| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La obra se inserta en el marco del realismo del siglo XIX con interés por la anécdota social. El anciano sacristán de pelo blanco está sentado entre objetos de bronce, limpiando uno que tiene entre las manos, que igual que los demás resalta en el cuadro con reflejos dorados. El verismo del conjunto procede de un dibujo realista y una técnica que parece resucitar a los maestros del XVII. La composición, concebida bajo un ángulo fotográfico, sorprende por el dinamismo de instantánea en la captación de la actitud, en la que se percibe cierto sentido de ausencia.
A obra insírese no marco do realismo do século XIX, con interese pola anécdota social. O ancián sancristán de pelo branco está sentado entre obxectos de bronce, limpando un que ten entre as mans que, igual que os demais, resalta no cadro con reflexos dourados. O verismo do conxunto procede dun debuxo realista e dunha técnica que parece resucitar os mestres do XVII. A composición, concibida baixo un ángulo fotográfico, sorprende polo dinamismo de instantánea na captación da actitude, na que se percibe certo sentido de ausencia.
Su formación artística la llevó a cabo en la Escuela de Bellas Artes de su ciudad natal. En 1873, atraído por el gran ambiente de los jóvenes artistas españoles en Roma, se traslada a la capital de Italia, para ampliar estudios en la Academia Chigi y en el Círculo internacional de Bellas Artes. Allí conoció a Mariano Fortuny, cuya influencia será decisiva en su técnica, que desde un realismo ciertamente conservador evoluciona hacia el impresionismo suelto, de mancha nerviosa, en un afán de captar el movimiento, que será la característica de su obra más destacable.
En Roma permaneció tres años, pintando sobre todo escenas de género. Estos cuadros los lleva a París y los presenta en la Exposición Universal de 1878, y obtiene un considerable éxito. Uno de ellos, titulado "Un bebedor flamenco", lo envió a la Nacional de Bellas Artes de Madrid, en 1881.
Su fama, considerablemente extendida, le proporciona galardones como
Fue también un excelente retratista, sobre todo de modelos femeninos, a los que imprimió una gracia viva y dinámica de considerable atractivo. Es, sin duda, uno de los artistas más definidores de los años finiseculares y primer cuarto de la centuria que ya finaliza.
El Museo de Barcelona guarda obras de Ribera Cirera muy populares, como "El amanecer' o "Epílogo de un baile”. Sobre todo, "El viejo sacristán", con una ambientación en tierras, rosas y carmines de exquisita calidad y mancha digna de los buenos momentos de su contemporáneo José Benlliure, con quien tiene considerables semejanzas.
Hoy, el coleccionismo de pintura decimonónica busca la obra de Ribera Cirera como la de uno de los maestros de su tiempo. Porque, sin duda, fue un gran pintor, aunque haya estado un tanto olvidado en el segundo tercio del siglo XX.
-Gaya Nuño, Juan Antonio: Arte del siglo XIX. Vol. XIX de "Ars Hispaniae".
Madrid, Edit. Plus Ultra, 1966.
-Ossorio y Bernard, M.: Galería biográfica de Artistas Españoles del siglo XIX.
Madrid, Librería Gaudí (facsímil), 1975.
-Gudiol Ricart, J.M., Alcolea Gil, Santiago y Cirlot, Juan Eduardo: Historia de la pintura en Cataluña.
Madrid, Edit. Tecnos, S.A.
-González, Carlos y Martín, Montserrat: Pintores españoles en Roma (1850- 1900) .
Barcelona, Edit. Tusquets, 1987.
-Garrut, José María: Dos siglos de Pintura catalana (XIX y XX).
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975.
-Maragall, Joan A.: Historia de la Sala Parés.
Barcelona, Edit. Selecta, 1975.
A súa formación artística levouna a cabo na Escola de Belas Artes da súa cidade natal. En 1873, atraído polo grande ambiente dos novos artistas españois en Roma, trasládase á capital de Italia, para ampliar estudos na Academia Chigi e no Círculo Internacional de Belas Artes. Alí coñeceu a Mariano Fortuny, cuxa influencia será decisiva na súa técnica que, desde un realismo certamente conservador, evoluciona cara ao impresionismo solto, de mancha nerviosa, nun afán de captar o movemento, que será a característica da súa obra máis destacable.
En Roma permaneceu tres anos, nos que pintou sobre todo escenas de xénero. Estes cadros lévaos a París e preséntaos na Exposición Universal de 1878 e obtén un considerable éxito. Un deles, titulado "Un bebedor flamenco", enviouno á Nacional de Belas Artes de Madrid, en 1881.
A súa fama, considerablemente estendida, proporciónalle galardóns como a Cruz de Isabel a Católica. En 1880, regresa a Cataluña e expón reiteradamente na Sala Parés, de gran tradición na cidade condal, e na Sala Bosch de Madrid. Na citada galería barcelonesa é firma en permanencia ata o seu falecemento, segundo historia Joan A. Maragall na súa documentadísima obra sobre ela.
Foi tamén un excelente retratista, sobre todo de modelos femininos, aos que lles imprimiu unha graza viva e dinámica de considerable atractivo. É, sen dúbida, un dos artistas máis definidores dos anos finiseculares e primeiro cuarto da centuria que xa finaliza.
O Museo de Barcelona garda obras de Ribera Cirera moi populares, como “El amanecer” ou “Epílogo de un baile”. Sobre todo, "El viejo sacristán", cunha ambientación en terras, rosas e carmíns de exquisita calidade e mancha digna dos bos momentos do seu contemporáneo José Benlliure, con quen ten considerables semellanzas.
Hoxe, o coleccionismo de pintura decimonónica busca a obra de Ribera Cirera como a dun dos mestres do seu tempo. Porque, sen dúbida, foi un gran pintor, aínda que estivese un tanto esquecido no segundo terzo do século XX.
-Gaya Nuño, Juan Antonio: Arte del siglo XIX. Vol. XIX de "Ars Hispaniae".
Madrid, Edit. Plus Ultra, 1966.
-Ossorio y Bernard, M.: Galería biográfica de artistas españoles del siglo XIX.
Madrid, Librería Gaudí (facsímil), 1975.
-Gudiol Ricart, J. M., Alcolea Gil, Santiago y Cirlot, Juan Eduardo: Historia de la pintura en Cataluña.
Madrid, Edit. Tecnos, S.A.
-González, Carlos y Martín, Montserrat: Pintores españoles en Roma (1850- 1900).
Barcelona, Edit. Tusquets, 1987.
-Garrut, José María: Dos siglos de pintura catalana (XIX y XX).
Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975.
-Maragall, Joan A.: Historia de
Barcelona, Edit. Selecta, 1975.
La obra se inserta en el marco del realismo del siglo XIX con interés por la anécdota social. El anciano sacristán de pelo blanco está sentado entre objetos de bronce, limpiando uno que tiene entre las manos, que igual que los demás resalta en el cuadro con reflejos dorados. El verismo del conjunto procede de un dibujo realista y una técnica que parece resucitar a los maestros del XVII. La composición, concebida bajo un ángulo fotográfico, sorprende por el dinamismo de instantánea en la captación de la actitud, en la que se percibe cierto sentido de ausencia.
A obra insírese no marco do realismo do século XIX, con interese pola anécdota social. O ancián sancristán de pelo branco está sentado entre obxectos de bronce, limpando un que ten entre as mans que, igual que os demais, resalta no cadro con reflexos dourados. O verismo do conxunto procede dun debuxo realista e dunha técnica que parece resucitar os mestres do XVII. A composición, concibida baixo un ángulo fotográfico, sorprende polo dinamismo de instantánea na captación da actitude, na que se percibe certo sentido de ausencia.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...