| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La figura, de tres cuartos, con un manto sobre los hombros apoya un brazo en el mueble que ocupa el ángulo inferior de la composición y coloca la otra mano sobre el vientre. La postura, buscada con un fin exclusivamente plástico, realza la silueta de su cuerpo desnudo, de una sensualidad distante, subliminada por la ternura. Modula las formas con materia compacta, aunando la solidez de sus perfiles con al hábito de vida que irradia la mirada dulce soñadora de la joven, en armonía con los colores de cuadro, rosas, azules y blancos, que contrastan con el rojo del mueble.
"Do Romanticismo ós anos vinte", mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Actos inauguración de la nueva sede de la Confederación Provincial de Empresarios de Pontevedra. Del 18 al 29 de Enero de 1996. Confederación Provincial de Empresarios. Vigo.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, del 8 de febrero al 9 de marzo de 2008.
"De Vigo a Bos Aires. Laxeiro e a pintura galega de Postguerra" Fundación Laxeiro.Casa das Artes. Vigo. del 23 julio al 31 agosto 2008
A figura, de tres cuartos, cun manto sobre os ombros, apoia un brazo no moble que ocupa o ángulo inferior da composición e coloca a outra man sobre o ventre. A postura, buscada cun fin exclusivamente plástico, realza a silueta do seu corpo espido cunha sensualidade distante, sublimada pola tenrura. Modula as formas cunha materia compacta, aunando a solidez dos seus perfís co hálito de vida que irradia a mirada doce e soñadora da rapaza, en harmonía coas cores do cadro, rosas, azuis e brancas, que contrastan co vermello do moble.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Actos inauguración da nova sede da Confederación Provincial de Empresarios de Pontevedra. Do 18 ao 29 de xaneiro de 1996. Confederación Provincial de Empresarios. Vigo.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, do 8 de febreiro ao 9 de marzo de 2008.
"De Vigo a Bos Aires. Laxeiro e a pintura galega de Postguerra" Fundación Laxeiro.Casa das Artes. Vigo. do 23 xulio ao 31 agosto 2008.
El intimismo, el concepto lírico de los ambientes, un bucolismo siempre dominante caracterizan la obra de este gran pintor, identificado con la Escuela Española de París, de la que formó parte como miembro destacado, aunque al fin sea gallego, galleguísmo, en cuanto su pincel ambienta, crea y personaliza. Inició sus estudios en Buenos Aires, aunque en realidad carece de formación académica. Fueron sus compañeros el argentino Demetrio Urruchúa y los españoles Audivert y Plana Casas. Realizó su primera exposición en Vigo, iniciada la segunda mitad de la década de los veinte. La Diputación provincial de Pontevedra le concedió pensión para estudiar en París, donde estableció su residencia durante muchos años. De regreso a España se recluyó en su casa de la aldea de San Fiz, cerca de Silleda, aunque su presencia en Vigo es frecuente. Hizo exposiciones en numerosas ciudades del mundo. De carácter antológico las tuvo en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en París y en otras ciudades importantes. Está representado en museos de todo el mundo, y cuenta con salas monográficas en el de Vigo. Rechaza el museo personal, aunque sí estaría dispuesto a colaborar con su obra en un gran museo de Galicia, a cuya creación prestaría todo su apoyo. Colmeiro es un hombre sencillo, exquisito, en apariencia tímido. Su pintura parte de los modos post cezannescos, y en cierta manera queda siempre patente la influencia francesa de las consecuencias del impresionismo, aunque, donde quiera que haya residido, Colmeiro es siempre: ferias campestres, escenas del trabajo rural, faenas domésticas, entre las que destaca la elaboración del pan. Sus paisajes y bodegones llegan a la pura síntesis formal y están construidos directamente con el color, en gamas de belleza extraordinaria, con verdes brillantes, rosas, azules desvaídos, carmines atenuados. Enemigo del protagonismo, renuncia a homenajes, jurados y cualquier otra forma de exhibición personal. Suele trabajar en varios cuadros al mismo tiempo, porque gusta de "calentar" las teclas, en un proceso mental perfectamente graudado, casi orquestal, aunque su música, deliberadamente, es de cámara, sin ninguna grandilocuencia. Su dibujo es esquemático, en apariencia rígido, y sin embargo muy seguro. De todos modos, es un pintor absoluto, apasionado por el color, de mancha amplia y meditada, de grafismo preciso y sabio.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporaneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Castro, X. Antón: Colmeiro, Monografía. IX Bienal Nacional de Arte. Pontevedra, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia. (1925-1933) Pontevedra, Diputación Provincial, 1986. -Colmeiro/Picasso: Cuaderno de la IX Bienal Nacional de Arte. Pontevedra, Diputación Provincial, 1987. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Bonet Correa, Antonio: Manuel Colmeiro. Vigo, Edit. Galaxia, 1954. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Ayuntamiento, 1978. -Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. - X. Antón Castro “Manuel Colmeiro”. Monografías del Arte Gallego, Galaxia 1994, p. 32. -Carmen Parada “Lugrís y Colmeiro: de la pared al lienzo” La Voz de Galicia, 5/12/1991; Pablo López “Lugrises de las paredes, y la Primavera de Colmeiro” Faro de Vigo, 16/2/1992 con la obra reproducida con fotografía de Magar; VV.AAA. “M. Colmeiro a través da súa obra” catálogo de la antológica de 99 reproducido en la p. 127; conversaciones mantenidas con Teresa Orrio desde su taller de Compostela en 1999.
O intimismo, o concepto lírico dos ambientes, un bucolismo sempre dominante caracterizan a obra deste grande pintor, identificado coa Escola Española de París, da que formou parte como membro destacado, aínda que ó cabo sexa galego, galeguísimo, en canto o seu pincel ambienta, crea e personaliza. Iniciou os seus estudios en Bos Aires, aínda que en realidade carece de formación académica. Foron compañeiros seus o arxentino Demetrio Urruchúa e os españois Audivert e Plana Casas. Realizou a súa primeira exposición en Vigo, iniciada na segunda metade da década dos vinte. A Deputación Provincial de Pontevedra concedeulle unha pensión para estudiar en París, onde estableceu a súa residencia durante moitos anos. De regreso a España recluíuse na súa casa da aldea de San Fiz, preto de Silleda, aínda que a súa presencia en Vigo é frecuente. Fixo exposicións en numerosas cidades do mundo. De carácter antolóxico tívoas no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, en París e noutras cidades importantes. Está representado en museos de todo o mundo e conta con salas monográficas no de Vigo. Rexeita o museo persoal malia estar disposto a colaborar coa súa obra nun grande museo de Galicia, á creación do cal lle prestaría todo o seu apoio. Colmeiro é un home sinxelo, exquisito, en apariencia coitado. A súa pintura parte dos modos postcezannescos e en certa maneira queda sempre patente a influencia francesa das consecuencias do impresionismo, aínda que, onde queira que teña residido, Colmeiro é sempre o galego esencial, directo, quen de volver unha e outra vez ós seus temas de sempre: feiras campestres, escenas do traballo rural, faenas domésticas, entre as que destaca a elaboración do pan. As súas paisaxes e bodegóns chegan á pura síntese formal e constrúense directamente coa cor, en gammas de extraordinaria fermosura, con verdes brillantes, rosas, azuis esvaídos e carmíns atenuados. Inimigo do protagonismo, rexeita homenaxes, xurados, e calquera outra forma de exhibición persoal. Adoita traballar en varios cadros ó mesmo tempo, porque lle gusta "quenta-las teclas", nun proceso mental perfectamente graduado, case orquestral, pese a que a súa música, deliberadamente, é de cámara, sen ningunha ampulosidade. O seu debuxo é esquemático, en apariencia ríxido, e, sen embargo, moi seguro. De tódolos xeitos, é un pintor absoluto, apaixonado pola cor, de mancha ampla e meditada, empregando un grafismo preciso e sabio.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporaneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1975. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Castro, X. Antón: Colmeiro, Monografía. IX Bienal Nacional de Arte. Pontevedra, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia. (1925-1933) Pontevedra, Diputación Provincial, 1986. -Colmeiro/Picasso: Cuaderno de la IX Bienal Nacional de Arte. Pontevedra, Diputación Provincial, 1987. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Bonet Correa, Antonio: Manuel Colmeiro. Vigo, Edit. Galaxia, 1954. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Concello, 1978. -Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. - X. Antón Castro “Manuel Colmeiro”. Monografías da Arte Galega, Galaxia 1994, p. 32. -Carmen Parada “Lugrís y Colmeiro: de la pared al lienzo” La Voz de Galicia, 5/12/1991; Pablo López “Lugrises de las paredes, y la Primavera de Colmeiro” Faro de Vigo, 16/2/1992 coa obra reproducida con fotografía de Magar; VV.AAA. “M. Colmeiro a través da súa obra” catálogo da antolóxica de 99 reproducido na p. 127; conversacións mantidas con Teresa Orrio desde o seu taller de Compostela en 1999.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
La figura, de tres cuartos, con un manto sobre los hombros apoya un brazo en el mueble que ocupa el ángulo inferior de la composición y coloca la otra mano sobre el vientre. La postura, buscada con un fin exclusivamente plástico, realza la silueta de su cuerpo desnudo, de una sensualidad distante, subliminada por la ternura. Modula las formas con materia compacta, aunando la solidez de sus perfiles con al hábito de vida que irradia la mirada dulce soñadora de la joven, en armonía con los colores de cuadro, rosas, azules y blancos, que contrastan con el rojo del mueble.
"Do Romanticismo ós anos vinte", mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Actos inauguración de la nueva sede de la Confederación Provincial de Empresarios de Pontevedra. Del 18 al 29 de Enero de 1996. Confederación Provincial de Empresarios. Vigo.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, del 8 de febrero al 9 de marzo de 2008.
"De Vigo a Bos Aires. Laxeiro e a pintura galega de Postguerra" Fundación Laxeiro.Casa das Artes. Vigo. del 23 julio al 31 agosto 2008
A figura, de tres cuartos, cun manto sobre os ombros, apoia un brazo no moble que ocupa o ángulo inferior da composición e coloca a outra man sobre o ventre. A postura, buscada cun fin exclusivamente plástico, realza a silueta do seu corpo espido cunha sensualidade distante, sublimada pola tenrura. Modula as formas cunha materia compacta, aunando a solidez dos seus perfís co hálito de vida que irradia a mirada doce e soñadora da rapaza, en harmonía coas cores do cadro, rosas, azuis e brancas, que contrastan co vermello do moble.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Actos inauguración da nova sede da Confederación Provincial de Empresarios de Pontevedra. Do 18 ao 29 de xaneiro de 1996. Confederación Provincial de Empresarios. Vigo.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, do 8 de febreiro ao 9 de marzo de 2008.
"De Vigo a Bos Aires. Laxeiro e a pintura galega de Postguerra" Fundación Laxeiro.Casa das Artes. Vigo. do 23 xulio ao 31 agosto 2008.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...