| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
A obra constrúese con nove pezas, rectangulares e cadradas con círculos inscritos e unha pirámide azteca no centro da composición. O artista busca a poesía na beleza das formas e no xogo de texturas e cores, producido polo tratamento químico da superficie. A dureza do metal e os valores pictóricos conviven co rigor xeométrico e o construtivismo da obra, cuxo soporte fai que a proposta roce o campo do escultórico.
Aunque castellano-manchego de nacimiento, puede considerársele gallego, ya que en Galicia reside, desde muy corta edad.
Comenzó a sentir la vocación artística de escultor cuando cursaba estudios de formación profesional. Se inició en el oficio con Raúl Comesaña. Su espíritu inquieto le lleva a México, donde permanece algún tiempo, antes de regresar a Galicia y establecerse, al fin, en el ámbito rural de Covelo. Está casado con la pintora Rosalía Pazó Maside, descendiente del gran pintor Carlos Maside.
Inició sus exposiciones individuales en 1980, en Vigo, y participó, un año más tarde, en colectivas de importancia, como la de Novos Valores, de la Bienal de Pontevedra. Fue segundo premio en el I Certamen de Artes Plásticas Castilla-La Mancha, en 1987, y primero en la edición cuarta, de 1990. Consiguió bolsa de ayuda de la Xunta de Galicia, en 1989, y premio-adquisición en la I Bienal Prego de Oliver, de Ourense, en 1995.
Está representado en museos de la comunidad autónoma de Castilla-La Mancha y en colecciones institucionales y centros públicos de Galicia.
Comparte la pintura y la escultura, aunque es, fundamentalmente, un escultor, y en concreto, en hierro, con una gran preocupación por la materia. En su pintura se dan vagas referencias formales, aunque siempre en un concepto abstractivo emparentado con la neofiguración. Como escultor es sobrio, intimista, sin ninguna concesión al preciosismo. A partir de un objeto concreto o implícito, modifica, ensambla, transforma, adiciona elementos, de manera que lo común se transforma en plástico de modo sorprendente. A veces recuerda los objetos imposibles caracterizadores del surrealismo.
- González-Alegre, Alberto: Jesús Valmaseda.
Vigo, Gal. Bacelos, 1995.
- 1 Bienal de Pintura de Ourense.
Museo Municipal, 1995.
Aínda que é castelán-manchego de nacemento, pode considerarse galego, xa que reside en Galicia dende moi novo.
Comezou a sentir a vocación artística de escultor cando cursaba estudos de formación profesional. Iniciouse no oficio con Raúl Comesaña. O seu espírito inquieto lévao a México, onde permanece algún tempo, antes de regresar a Galicia e de establecerse, á fin, no ámbito rural de Covelo. Está casado coa pintora Rosalía Pazó Maside, descendente do gran pintor Carlos Maside.
Iniciou as súas exposicións individuais en 1980, en Vigo, e participou, un ano máis tarde, en colectivas de importancia, como a de Novos Valores, da Bienal de Pontevedra. Foi segundo premio no I Certame de Artes Plásticas Castela-A Mancha, en 1987, e primeiro na edición cuarta, de 1990. Conseguiu unha bolsa de axuda da Xunta de Galicia, en 1989, e premio-adquisición na I Bienal Prego de Oliver, de Ourense, en 1995.
Está representado en museos da comunidade autónoma de Castela-A Mancha e en coleccións institucionais e centros públicos de Galicia.
Comparte a pintura e a escultura, aínda que é, fundamentalmente, un escultor e, en concreto, en ferro, cunha gran preocupación pola materia. Na súa pintura danse vagas referencias formais, aínda que sempre nun concepto abstractivo emparentado coa neofiguración. Como escultor é sobrio, intimista, sen ningunha concesión ao preciosismo. A partir dun obxecto concreto ou implícito, modifica, ensambla, transforma, suma elementos, de maneira que o común se transforma en plástico de modo sorprendente. Ás veces, lembra os obxectos imposibles caracterizadores do surrealismo.
- González-Alegre, Alberto: Jesús Valmaseda.
Vigo, Gal. Bacelos, 1995.
- 1 Bienal de Pintura de Ourense.
Museo Municipal, 1995.
A obra constrúese con nove pezas, rectangulares e cadradas con círculos inscritos e unha pirámide azteca no centro da composición. O artista busca a poesía na beleza das formas e no xogo de texturas e cores, producido polo tratamento químico da superficie. A dureza do metal e os valores pictóricos conviven co rigor xeométrico e o construtivismo da obra, cuxo soporte fai que a proposta roce o campo do escultórico.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...