| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Por esta obra se le concedió la primera de las segundas medallas en la Exposición de Bellas Artes, Madrid 1943.
Sentada en el suelo de su habitación, destaca en primer término, enmarcada por las aristas de la pared entre las que se encaja la ventana del fondo. La pequeña figura se engrandece con los hábitos, que se arrugan y pliegan con espléndidos efectos de luz y textura. Se recrea en los elementos de ambientación, la cama de tablas, el libro, el flagelo; saborea los detalles, el hilo que cuelga de la aguja, las tijeras y el bordado, consiguiendo una atmósfera tranquila que, lejos del frío ascetismo, nos acerca a una dulce espiritualidad. Excelente artista, profundiza en la expresión de la modelo, cuyo carácter resulta evidente. Domina el marrón con entonaciones ocres, sobre las que destaca el resplandeciente blanco de la toca y el pañuelo.
«Exposición Nacional de Bellas Artes», Madrid 1943, «C. de Legísima», Antológica del 27 de mayo al 20 de junio de 1985, en la Sala de Exposiciones del Centro Cultural Caixavigo; «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», itinerante, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, Santiago, y Kiosko Alfonso, A Coruña, en nov. y dic. de 1988 y enero de 1989; «Arte Galega na Colección Caixavigo, S. XX.», Auditorio de Galicia, del 29 de abril al 24 de mayo de 1992. "Do Romanticismo ós anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Exposición Galicia Terra Única", del 30 de mayo al 15 de octubre en el Claustro de San Francisco de Pontevedra.
«C. de Legísima», nº 6 de la serie «Grandes Artistas Gallegos», Catálogo de la Antológica; «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», Catálogo de la Exposición; «Arte Galega na Colección Caixavigo. S. XX.», Catálogo de la Exposición. "Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo de la exposición con el nº 39.
Por esta obra concedéuselle a primeira das segundas medallas na Exposición de Belas Artes, Madrid 1943.
Sentada no chan do seu cuarto, destaca a figura en primeiro termo, enmarcada polas arestas da parede entre as que encaixa a ventá do fondo. A pequena figura faise meirande cos hábitos, que se engurran e pregan con espléndidos efectos de luz e textura. Créanse os elementos de ambientación, a cama de táboas, o libro, o flaxelo; saborea os detalles, o fío que pendura da agulla, as tesoiras e o bordado, conseguindo unha atmosfera acougada, que, lonxe do frío ascetismo, nos achega a unha doce espiritualidade. Excelente artista, profundiza na expresión da modelo, da que o carácter resulta evidente. Domina o marrón con entoacións ocres, sobre as que sobresae o resplandecente branco da rocha e do pano.
"Exposición Nacional de Bellas Artes", Madrid 1943, "C. de Legísima", Antolóxica, do 27 de maio ó 20 de xuño de 1985, na Sala de Exposicións do Centro Cultural Caixavigo; "Artistas Gallegos na Colección Caixavigo", itineran, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, Santiago, e Kiosko Alfonso, A Coruña, en nov. e dec. de 1988 e xaneiro de 1989; "Arte Galega na Colección Caixavigo, S. XX.", Auditorio de Galicia, do 29 de abril ó 24 de maio de 1992.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Exposición Galicia Terra Única", do 30 de maio ó 15 de outubro no Claustro de San Francisco de Pontevedra.
"Galicia, 1900-1990". Galicia terra única. Hospital da Caridade, Ferrerias da Armada, Ferrol. 24 de xuñu-octubro.!997.
"C. de Legísima, nº 6 da serie "Grandes Artistas Gallegos", Catálogo da Antolóxica; "Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo", Catálogo da Exposición; "Arte Galega na Colección Caixavigo, S.XX.", Catálogo da Exposición.
"Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo da exposición, reproducido co nº 39
Perteneció a una familia acomodada de terratenientes y juristas. Uno de sus hermanos alcanzó altas jerarquías en la vida religiosa y fue conservador de los llamados Santos Lugares de Jerusalem. Estudió la carrera de Magisterio, que nunca ejerció. Su vocación por la pintura absorbió su vida, de peculiaridad tal que apenas fue conocida, porque vivió en la más absoluta intimidad. Tardíamente, en 1943, realizó su primera exposición, en la sala Macarrón de Madrid, animada por el pintor Salaverría, autor de un cuadro famoso en su tiempo, «La procesión del Corpus en Lezo». Ese mismo año concurre a la Exposición Nacional de Bellas Artes, y con su cuadro «Mi hermana», hoy en la colección de Caixavigo, obtiene la primera de las Medallas de Plata. Otros dos gallegos fueron galardonados el mismo año: Juan Luis López, con medalla de oro, y Luis Mosquera, con otra de plata. Muy ocasionalmente, sus cuadros figuran en colectivas dentro y fuera de España, hasta que expone de nuevo en Madrid en 1965, cuando ya circula, entre interesados por la pintura, el deseo de saber quién es esa mujer, desconocida en los círculos habituales del arte, que ha sido elogiada nada menos que por el siempre sobrio Enrique Lafuente Ferrari, quien ha dicho que es «la Solana femenina». En el Salón de Otoño de 1968 obtiene la primera medalla. Al fin se da a conocer en Vigo, donde vive hace años, y realiza su primera, sorprendente exposición en 1979. De nuevo están sus cuadros, en 1980, en las muestras del centenario de Caixavigo. Carmen Legísima, por completo apartada de cualquier vida social, vive el drama íntimo de aprender a pintar con la mano izquierda, ya que una gravísima enfermedad ha paralizado la mitad derecha de su cuerpo. De ahí que los últimos cuadros de la artista muestren peculiaridades que su anterior producción no tenía. Muere en el verano de 1980. Para muy pocos es noticia el óbito. Su familia y unos pocos admiradores, entre ellos el pintor y paisano de Carmen, Antonio Quesada, asistimos a su entierro. La obra de Carmen de Legísima esta en el Museo Español de Arte Contemporáneo, en el de Castrelos, en Vigo, y en colecciones institucionales y particulares, si bien otros museos la buscan, convencidos de que se trata de una firma clave del arte gallego de este siglo. ¿De qué siglo, de qué tiempo, es la pintura de Carmen de Legísima?. Por sus modos, realista en extremo, con tendencias barrocas. Por su carácter, mística, como escapada de un convento carmelitano. Su verdad insistida, su gozar en la minuciosidad de lo mínimo e íntimo, hubiera merecido el elogio de Teresa de Jesús. Sobre un dibujo firme y como torpe -de ahí lo solanesco- la mancha es abigarrada, untuosa. El color es explosivo; carmines, azules, amarillos, platas rutilantes. El retrato de sus padres mejora el «Gótico americano» de Grant Wood. Sus bodegones son un mundo de anegadores perfumes de ámbito de cocina. Y todo tiene un aire evasivo, místico, porque es verdad que «también entre los pucheros está el Señor». Las cosas son exactas, personificadas, y sus relojes marcan una hora concreta de un día imprecisable en un siglo que nadie podría determinar. Sus santos los han hecho a medias el Greco y William Blake.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: C. de Legísima. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985.
Pertenceu a unha familia acomodada de terratenientes e xuristas. Un dos seus irmáns acadou altas xerarquías na vida relixiosa e foi conservador dos chamados Santos Lugares de Xerusalén. Estudiou a carreira de Maxisterio, que nunca exerceu. A súa vocación pola pintura absorbeu a súa vida, con semellante peculiariedade que a penas foi coñecida porque viviu na máis absoluta intimidade. Serodiamente, en 1943, realizou a súa primeira exposición na sala Macarrón de Madrid, animada polo pintor Salaverría, autor dun cadro famoso no seu tempo, «La procesión del Corpus en Lezo». Ese mesmo ano concorre á Exposición Nacional de Belas Artes, e co seu cadro «Mi hermana», hoxe na colección de Caixavigo, obtén a primeira das Medallas de Prata. Outros dous galegos foron galardoados o mesmo ano: Juan Luis López, coa medalla de ouro, e Luis Mosquera, con outra de prata. Moi ocasionalmente, os seus cadros figuran en colectivas dentro e fóra de España, ata que expón do novo en Madrid en 1965, cando xa circula, entre os interesados pola pintura, o desexo de saber quén é esa muller, descoñecida nos círculos habituais da arte, que foi eloxiada nada memos que polo sempre sobrio Enrique Lafuente Ferrari, quen dixo que é « La Solana femenina». No Salón de Outono de 1968 obtén a primeira medalla. Ó fin dáse a coñecer en Vigo, onde vive hai anos e fai a súa primeira, sorprendente, exposición en 1979. De novo están os seus cadros, en 1980, nas mostras do centenario de Caixavigo. Carmen Legísima, por completo afastada de calquera vida social, vive o drama íntimo de aprender a pintar coa man esquerda, xa que unha gravísima enfermidade paralizou a metade esquerda do seu corpo. De aí que os últimos cadros da artista amosen peculiaridades que non tiña a súa anterior producción. Morre no serán de 1980. Para moi poucos é noticia o óbito. A súa familia e uns poucos admiradores, entre eles o pintor e paisano de Carmen, Antonio Quesada, asistimos ó seu enterro. A obra de Carmen de Legísima está no Museo Español de Arte Contemporánea, no de Castrelos, en Vigo, e mais en coleccións institucionais e particulares, se ben outros museos a buscan, convencidos de que se trata dunha firma clave da arte galega deste século. ¿De que século, de que tempo é a pintura de Carmen de Legísima? Polos seus modos, realista en extremo con tendencias barrocas, polo seu carácter, mística, coma fuxida dun convento carmelitano. A súa verdade insistida, o seu gozar na minuciosidade do mínimo e íntimo tivera merecido o eloxio de Teresa de Jesús. Sobre un debuxo firme e como torpe - de aí o solanesco- a mancha é recargada, untuosa. A cor é explosiva; carmíns, azuis, amarelos, pratas rutilantes. O retrato de seus pais mellora o «Gótico americano» de Grant Wood. Os seus bodegóns son un mundo de anegadores perfumes de ámbito de cociña. E todo ten un aire evasivo, místico, porque é verdade que «tamén entre os pucheiros está o Señor». As cousas son exactas, personificadas, e os seus reloxos marcan unha hora concreta dun día imprecisable nun século que ninguén podería determinar. Os seus santos fixéronos a medias o Greco e William Blake.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: C. de Legísima. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985.
|
|
|
|
Por esta obra se le concedió la primera de las segundas medallas en la Exposición de Bellas Artes, Madrid 1943.
Sentada en el suelo de su habitación, destaca en primer término, enmarcada por las aristas de la pared entre las que se encaja la ventana del fondo. La pequeña figura se engrandece con los hábitos, que se arrugan y pliegan con espléndidos efectos de luz y textura. Se recrea en los elementos de ambientación, la cama de tablas, el libro, el flagelo; saborea los detalles, el hilo que cuelga de la aguja, las tijeras y el bordado, consiguiendo una atmósfera tranquila que, lejos del frío ascetismo, nos acerca a una dulce espiritualidad. Excelente artista, profundiza en la expresión de la modelo, cuyo carácter resulta evidente. Domina el marrón con entonaciones ocres, sobre las que destaca el resplandeciente blanco de la toca y el pañuelo.
«Exposición Nacional de Bellas Artes», Madrid 1943, «C. de Legísima», Antológica del 27 de mayo al 20 de junio de 1985, en la Sala de Exposiciones del Centro Cultural Caixavigo; «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», itinerante, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, Santiago, y Kiosko Alfonso, A Coruña, en nov. y dic. de 1988 y enero de 1989; «Arte Galega na Colección Caixavigo, S. XX.», Auditorio de Galicia, del 29 de abril al 24 de mayo de 1992. "Do Romanticismo ós anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Exposición Galicia Terra Única", del 30 de mayo al 15 de octubre en el Claustro de San Francisco de Pontevedra.
«C. de Legísima», nº 6 de la serie «Grandes Artistas Gallegos», Catálogo de la Antológica; «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», Catálogo de la Exposición; «Arte Galega na Colección Caixavigo. S. XX.», Catálogo de la Exposición. "Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo de la exposición con el nº 39.
Por esta obra concedéuselle a primeira das segundas medallas na Exposición de Belas Artes, Madrid 1943.
Sentada no chan do seu cuarto, destaca a figura en primeiro termo, enmarcada polas arestas da parede entre as que encaixa a ventá do fondo. A pequena figura faise meirande cos hábitos, que se engurran e pregan con espléndidos efectos de luz e textura. Créanse os elementos de ambientación, a cama de táboas, o libro, o flaxelo; saborea os detalles, o fío que pendura da agulla, as tesoiras e o bordado, conseguindo unha atmosfera acougada, que, lonxe do frío ascetismo, nos achega a unha doce espiritualidade. Excelente artista, profundiza na expresión da modelo, da que o carácter resulta evidente. Domina o marrón con entoacións ocres, sobre as que sobresae o resplandecente branco da rocha e do pano.
"Exposición Nacional de Bellas Artes", Madrid 1943, "C. de Legísima", Antolóxica, do 27 de maio ó 20 de xuño de 1985, na Sala de Exposicións do Centro Cultural Caixavigo; "Artistas Gallegos na Colección Caixavigo", itineran, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, Santiago, e Kiosko Alfonso, A Coruña, en nov. e dec. de 1988 e xaneiro de 1989; "Arte Galega na Colección Caixavigo, S. XX.", Auditorio de Galicia, do 29 de abril ó 24 de maio de 1992.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Exposición Galicia Terra Única", do 30 de maio ó 15 de outubro no Claustro de San Francisco de Pontevedra.
"Galicia, 1900-1990". Galicia terra única. Hospital da Caridade, Ferrerias da Armada, Ferrol. 24 de xuñu-octubro.!997.
"C. de Legísima, nº 6 da serie "Grandes Artistas Gallegos", Catálogo da Antolóxica; "Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo", Catálogo da Exposición; "Arte Galega na Colección Caixavigo, S.XX.", Catálogo da Exposición.
"Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo da exposición, reproducido co nº 39
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...