cuixart. Presenta obra na Bienal Hispanoamericana. Ilustra algúns libros. Comeza a ter éxito e, a partir de 1952, pode dedicarse exclusivamente á pintura de cabalete, abandonando a parcela industrial. Debuxa no semanario cultural Revista. Viaxa a Madrid para coñecer o Museo do Prado. Primeira estancia en París cunha bolsa. Realiza murais en ámbitos públicos. Chega a Madrid coa súa obra e na Sala Biosca é presentado por Rodríguez Aguilera. Realiza decoracións teatrais.
Así transcorreu a primeira metade do decenio cincuenta. Na segunda, novas exposicións persoais, participación nas Bienais de São Paulo e Venecia. A súa obra percorre Sudamérica e Europa. Viaxa por Italia e realiza obra gráfica de alta consideración. O seu nome é coñecido en Roma, Milán e Florencia. Realiza murais, tapices, litografías, serigrafías. Obras escénicas de gran montaxe reclaman a súa intervención nos decorados. As galerías máis importantes de España, Europa, Estados Unidos reclaman a pintura de Guinovart. En definitiva, conta como un dos máis persoais plásticos españois, xunto a Tapies, Millares, Saura, etc.
Guinovart está representado nos Museos de Arte Contemporáneo de toda España e de moitas cidades do mundo, cuxa relación pormenorizada se faría inacabable.
Nos seus comezos, o gran pintor catalán acusa fortes influencias da pintura francesa e dalgúns mestres da Escola Española de París, desde Chagali e Rouault, a Óscar Domínguez. A medida que evoluciona cara ao informalismo, as súas referencias son Picasso e Millares. Alcanza, á fin, a súa verdadeira personalidade, cun expresionismo abstractoenérxico e lírico a un tempo, de poderoso atractivo, con modos de colaxe e cromatismo rotundo, en carmíns, azuis, negros. O seu debuxo é imaxinativo, irónico, suxestivo. Como ilustrador deixa unha pegada profunda e, para iso, bastaría contemplar a edición de Bufonadas, de Giovanni Papini, da editorial Dima, hoxe buscada polos seus admiradores e bibliófilos.
Rodríguez Aguilera, Cesáreo: Guinovart.
Madrid, Ministerio de Educación y Ciencia, 1971.
- Areán, Carlos: La escuela pictórica barcelonesa.
Madrid, Publicaciones Española, 1965.
- Areán, Carlos: 30 años de arte español.
Madrid, Editorial Guadarrama, 1972.
- Cirici Pellicer, Alejandro: L’art catalá contemporani.
Barcelona, Edicións 62, 1970.
- Cirlot, Juan Eduardo: Pintura catalana contemporánea.
Barcelona, Edic. Omega, 1961.
- Corredor Matheos, José: Biografía del artista en Diccionario enciclopédico Espasa Calpe. Suplementos años 1963-64.
Madrid, Edit. Espasa Calpe, 1966.
- Gaya Nuño, J.A.: La joven pintura figurativa en la España actual.
Londres, 1959.
- Moreno Galván, José María: Introducción a la pintura española actual.
Madrid, Publicaciones Española, 1960.
- Aguilera Cerni, Vicente: Panorama del nuevo arte español.
Madrid, Ediciones Guadarrama, 1966.
- Campoy, A.M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1973.
- Gaya Nuño, J.A.: La pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1970.
El título es clave para interpretar el tema. La composición, con un lenguaje abstracto, se configura con formas encadenadas con trazos ágiles de pintura fresca. El negro resalta sobre el blanco del papel, con una mezcla de control, automatismo, e incursiones poéticas en armonía de rosa, rojo y verde.
O título é clave para interpretar o tema. A composición, cunha linguaxe abstracta, configúrase con formas encadeadas con trazos áxiles de pintura fresca. O negro resalta sobre o branco do papel, cunha mestura de control, automatismo e incursións poéticas en harmonía de rosa, vermello e verde.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...