| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El tema del carnaval ofrece al artista una serie de estímulos para jugar con figuras y objetos diversos que se mueven sobre un fondo oscuro. Las figuras ocultan sus cuerpos, y se esconden y aparecen, cabezas sueltas, con expresiones distintas en los rostros, caretas, manos y cosas que no se sabe a quien pertenecen. Todo se relaciona con un ritmo dinámico, lúdico, que responde a la fantasía del artista.
O tema do carnaval ofrécelle ao artista unha serie de estímulos para xogar con figuras e obxectos diversos que se moven sobre un fondo escuro. As figuras ocultan os seus corpos e escóndense e aparecen cabezas soltas, con expresións distintas nos rostros, caretas, mans e cousas que non se sabe a quen pertencen. Todo se relaciona cun ritmo dinámico, lúdico, que responde á fantasía do artista.
Si un gallego ilustre del mismo apellido asentó su taller en Valladolid, Gregorio Hernández, Eloy, con su hermano Osmundo, decidió establecerse en Vigo para hacer internacional una expresión plástica que elevó a la categoría de arte lo que con modestia calificó siempre de artesanía.
Eloy Hernández Calzada nació en la ciudad castellana el 1 de diciembre de 1897 y le impusieron el nombre del día, patrono de su futura dedicación. Fue alumno de la Escuela de Artes y Oficios, bajo la dirección del escultor Monsó, y tuvo compañeros ilustres, como el pintor Anselmo Miguel Nieto, retratista de Valle Inclán,
Su hermano Osmundo, cuatro años mayor que él, fue becado en París por la junta para Ampliación de Estudios, y tornará con una visión nueva del arte. Ambos ganan un concurso para la Catedral de Burgos, donde vieron el famoso frontal de Silos, que copiarán, mejorándolo, y se hacen famosos. Decididos a abrirse horizontes, eligen Vigo corno residencia y se establecen en la Puerta del Sol en 1922. Conocen al escultor Asorey, que les anima a participar en la Exposición Internacional de Philadelphia en 1926. Ganan la primera medalla de honor y su nombre recorre el mundo. Tanto, que son nombrados hijos adoptivos de Vigo en 1927, y predilectos de Valladolid.
Concurren a las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes y ganan segunda medalla en 1932 y primera en 1934. Después, segundo gran premio en Madrid, en 1953, y medalla de honor en Compostela, en 1971.
En 1926 han establecido su taller en la calle del Príncipe, donde continúan los "Hermanos Hernández”, secundados por sus hijos Julián y Eloy y ahora por su nieto, Eloy. Inician el taller de esmaltes, expresión a la que dan novedad y perfección exquisita, combinando la tradición con el modernismo imperante en esos años de entreguerras. Eduardo Chicharro, director general de Bellas Artes, premia el ya famoso frontal de Silos, en 1933.
Todo acontecimiento nacional de importancia se significa con esmaltes de los Hernández, que llegan al Museo de Castrelos y a otros muchos centros de arte. Forman a discípulos que se enorgullecen de serlo, como el vigués Ángel Marcuño.
Trabajan esmaltes, azabaches, marfiles, orfebrería, con una personalidad diferenciadora y un arte propio, creativo. Osmundo falleció en 1956 y Eloy prosigue la tarea con sus hijos. Ha catalogado el legado Policarpo Sanz y es patrono del Museo de Castrelos desde su fundación en 1937. Su obra se extiende por todo el mundo y la ensalza Juaristi, especialista en esmaltes.
La figura de Eloy Hernández, elevada, amplia la melena plateada, cordial y gesticulador, es emblemática en Vigo, donde fallece el 1 de octubre de 1974 y su óbito es noticia nacional.
Juaristi, Victoriano: Esmaltes. Barcelona, Edit. Labor, 1933
Se un galego ilustre do mesmo apelido asentou o seu taller en Valladolid, Gregorio Hernández, Eloy, co seu irmán Osmundo, decidiu establecerse en Vigo para facer internacional unha expresión plástica que elevou á categoría de arte o que con modestia cualificou sempre de artesanía.
Eloy Hernández Calzada naceu na cidade castelá o 1 de decembro de 1897 e impuxéronlle o nome do día, patrón da súa futura dedicación. Foi alumno da Escola de Artes e Oficios, baixo a dirección do escultor Monsó, e tivo compañeiros ilustres, como o pintor Anselmo Miguel Nieto, retratista de Valle Inclán,
O seu irmán Osmundo, catro anos maior ca el, obtivo unha bolsa en París pola Xunta para ampliación de estudos, e volverá cunha visión nova da arte. Ambos gañan un concurso para a Catedral de Burgos, onde viron o famoso frontal de Silos, que copiarán, mellorándoo, e fanse famosos. Decididos a abrirse horizontes, elixen Vigo como residencia e establécense na Porta do Sol, en 1922. Coñecen o escultor Asorey, que os anima a participar na Exposición Internacional de Philadelphia, en 1926. Gañan a primeira medalla de honra e o seu nome percorre o mundo. Tanto, que son nomeados fillos adoptivos de Vigo en 1927 e predilectos de Valladolid.
Concorren ás Exposicións Nacionais de Belas Artes e gañan a segunda medalla en 1932 e a primeira en 1934. Despois, conseguen o segundo gran premio en Madrid, en 1953, e a medalla de honra en Compostela, en 1971.
En 1926, estableceron o seu taller na rúa do Príncipe, onde continúan os Irmáns Hernández, secundados polos seus fillos Julián e Eloy e agora polo seu neto, Eloy. Inician o taller de esmaltes, expresión á que lle dan novidade e perfección exquisita, combinando a tradición co modernismo imperante neses anos de entreguerras. Eduardo Chicharro, directo xeral de Belas Artes, premia o xa famoso frontal de Silos, en 1933.
Todo acontecemento nacional de importancia signifícase con esmaltes dos Hernández, que chegan ao Museo de Castrelos e a outros moitos centros de arte. Forman a discípulos que se sente orgullosos de selo, como o vigués Ángel Marcuño.
Traballan esmaltes, acibeches, marfís, ourivería, cunha personalidade diferenciadora e unha arte propia, creativa. Osmundo faleceu en 1956 e Eloy prosegue a tarefa cos seus fillos. Catalogou o legado Policarpo Sanz e é patrón do Museo de Castrelos desde a súa fundación en 1937. A súa obra esténdese por todo o mundo e enxálzaa Juaristi, especialista en esmaltes.
A figura de Eloy Hernández, elevada, ampla a melena prateada, cordial e xesticulador, é emblemática en Vigo, onde falece o 1 de outubro de 1974 e o seu óbito é noticia nacional.
Juaristi, Victoriano: Esmaltes. Barcelona, Edit. Labor, 1933.
El tema del carnaval ofrece al artista una serie de estímulos para jugar con figuras y objetos diversos que se mueven sobre un fondo oscuro. Las figuras ocultan sus cuerpos, y se esconden y aparecen, cabezas sueltas, con expresiones distintas en los rostros, caretas, manos y cosas que no se sabe a quien pertenecen. Todo se relaciona con un ritmo dinámico, lúdico, que responde a la fantasía del artista.
O tema do carnaval ofrécelle ao artista unha serie de estímulos para xogar con figuras e obxectos diversos que se moven sobre un fondo escuro. As figuras ocultan os seus corpos e escóndense e aparecen cabezas soltas, con expresións distintas nos rostros, caretas, mans e cousas que non se sabe a quen pertencen. Todo se relaciona cun ritmo dinámico, lúdico, que responde á fantasía do artista.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...