| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La figura, sentada en una silla de respaldo rojo, mira a la derecha con el cuerpo ladeado en esta misma dirección. Viste chaleco abrochado bajo la chaqueta y pajarita negra en el cuello. El retrato, enmarcado lateralmente por un cortinaje, tiene como fondo una gran ventana tras la que se divisa parte de un jardín. El artista define la personalidad del famoso intelectual y político con realismo y sobriedad, concentrándose en la expresión del rostro que matiza con pinceladas precisas, largas y densas. La luz resalta sobre el blanco de la camisa e incide sobre las carnaciones de la cara jugando con el negro del atuendo y las tonalidades verdosas del fondo, ejecutado con ágil técnica de toques sueltos. Lo equilibrado de la composición se coordina con el gusto por el color que vibra con modos de expresión propios, sin mitigar para nada la gravedad de la obra.
A figura, sentada nunha cadeira de respaldo vermello, mira á dereita co corpo ladeado nesta mesma dirección. Viste chaleco abrochado baixo a chaqueta e lazo negro no colo. O retrato, enmarcado lateralmente por cortinas, ten como fondo unha gran ventá tras a que se divisa parte dun xardín. O artista define a personalidade do famoso intelectual e político con realismo e sobriedade e concéntrase na expresión do rostro que matiza con pinceladas precisas, longas e densas. A luz resalta sobre o branco da camisa e incide sobre as carnacións da cara, xogando co negro da vestimenta e coas tonalidades verdosas do fondo, executado con áxil técnica de toques soltos. O equilibrado da composición coordínase co gusto pola cor que vibra con modos de expresión propios, sen mitigar para nada a gravidade da obra.
Quizá el mayor talento plástico de todo nuestro siglo XIX, fue tan corta su vida que apenas pudo expresado, aunque en su accidentada y triste existencia de treinta y siete años escasos dejó ejemplos suficientes como para que constituya, más que un hito, una luminaria de la pintura, capaz de innovar, de anticiparse a modos que imperarían más tarde, como el pleno impresionismo.
Nacido en el seno de una familia de extrema pobreza, se decidió a ser artista a la intemperie, sin apoyos oficiales, que alcanzaría, escasos y como de limosna, o en reconocimiento inexcusable de su talento, cuando ya la muerte rondaba su triste transcurrir, minado por la tuberculosis.
Eduardo Rosales fue un ejemplo de vocación, dotes excepcionales y actitud ética. A los quince años ingresó en la Escuela de San Fernando. El pintor ha de subsistir haciendo retratos de ocasión y circunstanciales copias en el Museo del Prado. Más tarde, en 1856, sufre la primera hemoptisis. Su enorme voluntad le hace resistir, y en 1857 decide marchar a Roma, a la intemperie económicamente. Dos años después el Ministerio de Fomento le da una pensión, de las llamadas «de gracia», limosna de cien liras mensuales.
Envía obra a la Exposición Nacional de Bellas Artes y consigue mención honorífica en 1862. Sólo dos años más tarde logrará la primera medalla, que repetirá en 1871, rondándole ya la muerte.
El primer gran éxito de Rosales es un cuadro de historia, claro que diferente, porque no es acartonado ni meramente descriptivo, sino sentido, pintado con soltura, como lo hacen los grandes dibujantes y coloristas. Se titula «El testamento de Isabel la Católica». El éxito le permite viajar a París. En 1867 logra la única medalla de oro votada para el pabellón español en la Exposición Universal. El pintor ha tenido que abandonar la capital francesa para hospitalizarse en Roma. Retornará a Madrid con su otro gran cuadro de historia, «La muerte de Lucrecia», como el antecitado, en el Museo de Arte Moderno.
Buscando la salud se asienta en Panticosa. Su ansia de vivir le lleva a engañarse a sí mismo, y en agosto de 1868 contrae matrimonio con su prima Maximina Martínez Pedrosa. Viven en Murcia.
Se le admira y respeta, hasta el punto de que, al crearse
Rosales fue un gran dibujante y un exquisito colorista, sensible, a un tiempo firme e intimista, en cuya obra todo huele a verdad, a entrega apasionada, a dotes excepcionales, a caballo entre el romanticismo, el realismo oficial y el impresionismo latente o naciente.
-Aguilera, E. M.: Rosales.
Barcelona, Edit. Iberia, 1946.
-Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de la Pintura española.
Madrid, Edit. Temas, 1953.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las exposiciones nacionales de Bellas Artes.
Madrid, 1980.
-Pantorba, Bernardino de: Museos de Pintura en Madrid.
Madrid, Edit. Mayfe, 1956.
-Diccionario Larousse de la Pintura, Vol. III
Barcelona, 1987.
-VV.AA.: Rosales y sus descendientes.
Madrid, Ministerio de Cultura, 1984.
Quizais sexa o maior talento plástico de todo o noso século XIX, foi tan curta a súa vida que apenas puido expresalo, aínda que na súa accidentada e triste existencia de trinta e sete anos escasos deixou exemplos abondos como para que constitúa, máis ca un fito, unha luminaria da pintura, capaz de innovar, de anticiparse a modos que imperarían máis tarde, como o pleno impresionismo.
Nacido no seo dunha familia de extrema pobreza, decidiuse a ser artista á intemperie, sen apoios oficiais, que alcanzaría, escasos e como de esmola, ou en recoñecemento inescusable do seu talento, cando xa a morte roldaba o seu triste transcorrer, minado pola tuberculose.
Eduardo Rosales foi un exemplo de vocación, dotes excepcionais e actitude ética. Aos quince anos, ingresou na Escola de San Fernando. O pintor ha de subsistir facendo retratos de ocasión e circunstanciais copias no Museo do Prado. Máis tarde, en 1856, sofre a primeira hemoptise. A súa enorme vontade faino resistir e, en 1857, decide marchar a Roma, á intemperie economicamente. Dous anos despois, o Ministerio de Fomento dálle unha pensión, das chamadas «de graza», esmola de cen liras mensuais.
Envía obra á
Exposición Nacional de Belas Artes e consegue mención honorífica en 1862. Só dous anos máis tarde logrará a primeira medalla, que repetirá en 1871, cando xa o roldaba a morte.
O primeiro grande éxito de Rosales é un cadro de historia, claro que diferente, porque non é acartonado nin meramente descritivo, senón sentido, pintado con soltura, como o fan os grandes debuxantes e coloristas. Titúlase El testamento de Isabel. O éxito permítelle viaxar a París. En 1867, logra a única medalla de ouro votada para o pavillón español na Exposición Universal. O pintor tivo que abandonar a capital francesa para hospitalizarse en Roma. Retornará a Madrid co seu outro gran cadro de historia, La muerte de Lucrecia, como o citado, no Museo de Arte Moderna.
Buscando a saúde, aséntase en Panticosa. A súa ansia de vivir lévao a enganarse a si mesmo e, en agosto de 1868, contrae matrimonio coa súa prima Maximina Martínez Pedrosa. Viven en Murcia.
Admíraselle e respéctase, ata o punto de que, ao crearse a Academia de Belas Artes de Roma, lle ofrecen a dirección. A súa extrema prostración non lle permite aceptala. A morte chegaralle o 13 de setembro do ano seguinte. Entre tanto, pintou moito: exquisitos retratos, decoracións murais inacabadas e o prodixioso nu feminino de costas, do Museo de Arte Moderna, que é un anticipo do mellor Manet. Tras a súa morte, organízanse exposicións retrospectivas. En 1922, eríxeselle un monumento en Madrid. No centenario da súa morte, en 1973, montouse no Museo do Prado unha mostra homenaxe con case trescentas obras.
Rosales foi un gran debuxante e un exquisito colorista, sensible, a un tempo firme e intimista, en cuxa obra todo ule a verdade, a entrega apaixonada, a dotes excepcionais, a cabalo entre o romanticismo, o realismo oficial e o impresionismo latente ou nacente.
-Aguilera, E. M.: Rosales.
Barcelona, Edit. Iberia, 1946.
-Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de la pintura española.
Madrid, Edit. Temas, 1953.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980.
-Pantorba, Bernardino de: Museos de pintura en Madrid.
Madrid, Edit. Mayfe, 1956.
-Diccionario Larousse de la pintura, Vol. III
Barcelona, 1987.
-VV.AA.: Rosales y sus descendientes.
Madrid, Ministerio de Cultura, 1984.
La figura, sentada en una silla de respaldo rojo, mira a la derecha con el cuerpo ladeado en esta misma dirección. Viste chaleco abrochado bajo la chaqueta y pajarita negra en el cuello. El retrato, enmarcado lateralmente por un cortinaje, tiene como fondo una gran ventana tras la que se divisa parte de un jardín. El artista define la personalidad del famoso intelectual y político con realismo y sobriedad, concentrándose en la expresión del rostro que matiza con pinceladas precisas, largas y densas. La luz resalta sobre el blanco de la camisa e incide sobre las carnaciones de la cara jugando con el negro del atuendo y las tonalidades verdosas del fondo, ejecutado con ágil técnica de toques sueltos. Lo equilibrado de la composición se coordina con el gusto por el color que vibra con modos de expresión propios, sin mitigar para nada la gravedad de la obra.
A figura, sentada nunha cadeira de respaldo vermello, mira á dereita co corpo ladeado nesta mesma dirección. Viste chaleco abrochado baixo a chaqueta e lazo negro no colo. O retrato, enmarcado lateralmente por cortinas, ten como fondo unha gran ventá tras a que se divisa parte dun xardín. O artista define a personalidade do famoso intelectual e político con realismo e sobriedade e concéntrase na expresión do rostro que matiza con pinceladas precisas, longas e densas. A luz resalta sobre o branco da camisa e incide sobre as carnacións da cara, xogando co negro da vestimenta e coas tonalidades verdosas do fondo, executado con áxil técnica de toques soltos. O equilibrado da composición coordínase co gusto pola cor que vibra con modos de expresión propios, sen mitigar para nada a gravidade da obra.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...