| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La figura, de espaldas, con un pie de puntillas sobre el borde del papel, se echa hacia el fondo del cuadro apoyando la rodilla sobre el cojín del lecho que tiene delante. El dibujo, directo y espontáneo, se .modela con luces y sombras que dan corporeidad a las formas y vigor al cuerpo de la modelo captada en una postura que sugiere movimiento. El brío de la ejecución, el nítido perfil del cuerpo y la fluidez y frescura de los tonos del pastel revelan las grandes dotes del pintor que resuelve creativamente un tema que parece planteado como un dibujo de Academia.
A figura, de costas, cun pé de puntillas sobre o bordo do papel, bótase cara ao fondo do cadro apoiando o xeonllo sobre o coxín do leito que ten diante. O debuxo, directo e espontáneo, modélase con luces e sombras que lles dan corporeidade ás formas e vigor ao corpo da modelo, captada nunha postura que suxire movemento. O brío da execución, o nítido perfil do corpo e a fluidez e frescura dos tons do pastel revelan os grandes dotes do pintor que resolve creativamente un tema que parece formulado como un debuxo de academia
Personalidad distinta, discutida, tardíamente admirada, de la pintura española, pese a continuar la mejor tradición de nuestra plástica, con reminiscencias goyescas, y a haber conseguido los más altos galardones en las exposiciones nacionales de Bellas Artes.
Vivió años de bohemia en Madrid, donde alternó éxitos ocasionales y exposiciones sin protección con la elaboración, claro que anónima, de grandes carteles para los cines de la Gran Vía, tarea que compartía con otro gran pintor olvidado, Demetrio Salgado.
El maestro Eugenio d'Ors lo seleccionó para su elitista Salón de los Once y aseguró que prefería una bailarina de este recio castellano a otra de Degas. La tarea de Mozos había comenzado mucho antes, y que de 1933 data su primera exposición en el Círculo de Bellas Artes de la capital española. Posteriormente las hizo en Barcelona, Alicante, su provincia natal, etc. En Vigo estuvo, personalmente, con motivo de la colectiva con que se reinauguró
Mozos logró en las Nacionales de Bellas Artes tercera medalla en 1943, segunda en 1948 y primera en 1957. Era, sobre todo, un gran dibujante, modalidad que le llevó también a lograr segunda medalla en 1952 y primera en 1954. Realizó estudios en el extranjero, con becas de la fundación Conde de Cartagena en 1953 y de la fundación March en los años 58-59.
La pintura de Mozos arranca de una tradición barroca, aunque tiene mucho de goyesca. Sus composiciones son complejas, de gran dibujante. Pese a lo cual, ámbitos y figuras se simplifican, envolviendo los volúmenes, con una paleta deliberadamente atemperada, casi neutra, en tierras y ocres, donde un azul o rosa ocasionales vibran exquisitamente. Igual comportamiento tienen en paisajes y bodegones, género este último en el que es un verdadero maestro, de personalidad inconfundible.
Está representado en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en numerosos de provincias y colecciones institucionales.
-Gaya Nuño, Juan Antonio: La pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970.
-Moreno Galván, José María: Introducción a la pintura española actual.
Madrid, Pub. Españolas, 1960.
-Campoy, A.M.: Diccionario Crítico del Arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes.
Madrid, 1980.
-Bias, J.I.: Diccionario de pintores españoles contemporáneos.
Madrid, Estiarte edic., 1972.
Personalidade distinta, discutida, tardiamente admirada, da pintura española, pese a continuar a mellor tradición da nosa plástica, con reminiscencias goyescas, e a conseguir os máis altos galardóns nas exposicións nacionais de Belas Artes.
Viviu anos de bohemia en Madrid, onde alternou éxitos ocasionais e exposicións sen protección coa elaboración, claro que anónima, de grandes carteis para os cines da Gran Vía, tarefa que compartía con outro gran pintor esquecido, Demetrio Salgado.
O mestre Eugenio d'Ors seleccionouno para o seu elitista Salón dos Once e asegurou que prefería unha bailarina deste recio castelán a outra de Degas. A tarefa de Mozos comezara moito antes e de 1933 data a súa primeira exposición no Círculo de Belas Artes da capital española. Posteriormente, fíxoas en Barcelona, Alacante, a súa provincia natal, etc. En Vigo estivo, persoalmente, con motivo da colectiva con que se reinaugurou a Sala Van Gogh, de traxectoria inesquecible, baixo a xestión de Faustino Guiance, que achegou tamén obra de Agustín Úbeda e outros grandes pintores.
Mozos logrou nas Nacionais de Belas Artes a terceira medalla en
A pintura de Mozos arranca dunha tradición barroca, aínda que ten moito de goyesca. As súas composicións son complexas, de gran debuxante, pese ao cal, ámbitos e figuras simplifícanse, envolvendo os volumes, cunha paleta deliberadamente temperada, case neutra, en terras e ocres, onde un azul ou rosa ocasionais vibran exquisitamente. Igual comportamento teñen en paisaxes e bodegóns, xénero este último no que é un verdadeiro mestre, de personalidade inconfundible.
Está representado no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, en numerosos museos de provincias e en colecciones institucionais.
-Gaya Nuño, Juan Antonio: La pintura española del siglo XX.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970.
-Moreno Galván, José María: Introducción a la pintura española actual.
Madrid, Pub. Españolas, 1960.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes.
Madrid, 1980.
-BIas, J.I.: Diccionario de pintores españoles contemporáneos.
Madrid, Estiarte edic., 1972.
La figura, de espaldas, con un pie de puntillas sobre el borde del papel, se echa hacia el fondo del cuadro apoyando la rodilla sobre el cojín del lecho que tiene delante. El dibujo, directo y espontáneo, se .modela con luces y sombras que dan corporeidad a las formas y vigor al cuerpo de la modelo captada en una postura que sugiere movimiento. El brío de la ejecución, el nítido perfil del cuerpo y la fluidez y frescura de los tonos del pastel revelan las grandes dotes del pintor que resuelve creativamente un tema que parece planteado como un dibujo de Academia.
A figura, de costas, cun pé de puntillas sobre o bordo do papel, bótase cara ao fondo do cadro apoiando o xeonllo sobre o coxín do leito que ten diante. O debuxo, directo e espontáneo, modélase con luces e sombras que lles dan corporeidade ás formas e vigor ao corpo da modelo, captada nunha postura que suxire movemento. O brío da execución, o nítido perfil do corpo e a fluidez e frescura dos tons do pastel revelan os grandes dotes do pintor que resolve creativamente un tema que parece formulado como un debuxo de academia
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...