| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La familia se reune en torno a la mesa con un aire de solemne intimidad. Es el momento de la bendición, que la niña pequeña, inquieta, interrumpe. Todos los personajes, en distintas posiciones, están caracterizados individualmente, con la afectación propia de un retrato. Ricos empastes de luz y color modelan los volúmenes, acentuando el valor plástico de la escena, que contrasta con la zona oscura de la chimenea. La ventana abierta al paisaje, al fondo, se contrapone con la corpulenta figura de la madre, casi de espaldas, en el primer término, acentuando la profundidad y valorando el ambiente de la habitación. Da a las figuras un papel principal, de forma que lo pintoresco no perturbe lo característico, logrando la unidad psicológica de la composición.
A familia xúntase arredor dunha mesa cun aire de solemne intimidade. É o monumento da bendición, que a nena pequena, inqueda, interrompe. Tódolos personaxes, en distintas posicións, están caracterizados individualmente coa afectación propia dun retrato. Ricos empastes de luz e cor modelan os volumes, acentuando o valor plástico da escena, que contrasta coa zona escura da cheminea. A ventá aberta á paisaxe, ó fondo, contraponse coa corpulenta figura da nai, case de costas, en primeiro termo, acentuando a profundidade e valorando o ambiente do cuarto. Dálles figuras un papel principal, de forma que o pintoresco non perturbe o característico, logrando así a unidade psicolóxica da composición.
Perteneció a una familia acomodada de terratenientes y juristas. Uno de sus hermanos alcanzó altas jerarquías en la vida religiosa y fue conservador de los llamados Santos Lugares de Jerusalem. Estudió la carrera de Magisterio, que nunca ejerció. Su vocación por la pintura absorbió su vida, de peculiaridad tal que apenas fue conocida, porque vivió en la más absoluta intimidad. Tardíamente, en 1943, realizó su primera exposición, en la sala Macarrón de Madrid, animada por el pintor Salaverría, autor de un cuadro famoso en su tiempo, «La procesión del Corpus en Lezo». Ese mismo año concurre a la Exposición Nacional de Bellas Artes, y con su cuadro «Mi hermana», hoy en la colección de Caixavigo, obtiene la primera de las Medallas de Plata. Otros dos gallegos fueron galardonados el mismo año: Juan Luis López, con medalla de oro, y Luis Mosquera, con otra de plata. Muy ocasionalmente, sus cuadros figuran en colectivas dentro y fuera de España, hasta que expone de nuevo en Madrid en 1965, cuando ya circula, entre interesados por la pintura, el deseo de saber quién es esa mujer, desconocida en los círculos habituales del arte, que ha sido elogiada nada menos que por el siempre sobrio Enrique Lafuente Ferrari, quien ha dicho que es «la Solana femenina». En el Salón de Otoño de 1968 obtiene la primera medalla. Al fin se da a conocer en Vigo, donde vive hace años, y realiza su primera, sorprendente exposición en 1979. De nuevo están sus cuadros, en 1980, en las muestras del centenario de Caixavigo. Carmen Legísima, por completo apartada de cualquier vida social, vive el drama íntimo de aprender a pintar con la mano izquierda, ya que una gravísima enfermedad ha paralizado la mitad derecha de su cuerpo. De ahí que los últimos cuadros de la artista muestren peculiaridades que su anterior producción no tenía. Muere en el verano de 1980. Para muy pocos es noticia el óbito. Su familia y unos pocos admiradores, entre ellos el pintor y paisano de Carmen, Antonio Quesada, asistimos a su entierro. La obra de Carmen de Legísima esta en el Museo Español de Arte Contemporáneo, en el de Castrelos, en Vigo, y en colecciones institucionales y particulares, si bien otros museos la buscan, convencidos de que se trata de una firma clave del arte gallego de este siglo. ¿De qué siglo, de qué tiempo, es la pintura de Carmen de Legísima?. Por sus modos, realista en extremo, con tendencias barrocas. Por su carácter, mística, como escapada de un convento carmelitano. Su verdad insistida, su gozar en la minuciosidad de lo mínimo e íntimo, hubiera merecido el elogio de Teresa de Jesús. Sobre un dibujo firme y como torpe -de ahí lo solanesco- la mancha es abigarrada, untuosa. El color es explosivo; carmines, azules, amarillos, platas rutilantes. El retrato de sus padres mejora el «Gótico americano» de Grant Wood. Sus bodegones son un mundo de anegadores perfumes de ámbito de cocina. Y todo tiene un aire evasivo, místico, porque es verdad que «también entre los pucheros está el Señor». Las cosas son exactas, personificadas, y sus relojes marcan una hora concreta de un día imprecisable en un siglo que nadie podría determinar. Sus santos los han hecho a medias el Greco y William Blake.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: C. de Legísima. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985.
Pertenceu a unha familia acomodada de terratenientes e xuristas. Un dos seus irmáns acadou altas xerarquías na vida relixiosa e foi conservador dos chamados Santos Lugares de Xerusalén. Estudiou a carreira de Maxisterio, que nunca exerceu. A súa vocación pola pintura absorbeu a súa vida, con semellante peculiariedade que a penas foi coñecida porque viviu na máis absoluta intimidade. Serodiamente, en 1943, realizou a súa primeira exposición na sala Macarrón de Madrid, animada polo pintor Salaverría, autor dun cadro famoso no seu tempo, «La procesión del Corpus en Lezo». Ese mesmo ano concorre á Exposición Nacional de Belas Artes, e co seu cadro «Mi hermana», hoxe na colección de Caixavigo, obtén a primeira das Medallas de Prata. Outros dous galegos foron galardoados o mesmo ano: Juan Luis López, coa medalla de ouro, e Luis Mosquera, con outra de prata. Moi ocasionalmente, os seus cadros figuran en colectivas dentro e fóra de España, ata que expón do novo en Madrid en 1965, cando xa circula, entre os interesados pola pintura, o desexo de saber quén é esa muller, descoñecida nos círculos habituais da arte, que foi eloxiada nada memos que polo sempre sobrio Enrique Lafuente Ferrari, quen dixo que é « La Solana femenina». No Salón de Outono de 1968 obtén a primeira medalla. Ó fin dáse a coñecer en Vigo, onde vive hai anos e fai a súa primeira, sorprendente, exposición en 1979. De novo están os seus cadros, en 1980, nas mostras do centenario de Caixavigo. Carmen Legísima, por completo afastada de calquera vida social, vive o drama íntimo de aprender a pintar coa man esquerda, xa que unha gravísima enfermidade paralizou a metade esquerda do seu corpo. De aí que os últimos cadros da artista amosen peculiaridades que non tiña a súa anterior producción. Morre no serán de 1980. Para moi poucos é noticia o óbito. A súa familia e uns poucos admiradores, entre eles o pintor e paisano de Carmen, Antonio Quesada, asistimos ó seu enterro. A obra de Carmen de Legísima está no Museo Español de Arte Contemporánea, no de Castrelos, en Vigo, e mais en coleccións institucionais e particulares, se ben outros museos a buscan, convencidos de que se trata dunha firma clave da arte galega deste século. ¿De que século, de que tempo é a pintura de Carmen de Legísima? Polos seus modos, realista en extremo con tendencias barrocas, polo seu carácter, mística, coma fuxida dun convento carmelitano. A súa verdade insistida, o seu gozar na minuciosidade do mínimo e íntimo tivera merecido o eloxio de Teresa de Jesús. Sobre un debuxo firme e como torpe - de aí o solanesco- a mancha é recargada, untuosa. A cor é explosiva; carmíns, azuis, amarelos, pratas rutilantes. O retrato de seus pais mellora o «Gótico americano» de Grant Wood. Os seus bodegóns son un mundo de anegadores perfumes de ámbito de cociña. E todo ten un aire evasivo, místico, porque é verdade que «tamén entre os pucheiros está o Señor». As cousas son exactas, personificadas, e os seus reloxos marcan unha hora concreta dun día imprecisable nun século que ninguén podería determinar. Os seus santos fixéronos a medias o Greco e William Blake.
-Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: C. de Legísima. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985.
|
|
|
|
La familia se reune en torno a la mesa con un aire de solemne intimidad. Es el momento de la bendición, que la niña pequeña, inquieta, interrumpe. Todos los personajes, en distintas posiciones, están caracterizados individualmente, con la afectación propia de un retrato. Ricos empastes de luz y color modelan los volúmenes, acentuando el valor plástico de la escena, que contrasta con la zona oscura de la chimenea. La ventana abierta al paisaje, al fondo, se contrapone con la corpulenta figura de la madre, casi de espaldas, en el primer término, acentuando la profundidad y valorando el ambiente de la habitación. Da a las figuras un papel principal, de forma que lo pintoresco no perturbe lo característico, logrando la unidad psicológica de la composición.
A familia xúntase arredor dunha mesa cun aire de solemne intimidade. É o monumento da bendición, que a nena pequena, inqueda, interrompe. Tódolos personaxes, en distintas posicións, están caracterizados individualmente coa afectación propia dun retrato. Ricos empastes de luz e cor modelan os volumes, acentuando o valor plástico da escena, que contrasta coa zona escura da cheminea. A ventá aberta á paisaxe, ó fondo, contraponse coa corpulenta figura da nai, case de costas, en primeiro termo, acentuando a profundidade e valorando o ambiente do cuarto. Dálles figuras un papel principal, de forma que o pintoresco non perturbe o característico, logrando así a unidade psicolóxica da composición.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...