| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Capta un clima cordial de galanteo, entre una joven campesina y un viejo aldeano. Las figuras, destacan sobre un fondo oscuro, iluminadas por una luz exterior que pone de relieve, el contraste entre la gracia y lozanía de la muchacha y el gesto duro del viejo, con el rostro curtido por el sol. Se recrea en los detalles de la indumentaria y su rico colorido, así como en el bodegón, cuyos elementos vibran activados por la luz, en el primer término. Técnica de pincelada lisa y homogénea de esmerada ejecución.
"Do Romanticismo ós anos vinte", mayo-junio de 1996, en el Centro Cultural Caixavigo.
Recolle un clima cordial de galanteo, entre unha xove campesiña e un vello aldeán. As figuras destacan sobre un fondo escuro, iluminadas por unha luz exterior que pon de relevo o contraste entre a gracia e a louzanía da rapaza e o xesto duro do vello coa face curtida polo sol.Recréase nos detalles da vestimenta e o seu rico colorido, así como no bodegón, cuns elementos que vibran activados pola luz en primeiro término. A técnica de pincelada é lisa e homoxénea e unha esmerada execución.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Militar de carrera, profesor de dibujo y pintor, su vida transcurre, salvo cortas etapas en Madrid y Cataluña, en la ciudad en la que nació y a la que amó apasionadamente, hasta el punto de renunciar a importantes puestos en su carrera, como el de preceptor del príncipe que llegaría al trono como Alfonso XIII. Comenzó a dibujar desde muy niño. Estudió en la Escuela de Artes y Oficios herculina. Como militar fue destinado al cuerpo de Húsares. Pensionado por la Diputación, amplía estudios en Roma. A su regreso es destinado a Barcelona, como profesor de dibujo, puesto que permuta con José Ruíz Blasco, padre de Picasso, y regresa a Coruña, donde es profesor y director de la Escuela de Artes y Oficios. Allí tiene como discípulos a muchachos que serían excelentes pintores: Souto Cuero, Morelli, Vaamonde, Francisco Lloréns, Luis Mosquera. Colabora en revistas de la época y acude a las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. En la de 1897 consigue mención honorífica. También destaca, con una escena militar de gran movimiento, su género favorito y en el que consiguió las mejores obras, en la Exposición Universal de Barcelona de 1888. Acude a Madrid, requerido por asuntos oficiales de su carrera, y en el Palacio Real y en los ministerios van quedando sus cuadros, alguno de los cuales llega al Museo del Ejército. Realiza retratos de miembros de la familia real, donde manifiesta su perfecto dibujo y su excelente conocimiento del oficio. Políticos de la época, como Montero Ríos, también posan para el coruñes. Al retirarse de la profesión castrense continúa y hasta intensifica su labor de pintor. Participa en las exposiciones regionales gallegas de 1917 y 1923, en A Coruña. Hasta su muerte, a los setenta y cuatro años, siguió trabajando casi sin interrupción, para dejar una obra amplia y muy repartida por el mundo, y una extensa colección de retratos que guardan sobre todo instituciones públicas de Madrid, A Coruña y otras ciudades de Galicia. Navarro es un pintor muy correcto, apasionado por el movimiento, que destaca en las escenas militares. Amó al caballo, al que pintó en todas las posturas y acciones imaginables. Debió admirar a Gericault, a Fortuny, sobre todos. Fue un excelente autor de cuadros de género. El tipo popular que guarda la Diputación coruñesa tiene una hondura de carácter y una entonación dignas del mejor momento de Alvarez de Sotomayor. Su obra se encuentra en centros oficiales, como el Palacio de Oriente, Ministerios y Museo del Ejército, en museos de Galicia y en la Diputación coruñesa y otras instituciones.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos A Coruña, Fundación Barrié de la Maza,1981. -Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Gaya Nuño, J. A.: Picasso. Vol. I. Edit. Aguilar. Madrid, 1975. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984.
Militar de carreira, profesor de debuxo e pintor, a súa vida transcorre, agás curtas etapas en Madrid e Cataluña, na cidade na que naceu e á que quixo apaixonadamente, ata o punto de renunciar a importantes postos na súa carreira, coma o de preceptor do príncipe que chegaría ó trono como Alfonso XIII. Comezou a debuxar dende moi neno. Estudiou na Escola de Artes e Oficios herculina. Como militar destinárono ó corpo de Húsares. Pensionado pola Deputación amplía estudios en Roma. Á volta é destinado a Barcelona, como profesor de debuxo, un posto que permuta con José Ruiz Blasco, pai de Picasso, e regresa á Coruña,onde é profesor e director da Escola de Artes e Oficios. Alí ten como discípulos a rapaces que serán excelentes pintores: Souto Cuero, Morelli, Vaamonde, Francisco Lloréns, Luis Mosquera. Colabora en revistas da época e acode ás exposicóns nacionais de Belas Artes. Na de 1897 acada mención honorífica. Tamén destaca cunha escena militar de grande movemento, o seu xénero favorito e no que conseguiu as mellores obras, na Exposición Universal de Barcelona de 1888. Vai a Madrid, requirido por asuntos oficiais da súa carreira, e no Palacio Real e nos ministerios van quedando os seus cadros, algún dos cales chega ó Museo do Exército. Realiza retratos de membros da familia real, onde manifesta o seu debuxo perfecto e o seu excelente coñecemento de oficio. Políticos da época, coma Montero Ríos, tamén posan para o coruñés. Ó retirarse da profesión castrense continúa e mesmo intensifica o seu labor de pintor. Participa nas exposicións rexionais galegas de 1917 e 1923, na Coruña. Ata a súa morte, ós setenta e catro anos, seguiu traballando case sen interrupción, para deixar unha obra ampla e moi repartida polo mundo e nunha extensa colección de retratos que gardan sobre todo institucións públicas de Madrid, A Coruña e outras cidades de Galicia. Navarro é un pintor moi correcto, apaixonado polo movemento, que destaca nas escenas militares. Amou o cabalo, ó que pintou en tódalas posturas e accións imaxinables. Debeu de admirar a Gericault, a Fortuny, sobre todos. Foi un excelente autor de cadros de xénero. O tipo popular que garda a Deputación coruñesa ten unha fondura de carácter e unha entoación dignas do mellor momento de Álvarez de Sotomayor. A súa obra atópase en centros oficiais, coma o Palacio de Oriente, Ministerios e Museo do Exército, en museos de Galicia e na Deputación coruñesa e outras institucións.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981. -Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Gaya Nuño, J. A.: Picasso. Vol. I. Edit. Aguilar. Madrid, 1975. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984.
|
|
|
Capta un clima cordial de galanteo, entre una joven campesina y un viejo aldeano. Las figuras, destacan sobre un fondo oscuro, iluminadas por una luz exterior que pone de relieve, el contraste entre la gracia y lozanía de la muchacha y el gesto duro del viejo, con el rostro curtido por el sol. Se recrea en los detalles de la indumentaria y su rico colorido, así como en el bodegón, cuyos elementos vibran activados por la luz, en el primer término. Técnica de pincelada lisa y homogénea de esmerada ejecución.
"Do Romanticismo ós anos vinte", mayo-junio de 1996, en el Centro Cultural Caixavigo.
Recolle un clima cordial de galanteo, entre unha xove campesiña e un vello aldeán. As figuras destacan sobre un fondo escuro, iluminadas por unha luz exterior que pon de relevo o contraste entre a gracia e a louzanía da rapaza e o xesto duro do vello coa face curtida polo sol.Recréase nos detalles da vestimenta e o seu rico colorido, así como no bodegón, cuns elementos que vibran activados pola luz en primeiro término. A técnica de pincelada é lisa e homoxénea e unha esmerada execución.
"Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...