| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Los animales son una constante de la obra del artista. Varias cabras con lucida cornamenta se ordenan, de un modo lúdico y cierta dosis de surrealismo, sobre la superficie del papel. Juega con las formas y el espacio, como en la escultura, articulando la belleza del dibujo con un sentido jocoso de lo monstruoso que hace convivir lo animal y lo humano, en algunas figuras, como si sufrieran una metamorfosis.
Os animais son unha constante na obra do artista. Varias cabras con lucida cornamenta ordénanse, dun xeito lúdico e con certa dose de surrealismo, sobre a superficie do papel. Xoga coas formas e o espacio, coma na escultura, articulando a beleza do debuxo cun sentido xocoso do monstruoso que fai convivi-lo animal e o humano, nalgunhas figuras coma se padecesen unha metamorfose.
Personalidad insólita, artista multifacético, criatura extravagante, y sin embargo, entrañable. Y sobre todo, un escultor magnífico, irrepetible, con frecuencia genial. Se formó en la Escuela de San Fernando y pronto ocupó un lugar destacado en la vida artística madrileña. Realizó su primera exposición en el entonces Museo de Arte Moderno, bajos de la Biblioteca Nacional. Fue distinguido con la medalla de la Bienal de Alejandría por los años en que triunfaba otro gallego de origen, tan distinto a él, Cristino Mallo. Con motivo del centenario de Caixavigo, en 1980, figuró obra suya en las muestras sucesivas que abarcaron todo el arte gallego, y su aportación constituyó su presentación en Galicia. Inmerso en una bohemia elegante, diseñó joyas, que él mismo exhibía, tejidos y mil cachivaches, y fue cultivando su personal animalismo, de síntesis de criaturas animadas que son ejemplos creativos de excepción. Apenas realizó exposiciones, porque vivía rodeado de la aristocracia, la alta burguesía y la intelectualidad española. El premio Noble Camilo José Cela le distinguió con su amistad y le dedicó algunas breves páginas memorables. Suele estar ausente de las historias del arte al uso, sencillamente porque nunca se sujetó a normas, ni precisó de certámenes oficiales. Su afán de notoriedad le llevó a cultivar una figura personal inconfundible y en cierto modo muy estrafalaria, ya que vestía con ropas orientalizantes y llevaba sobre sus hombros un simio, con el que jugueteaba y asustaba a la clientela habitual del café de Gijón, cenáculo artístico madrileño hasta los años ochenta. Falleció en Madrid y la noticia de su muerte llegó tanto a los ámbitos intelectuales como a los sociales frívolos de las llamadas revistas del corazón. Otero Besteiro es un creador intuitivo y razonante a un tiempo, imbuido de magias y esoterismos, capaz de sintetizar las formas y de dar a la oquedad el valor de volumen. Sus figuras, en general de pequeño formato, resultan inconfundibles. Su materia preferida fue el bronce, y en múltiples están expandidas muchas de sus esculturas mejores, como buhos, lechuzas y otras aves nocturnas. Está representado en el Museo de Arte Contemporáneo, en algunos importantes de provincias y en colecciones institucionales, como el Carlos Maside, de Sada, A Coruña.
-Pablos, Francisco: Plástica Gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic, 1973. -Gran Enciclopedia gallega. Gijón. S. Cañada, Edit, 1973 y ss.
Personalidade insólita, artista multifacético, criatura extravagante, e sen embargo, entrañable. É sobre todo, un escultor magnífico, irrepetible, con frecuencia xenial. Formouse na Escuela de San Fernando e pronto ocupou un lugar destacado na vida artística madrileña. Realizou a súa primeira exposición no daquela Museo de Arte Moderno, baixos da Biblioteca Nacional. Foi distinguido coa medalla da Bienal de Alejandría polos anos nos que triunfaba outra galega de orixe, tan distinta a el, Cristina Mallo. Con motivo do centenario de Caixavigo, en 1980, figurou a súa obra nas mostras sucesivas que abrangueron toda a arte galega, e a súa aportación constituíu a súa presentación en Galicia. Inmerso nunha bohemia elegante, deseñou xoias, que el mesmo exhibía, tecidos e mil cachivaches, e foi cultivando o seu persoal animalismo, de síntese de criaturas animadas que son exemplos creativos de excepción. A penas realizou exposicións, porque vivía rodeado da aristocracia, a alta burguesía e a intelectualidade española. O premio Nobel Camilo José Cela distinguiuno coa súa amizade e dedicoulle algunhas breves páxinas memorables. Adoita estar ausente das historias da arte ó uso, sinxelamente porque nunca se suxeitou a normas, nin precisou certames oficiais. O seu afán de notoriedade levouno a cultivar unha figura persoal inconfundible e en certo modo moi estrafalaria, xa que vestía con roupas orientalizantes e levaba encol dos seus ombreiros un simio, co que xogueteaba e asustaba á clientela habitual do Café de Gijón, cenáculo artístico madrileño ata os anos oitenta. Faleceu en Madrid e a noticia da súa morte chegou tanto ós ámbitos intelectuais como ós sociais frívolos das chamadas revistas do corazón. Otero Besteiro é un creador intuitivo e razoante do seu tempo, imbuído de maxias e esoterismos, capaz de sintetiza-la formas e de darlle á oquedade o valor de volume. As súas figuras, en xeral de pequeno formato, resultan inconfundibles. A súa materia preferida foi o bronce, e en múltiples lugares están expandidas moitas das súas mellores esculturas, como bufos, curuxas e outras aves nocturnas. Está representado no Museo de Arte Contemporáneo, nalgúns importantes de provincias e en coleccións institucionais, coma o Carlos Maside, de Sada, A Coruña.
-Pablos, Francisco: Plástica Gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic, 1973. -Gran Enciclopedia gallega. Gijón. S. Cañada, Edit, 1973 y ss.
|
|
|
Los animales son una constante de la obra del artista. Varias cabras con lucida cornamenta se ordenan, de un modo lúdico y cierta dosis de surrealismo, sobre la superficie del papel. Juega con las formas y el espacio, como en la escultura, articulando la belleza del dibujo con un sentido jocoso de lo monstruoso que hace convivir lo animal y lo humano, en algunas figuras, como si sufrieran una metamorfosis.
Os animais son unha constante na obra do artista. Varias cabras con lucida cornamenta ordénanse, dun xeito lúdico e con certa dose de surrealismo, sobre a superficie do papel. Xoga coas formas e o espacio, coma na escultura, articulando a beleza do debuxo cun sentido xocoso do monstruoso que fai convivi-lo animal e o humano, nalgunhas figuras coma se padecesen unha metamorfose.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...