| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Este tema recurrente en el artista es siempre interesante por las variadas versiones que de él nos ofrece. La figura, de pie con las piernas separadas, levanta al niño en el aire a la vez que incurva su cuerpo para mantener el equilibrio. Un juego cotidiano se convierte en un acontecimiento rico en matices psicológicos, agudizados por el ir y venir de la luz que penetra entre los dos cuerpos, creando un espacio de comunicación íntima entre madre e hijo.
«Artistas Gallegos en la colección C. A. M. V. (II)» del 8 de abril a 7 de mayo de 1987, en la sala de exposiciones del Centro Cultural.
"Colección Caixavigo. Pintura Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 22.
Este tema recorrente no artista é sempre interesante polas variadas versións que del nos ofrece. A figura, de pé, coas pernas separadas, levanta o neno no aire á vez que encorva o corpo para mante-lo equilibrio. Un xogo cotián convértese nun acontecemento rico en matices psicolóxicos, agudizados polo ir e vir da luz que penetra entre os dous corpos, creando un espacio de comunicación íntima entre a nai e o fillo.
"Artistas Gallegos en la colección C.A.M.V.", do 8 de abril ó 7 de maio de 1987 na sala de exposicións do Centro Cultural.
"Colección Caixavigo. Pintura Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 22.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
Este tema recurrente en el artista es siempre interesante por las variadas versiones que de él nos ofrece. La figura, de pie con las piernas separadas, levanta al niño en el aire a la vez que incurva su cuerpo para mantener el equilibrio. Un juego cotidiano se convierte en un acontecimiento rico en matices psicológicos, agudizados por el ir y venir de la luz que penetra entre los dos cuerpos, creando un espacio de comunicación íntima entre madre e hijo.
«Artistas Gallegos en la colección C. A. M. V. (II)» del 8 de abril a 7 de mayo de 1987, en la sala de exposiciones del Centro Cultural.
"Colección Caixavigo. Pintura Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 22.
Este tema recorrente no artista é sempre interesante polas variadas versións que del nos ofrece. A figura, de pé, coas pernas separadas, levanta o neno no aire á vez que encorva o corpo para mante-lo equilibrio. Un xogo cotián convértese nun acontecemento rico en matices psicolóxicos, agudizados polo ir e vir da luz que penetra entre os dous corpos, creando un espacio de comunicación íntima entre a nai e o fillo.
"Artistas Gallegos en la colección C.A.M.V.", do 8 de abril ó 7 de maio de 1987 na sala de exposicións do Centro Cultural.
"Colección Caixavigo. Pintura Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 22.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...