| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
De no ser por el cruceiro que centra la composición y la mujer de la derecha, a primera vista podría llevarnos a pensar en un paisaje andaluz: cielo azul mediterráneo, blancos puros de casas caleadas, la luz propia del sur... Alfredo Souto vivió durante años en Sevilla ejerciendo la magistratura, por lo que las influencias geográficas resultan claras en sus obras.
Esta pintura, a pesar de su pequeño formato, está realizada con un detallismo exquisito, una pincelada prieta y estudiada que incluso nos invita a reconocer las texturas de todos los elementos que encontramos en este paisaje urbano de la parroquia de Estribela. Podemos ver una calle estrecha y en pendiente, con un suelo desnivelado que ayuda a que bajen las aguas de desecho hacia el mar. La perspectiva en contrapicado nos aparece acotada en los laterales por las casas, creando líneas de fuga y ayudando a canalizar la mirada del espectador para realizar el recorrido cuesta arriba para terminar en el cruceiro al fondo de la calle. Este cruceiro quizás podría ser el que hoy en día se encuentra en las cinco calles de Pontevedra desde 1962, cuando Filgueira Valverde, con el propósito de restaurarlo, lo traslada desde Estribela a la capital.
De non ser polo cruceiro que centra a composición e a muller da dereita, a primeira vista podería levarnos a pensar nunha paisaxe andaluza: ceo azul mediterráneo, brancos puros de casas caleadas, a luz propia do sur... Alfredo Souto viviu durante anos en Sevilla onde exerceu a maxistratura, polo que as influencias xeográficas resultan claras nas súas obras.
Esta pintura, a pesar do seu pequeno formato, está realizada cuns detalles exquisitos, unha pincelada preta e estudada que mesmo nos invita a recoñecer as texturas de todos os elementos que encontramos nesta paisaxe urbana da parroquia de Estribela. Podemos ver unha rúa estreita e en pendente, cun chan desnivelado que axuda a que baixen as augas de refugallo cara ao mar. A perspectiva en contrapicado aparécenos acoutada nos laterais polas casas, crea liñas de fuga e axuda a canalizar a mirada do espectador para realizar o percorrido costa arriba para terminar no cruceiro ao fondo da rúa. Este cruceiro quizais podería ser o que hoxe en día se encontra nas cinco rúas de Pontevedra desde 1962, cando Filgueira Valverde, co propósito de restauralo, o traslada desde Estribela á capital.
Cursó estudios jurídicos y accedió a la magistratura, que ejerció en Pontevedra, Sevilla y otras ciudades de España. Los estudios de Derecho los compartió con la dedicación a la pintura. En A Coruña fue discípulo de Román Navarro. Concurre a las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes, en las que consiguió condecoraciones en las de 1899 y 1901, y terceras medallas en las de 1892 y 1895, siempre con paisajes de los lugares donde reside en su condición de magistrado. Ocasionalmente residió en Lugo y A Coruña, y desde 1920 en Sevilla. Su rastro se pierde en los últimos años de su dilatada vida, puesto que fallece en 1940, cuando su hijo Arturo, el más grande pintor de la Galicia contemporánea, se encuentra en México como exiliado tras los avatares de la guerra civil. La obra de Souto Cuero se encuentra en museos de Galicia y de otras ciudades de España, así como en importantes colecciones particulares. Fue un paisajista minucioso de exquisita pincelada, casi caligráfica pero suelta y calculada. Gusta de las gamas verdes y ocres, basándose en un excelente dibujo. Era un gran miniaturista, puesto que se guardan apuntes suyos donde el primor del trazo es preciso gozarlo utilizando una lupa. No le importó, en ocasiones, caer en folklorismo romántico típico del paisajismo andaluz, puesto que lo enaltece con la ponderación de sus cromatismos y su capacidad para captar la luz. Realizó algunos retratos, probablemente de compromiso, muy correctos aumque un poco fríos y escenográficos, como el del político Cánovas del Castillo que guarda el Ayuntamiento de Vigo. Es preciso valorar su aportación como acuarelista, técnica en la que se manifiesta con una limpieza exquisita. Algunos de sus paisajes tienen interés documental, puesto que recogen fielmente rincones urbanos que han desaparecido. Su hijo Arturo lo consideró su maestro, ya que dominaba por completo el oficio en todas sus facetas, y con él salía al campo a pintar cuando era niño. El preimpresionismo tiene en este artista a uno de los mejores ejemplos de la pintura gallega.
-Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto edit., 1950. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Diario, parcialmente recogido en: O pintor Arturo Souto. A Coruña, edic. do Castro, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos A Coruña, Fundación Barrié, 1981. -Pablos Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento. 1992. -Filgueira Valverde, José: El Museo de Pontevedra. Edit. Everest, León, 1987. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en GaliciaA Coruña, Caixa Galicia, 1987.
Cursou estudios xurídicos e accedeu á maxistratura, que exerceu en Pontevedra, Sevilla e outras cidades de España. Os estudios de Dereito comparteunos coa dedicación á pintura. Na Coruña foi discípulo de Román Navarro. Concorre ás Exposicións Nacionais de Belas Artes, nas que conseguiu condecoracións nas de 1899 e 1901, e terceiras medallas nas de 1892 e 1895, sempre con paisaxes dos lugares onde reside na súa condición de maxistrado. Ocasionalmente residíu en Lugo e A Coruña, e dende 1920 en Sevilla. O seu rastro pérdese nos últimos anos da súa dilatada vida, posto que morre en 1940, cando o seu fillo Arturo, o máis grande pintor da Galicia contemporánea, se encontra en México como exiliado tralos avatares da guerra civil. A obra de Souto Cuero atópase en museos de Galicia e doutras cidades de España, así como en importantes coleccións particulares. Foi un paisaxista minucioso de exquisita pincelada, case caligráfica pero solta e calculada. Gusta das gammas verdes e ocres, baseándose nun excelente debuxo. Era un gran miniaturista, xa que se gardan apuntes seus onde, para gozar do primor do trazo, cómpre utilizar unha lupa. Non lle importou, en ocasións, caer no folclorismo romántico típico do paisaxismo andaluz, posto que o enaltece coa ponderación dos seus cromatismos e a súa capacidade para capta-la luz. Realizou algúns retratos, probablemente de compromiso, moi correctos aínda que un pouco fríos e escenográficos, coma o do político Cánovas del Castillo que garda o Concello de Vigo. Cómpre valora-la súa aportación como acuarelista, técnica na que se manifesta cunha limpeza exquisita. Algunhas das súas paisaxes teñen interese documental, posto que recollen fielmente recunchos urbanos que desapareceron. O seu fillo Arturo considerouno o seu mestre, xa que dominaba por completo o oficio en tódalas súas facetas e con el saía ó campo a pintar cando era rapaz. O preimpresionismo ten neste artista a un dos mellores exemplos da pintura galega.
-Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto edit., 1950. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Diario, parcialmente recollido en: O pintor Arturo Souto. A Coruña, edic. do Castro, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos A Coruña, Fundación Barrié, 1981. -Pablos Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello . 1992. -Filgueira Valverde, José: El Museo de Pontevedra. Edit. Everest, León, 1987. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
|
|
|
|
De no ser por el cruceiro que centra la composición y la mujer de la derecha, a primera vista podría llevarnos a pensar en un paisaje andaluz: cielo azul mediterráneo, blancos puros de casas caleadas, la luz propia del sur... Alfredo Souto vivió durante años en Sevilla ejerciendo la magistratura, por lo que las influencias geográficas resultan claras en sus obras.
Esta pintura, a pesar de su pequeño formato, está realizada con un detallismo exquisito, una pincelada prieta y estudiada que incluso nos invita a reconocer las texturas de todos los elementos que encontramos en este paisaje urbano de la parroquia de Estribela. Podemos ver una calle estrecha y en pendiente, con un suelo desnivelado que ayuda a que bajen las aguas de desecho hacia el mar. La perspectiva en contrapicado nos aparece acotada en los laterales por las casas, creando líneas de fuga y ayudando a canalizar la mirada del espectador para realizar el recorrido cuesta arriba para terminar en el cruceiro al fondo de la calle. Este cruceiro quizás podría ser el que hoy en día se encuentra en las cinco calles de Pontevedra desde 1962, cuando Filgueira Valverde, con el propósito de restaurarlo, lo traslada desde Estribela a la capital.
De non ser polo cruceiro que centra a composición e a muller da dereita, a primeira vista podería levarnos a pensar nunha paisaxe andaluza: ceo azul mediterráneo, brancos puros de casas caleadas, a luz propia do sur... Alfredo Souto viviu durante anos en Sevilla onde exerceu a maxistratura, polo que as influencias xeográficas resultan claras nas súas obras.
Esta pintura, a pesar do seu pequeno formato, está realizada cuns detalles exquisitos, unha pincelada preta e estudada que mesmo nos invita a recoñecer as texturas de todos os elementos que encontramos nesta paisaxe urbana da parroquia de Estribela. Podemos ver unha rúa estreita e en pendente, cun chan desnivelado que axuda a que baixen as augas de refugallo cara ao mar. A perspectiva en contrapicado aparécenos acoutada nos laterais polas casas, crea liñas de fuga e axuda a canalizar a mirada do espectador para realizar o percorrido costa arriba para terminar no cruceiro ao fondo da rúa. Este cruceiro quizais podería ser o que hoxe en día se encontra nas cinco rúas de Pontevedra desde 1962, cando Filgueira Valverde, co propósito de restauralo, o traslada desde Estribela á capital.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...