| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Al impacto inicial que produce el gran formato, se unen las cualidades de un excelente dibujante y brillante colorista. La composición se estructura en tres paneles, articulados con grupos de figuras que, con gestos y actitudes, establecen una comunicación entre ellos. La disposición del fondo arquitectónico, un poco sesgada, favorece el alejamiento del paisaje que se abre, a la izquierda, con gran luminosidad. En primer término, describe situaciones típicas, yuxtaponiendo grupos de figuras, de gran consistencia plástica, realizando tareas cotidianas. La monumentalidad de la escena central, se acentúa con el escorzo de abajo arriba, provocado por un enlace de figuras, desde el borde inferior de la tela, hasta la campesina montada sobre el caballo. Con gran realismo reproduce la naturaleza muerta, y se recrea en la descripción del traje típico gallego. Da especial importancia al color blanquecino que se extiende por la pared y continúa en el caballo y el pañuelo de la joven.
"Do Romanticismo aos anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, página 94-95.
Ó impacto inicial que produce o grande formato xuntánse as cualidades dun excelente debuxante e brillante colorista. A composición estructúrase en tres paneis, articulados con grupos de figuras que, con xestos e actitudes, establecen unha comunicación entre eles. A disposición do fondo arquitectónico, un pouco nesgado, favorece o alleamento da paisaxe que se abre, á esquerda, con grande luminosidade. En primeiro termo, describe situacións típicas, xustapoñendo grupos de figuras de grande consistencia plástica, realizando tarefas cotiás. A monumentalidade da escena central acentúase co escorzo de abaixo arriba, provocado por un enlace de figuras, desde o bordo inferior da tea, ata a campesiña montada enriba do cabalo. Con grande realismo reproduce a natureza morta e recréase na descrición do traxe típico galego. Dálle especial importancia á cor blanquecina que se estende pola parede e continúa no cabelo e no pano da moza.
"Do Romanticismo aos anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, páxina 94-95.
Nace en el seno de una familia acomodada, de larga tradición artística, y entre la que estaba el malogrado pintor Enrique Campo. Deseaba cursar estudios en la Escuela de San Fernando de Madrid, de la que desiste por imposición familiar, para hacer los de Comercio. Oposita a cátedras de Dibujo y Caligrafía de esta modalidad y obtiene el número uno. Comparte la carrera con estudios de Bellas Artes, bajo la dirección del pintor Angel Ferrant. Hace amistad con el pintor catalán Eliseo Meifrén, con quien está a punto de emparentar, según testimonio directo del artista al autor de estas líneas. Carlos Sobrino vive en León hasta que se crea en Vigo la Escuela de Comercio y pide traslado. En la ciudad atlántica comparte la enseñanza en dicho centro con la que ejerce en la Escuela de Artes y Oficios. Becado por la Diputación Provincial, viaja a Londres, donde un tío suyo, famoso pianista con su mismo nombre, es profesor del Conservatorio. Mientras tanto, ha participado en las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes, en las que obtiene menciones honoríficas en las ediciones de 1908 y 1910. En la de 1915 consigue tercera medalla con su cuadro «Cristo de Casal Dourado», actualmente en Buenos Aires. Un año más tarde le otorgan segunda medalla en la Exposición Universal de Panamá por su paisaje «Calle de ciudad gallega», que es característico de su pintura. Realiza encargos de gran compromiso, como sus amplios trípticos sobre el mar y el campo, hoy en posesión de Caixavigo, en los que queda patente su excelente dibujo y facilidad compositiva, así como un colorismo caliente y armónico, que lo emparentan con Sotomayor, Benedito, Hermoso y otros pintores de su tiempo. Realiza ilustraciones para diarios y revistas y recorre incansablemente Galicia tomando apuntes de un interés documental considerable, puesto que recogen aspectos del país que ya se han perdido. Callada, incansablemente, pinta, siempre, dedicándose preferentemente a la acuarela en los últimos años de su dilatada vida, en la que realizó exposiciones personales de gran éxito en Galicia, en Madrid y en ciudades de Sudamérica. Casi con los pinceles en la mano, cuando se aproximaba a ser centenario, falleció en Vigo, el 4 de diciembre de 1978. Está representado en todos los museos de Galicia y en importantes colecciones institucionales y particulares de España y de América. La pintura de Carlos Sobrino corresponde a un realismo postimpresionista de raíz folklórica, de colorismo alegre y entonado. Todo en ella es amable. Jamás hay un gesto dramático. El trabajo en el campo parece una felicidad arcádica. Sus muchachas son lozanas, con otros rostros gordezuelos y bellos, de encendido color, con atuendos vistosos. Sus escenas, siempre con elementos arquitecturales típicos como fondo, respiran armonía y amabilidad.
-Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1970. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié del la Maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Sanchez Cantón, F. J.: La exposición Carlos Sobrino 1917. En «Santander y los pontevedreses», 1973. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid 1980. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Filgueira Valverde, José: La pintura gallega, en Galicia eterna. Vol. VI. Barcelona, 1981. -Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Arte gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992.
Nace no seo dunha familia acomodada, de longa tradición artística, e entre a que estaba o pintor Enrique Campo. Desexaba cursar estudios na Escola de San Fernando de Madrid, do que desiste por imposición familiar, para face-los de Comercio. Oposita as cátedras de Debuxo e Caligrafía desta modalidade e obtén o número un. Comparte a carreira con estudios de Belas Artes, baixo a dirección do pintor Ángel Ferrant. Fai amizade co pintor catalán Eliseo Meifrén, con quen está a punto de emparentar, segundo testemuño directo do artista. Carlos Sobrino vive en León ata que se crea en Vigo a Escola de comercio e pide traslado. Na cidade atlántica comparte o ensino no devandito centro co que exerce na Escola de Artes e Oficios. Bolseiro da Deputación provincial, viaxa a Londres, onde un tío seu, famoso pianista co seu mesmo nome, é profesor do conservatorio. Mentres, participa nas Exposicións Nacionais de Belas Artes, nas que obtén mencións honoríficas nas edicións de 1908 e 1910. Na de 1915 consegue a terceira medalla co seu cadro «Cristo do Casal Dourado», actualmente en Bos Aires. Un ano máis tarde outórganlle a segunda medalla na Exposición Universal de Panamá pola súa paisaxe «Calle de ciudad gallega», que é característica da súa pintura. Realiza encargos de grande compromiso, coma os seus amplos trípticos sobre o mar e o campo, hoxe en posesión de Caixavigo, nos que queda patente o seu excelente debuxo e facilidade compositiva, así como un colorismo quente e harmónico, que o emparenta con Sotomayor, Benedito, Hermoso e outros pintores do seu tempo. Fai ilustracións para diarios e revistas e percorre incansablemente Galicia collendo apuntes dun interese documental considerable, posto que tratan aspectos do país que xa se perderon. Calada, incansablemente, pinta sempre, dedicándose preferentemente á acuarela nos últimos anos da súa dilatada vida, na que fixo exposicións persoais de grande éxito en Galicia, Madrid e cidades de Sudamérica. Case cos pinceis na man, cando se achegaba ós 100 anos, faleceu en Vigo, o 4 de decembro de 1978. Está representado en tódolos museos de Galicia, en importantes coleccións institucionais e particulares de España e América. A pintura de Carlos Sobrino corresponde a un realismo post-impresionista de raíz folclórica, de colorismo alegre e entoado. Todo nela é amable. Nunca hai un xesto dramático. O traballo no campo semella unha felicidade arcádica. As súas rapazas son louzás, con rostros gordiños e fermosos, de acendida cor, con indumentaria vistosa. As escenas, sempre con elementos arquitecturais típicos como fondo respiran harmonía e amabilidade.
-Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1970. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié del la Maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Sanchez Cantón, F. J.: La exposición Carlos Sobrino 1917. En «Santander y los pontevedreses», 1973. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid 1980. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Filgueira Valverde, José: La pintura gallega, en Galicia eterna. Vol. VI. Barcelona, 1981. -Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Arte gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Al impacto inicial que produce el gran formato, se unen las cualidades de un excelente dibujante y brillante colorista. La composición se estructura en tres paneles, articulados con grupos de figuras que, con gestos y actitudes, establecen una comunicación entre ellos. La disposición del fondo arquitectónico, un poco sesgada, favorece el alejamiento del paisaje que se abre, a la izquierda, con gran luminosidad. En primer término, describe situaciones típicas, yuxtaponiendo grupos de figuras, de gran consistencia plástica, realizando tareas cotidianas. La monumentalidad de la escena central, se acentúa con el escorzo de abajo arriba, provocado por un enlace de figuras, desde el borde inferior de la tela, hasta la campesina montada sobre el caballo. Con gran realismo reproduce la naturaleza muerta, y se recrea en la descripción del traje típico gallego. Da especial importancia al color blanquecino que se extiende por la pared y continúa en el caballo y el pañuelo de la joven.
"Do Romanticismo aos anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, página 94-95.
Ó impacto inicial que produce o grande formato xuntánse as cualidades dun excelente debuxante e brillante colorista. A composición estructúrase en tres paneis, articulados con grupos de figuras que, con xestos e actitudes, establecen unha comunicación entre eles. A disposición do fondo arquitectónico, un pouco nesgado, favorece o alleamento da paisaxe que se abre, á esquerda, con grande luminosidade. En primeiro termo, describe situacións típicas, xustapoñendo grupos de figuras de grande consistencia plástica, realizando tarefas cotiás. A monumentalidade da escena central acentúase co escorzo de abaixo arriba, provocado por un enlace de figuras, desde o bordo inferior da tea, ata a campesiña montada enriba do cabalo. Con grande realismo reproduce a natureza morta e recréase na descrición do traxe típico galego. Dálle especial importancia á cor blanquecina que se estende pola parede e continúa no cabelo e no pano da moza.
"Do Romanticismo aos anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, páxina 94-95.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...