| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Los tonos oscuros y la factura densa del primer término refuerzan la impresión de proximidad y subrayan la distancia con el fondo, luminoso. Entre estas franjas, de distinto colorido, se recorta la figura de la joven, vestida con el traje típico, mirando hacia el mar con postura rebuscada, que permite al artista hacer alarde de su conocimiento de las formas y del dominio de la calidad de las telas, terciopelo, raso y encaje, que detalla con dibujo minucioso. El cesto y el paraguas, colocados sobre las hierbas del primer término, son de un candor extraordinario. Dominan verdes, pardos y negros con chispazos rojos, en el primer término, y azules y amarillos en el fondo.
«Antológica de Serafín Avendaño en el 75 aniversario de su muerte», en el Centro Cultural Caixavigo, 1991.
En «Serafín Avendaño», Rosa E. Caamaño, con el nº 20 del Catálogo, Vigo 1991
Os tons escuros e a factura mesta do primeiro término reforzan a impresión de proximidade e subliñan a distancia co fondo luminoso. Entre estas franxas, de distinto colorido, recórtase a figura da moza, vestida cun traxe típico, mirando cara ó mar nunha postura rebuscada, que lle permite ó artista facer alarde de seu coñecemento das formas e do dominio da calidade das teas, veludo, raso e encaixe, que detalla cun debuxo minucioso. O cesto e o paraugas, postos encol das herbas do primeiro término, teñen un candor extraordinario. Dominan os verdes, os pardos e os negros con chispazos vermellos, en primeiro termo, e azuis e marelos no fondo.
" Antológica de Serafín Avendaño en el 75 aniversario de su muerte", no Centro Cultural Caixavigo, 1991
En "Serafín Avendaño", Rosa E. Caamaño, co nº 20 do Catálogo, Vigo 1991.
He aquí un ejemplo del preimpresionismo más claro y brillante de la pintura no sólo gallega, sino española, de lento pero firme reconocimiento internacional en la actualidad, si bien en vida gozó de considerable prestigio, especialmente en Italia, donde residió largos años. A muy temprana edad, con su hermano Teodomiro, se traslada a Madrid, con una actitud decididamente romántica. Es discípulo de Esquível y de Villaamil. Vivamente apasionado por la luz, el vigués se sitúa en el campo con el caballete, para captar directamente la realidad no desde las formas estrictas, sino desde el cromatismo. Comienza muy joven a conseguir galardones, ya que en 1858 alcanza medalla de plata en la Exposición de Galicia, con una acuarela todavía anecdótica, titulada «A miña tristura». En cierto modo, parte de la escuela paisajística creada por el belga Carlos de Haes, aunque pronto se separa de sus modos un tanto preciosistas y fríos, para ser más libre, más directo. Más identificable con la concepción que del paisaje tienen Martín Rico y Aureliano de Beruete. La posición económica familiar de Avendaño le permite viajar por el mundo. En la década de los sesenta conoce Estados Unidos, donde se hacen famosos sus cuadros con la impresión de los torrentes fluviales de las cataratas del Niágara. También, Inglaterra, Francia y Suiza. Compitiendo con Martín Rico, alcanza pensión para Roma, con un paisaje fresco y directo de la Casa de Campo, que obliga al jurado, por primera vez, a duplicar la beca. En 1864 consigue tercera medalla en la Exposición Nacional de Bellas Artes, galardón que repite en 1892, y la segunda en 1899, compartiéndola con otro gallego de talento extraordinario y prematuramente fallecido, Jenaro Carreró. Sus correrías por Europa le llevan a establecerse en Italia a partir de 1876. Allí reside hasta finales de la centuria, integrándose en la escuela paisajística de Rivara, en la que ejerce notable influencia. Su fama le lleva a conseguir distinciones de la Corona belga y la amistad íntima del gran compositor Giuseppe Verdi, en cuya finca «La Traviatta» pasa temporadas de trabajo y relaciones cordiales. De cuando en cuando, regresa a España, para participar en certámenes y mostrar su obra. En Vigo trabaja en la finca familiar de Bellavista, en el arranque de la barriada de Teis. Los últimos años de su vida los pasa en Valladolid, donde le llega la muerte en plena guerra Europea. Su prestigio le llevó a formar parte del jurado de exposiciones nacionales, y a colaborar en la revista «Blanco y Negro», a partir del año 1893 y hasta 1911. En Italia se organizan numerosas exposiciones póstumas de sus obras, desde 1930 a 1990, en Roma, Turín, Génova y Milán. Entre nosotros se le dedica atención a partir de 1940, cuando el Museo de Pontevedra, por iniciativa del maestro Filgueira Valverde, organiza la muestra titulada «Enrique Campo y sus precedentes». Avendaño es un pintor amable, de excelente oficio, basado en un riguroso dibujo. Le interesa la naturaleza en toda su frescura. Con una paleta caliente, a veces arrolladora, capta la realidad con referencias precisas, pero sin sujeciones academicistas. Por el contrario, es imaginativo, incluso sinóptico, siempre dentro de la pura impresión inmediata de la luz. Con frecuencia cae en la anécdota, que salva por la gracilidad de su quehacer, muy grato y seguro. Las peculiaridades del agua, sea en el mar o en el río, y la morfología de las arboledas, gozan de sus preferencias, así como los ambientes rurales o las escenas campesinas. Azules, verdes, carmines, rosas, son tonos de su preferencia. Está representado en museos de Europa y América, y en todos los de Galicia.
-Murguía, Manuel: Los precursores. A Coruña, 1886. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de la pintura española. Madrid, Edit. Tecnos. 1953. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Alvarez Blázquez, José María: La ciudad y los días. Edic. Monterrey. Vigo, 1960. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Caamaño Fdez. Rosa E.: Serafín Avendaño. Tesis doctoral y textos en el catálogo de la exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1991. -VV. AA.: Vigo en su historia. Vigo, Caixavigo, 1979. -Arias Anglés, Enrique: La pintura de paisaje en España en el siglo XIX. -Cousuelo Bouzas: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950.
Velaí un exemplo do preimpresionismo máis claro e brillante da pintura non só galega senón española, de lento pero firme recoñecemento internacional na actualidade, se ben en vida gozou de considerable prestixio, especialmente en Italia, onde residiu longos anos. A unha idade moi temperá, co seu irmán Teodomiro, trasládase a Madrid cunha actividade decididamente romántica. É discípulo de Esquivel e de Villaamil. Vivamente apaixonado pola luz, o vigués sitúase no campo co cabalete, para captar directamente a realidade, non dende as formas estrictas senón dende o cromatismo. Comeza moi novo a conseguir galardóns, xa que en 1858 obtén a medalla de prata na Exposición de Galicia, cunha acuarela aínda anecdótica, titulada «A miña tristura». En certa maneira, parte da escola paisaxística creada polo belga Carlos de Haes, aínda que axiña se separa dos seus modos un tanto preciosistas e fríos, para ser máis libre, máis directo. Séntese sen embargo máis identificable coa concepción que da paisaxe teñen Martín Rico e Aureliano de Beruete. A posición económica familiar de Avendaño permítelle viaxar polo mundo. Na década dos sesenta coñece Estados Unidos, onde se fan famosos os seus cadros coa impresión dos torrentes fluviais das cataratas do Niágara. Tamén Inglaterra, Francia e Suiza. Competindo con Martín Rico, acada pensión para Roma, cunha paisaxe fresca e directa da Casa de Campo, que obriga ó xurado, por primeira vez, a duplica-la bolsa. En 1864 acada a terceira medalla na Exposición Nacional de Belas Artes, galardón que repite en 1892, e a segunda en 1899, compartíndoa con outro galego de talento extraordinario e prematuramente falecido, Jenaro Carreró. As súas andanzas por Europa lévano a establecerse en Italia a partir de 1876. Alí reside ata finais da centuria, integrándose na escola paisaxística de Rivara, na que exerce unha notable influencia. A súa fama lévao a conseguir distincións da Coroa belga e maila amizade íntima do grande compositor Giuseppe Verdi, na finca do cal- " La Traviatta"- pasa longas temporadas de traballo e relacións cordiais. De cando en vez regresa a España para participar en certames e mostra-la súa obra. En Vigo traballa na finca familiar de Belavista, no arranque da barriada de Teis. Os derradeiros anos da súa vida pásaos en Valladolid, onde lle chega a morte en plena guerra europea. O seu prestixio levouno a formar parte do xurado de exposicións nacionais e a colaborar na revista «Blanco y Negro» a partir do ano 1893 e ata 1911. En Italia organízanse moitas exposicións póstumas da súa obra, desde 1930 a 1990, en Roma, Turín, Xénova e Milán. Entre nós dedícaselle atención a partir de 1940, cando o Museo de Pontevedra, por iniciativa do mestre Filgueira Valverde, organiza a mostra titulada «Enrique Campo y sus precedentes». Avendaño é un pintor amable, de excelente oficio, baseado nun rigoroso debuxo. Interésalle a natureza en toda a súa frescura. Cunha paleta quente,ás veces atropeladora, capta a realidade con referencias precisas, pero sen suxeicións academicistas. Polo contrario, é imaxinativo, mesmo sinóptico, sempre dentro da pura impresión inmediata da luz, caendo a miúdo na anécdota, que salva pola gracilidade da súa angueira , moi grata e segura. As peculiaridades da auga, sexa no mar ou no río e maila morfoloxía da arboreda gozan das súas preferencias, así como os ambientes rurais ou as escenas campesiñas. Azuis, verdes, carmíns,rosas...son tons do seu gusto. Está representado en museos de Europa e de América e mais en tódolos de Galicia.
-Murguía, Manuel: Los precursores. A Coruña, 1886. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de la pintura española. Madrid, Edit. Tecnos. 1953. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Alvarez Blázquez, José María: La ciudad y los días. Edic. Monterrey. Vigo, 1960. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Caamaño Fdez. Rosa E.: Serafín Avendaño. Tesis doctoral e textos no catálogo da exposición antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1991. -VV. AA.: Vigo en su historia. Vigo, Caixavigo, 1979. -Arias Anglés, Enrique: La pintura de paisaje en España en el siglo XIX. -Cousuelo Bouzas: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950.
|
|
|
|
Los tonos oscuros y la factura densa del primer término refuerzan la impresión de proximidad y subrayan la distancia con el fondo, luminoso. Entre estas franjas, de distinto colorido, se recorta la figura de la joven, vestida con el traje típico, mirando hacia el mar con postura rebuscada, que permite al artista hacer alarde de su conocimiento de las formas y del dominio de la calidad de las telas, terciopelo, raso y encaje, que detalla con dibujo minucioso. El cesto y el paraguas, colocados sobre las hierbas del primer término, son de un candor extraordinario. Dominan verdes, pardos y negros con chispazos rojos, en el primer término, y azules y amarillos en el fondo.
«Antológica de Serafín Avendaño en el 75 aniversario de su muerte», en el Centro Cultural Caixavigo, 1991.
En «Serafín Avendaño», Rosa E. Caamaño, con el nº 20 del Catálogo, Vigo 1991
Os tons escuros e a factura mesta do primeiro término reforzan a impresión de proximidade e subliñan a distancia co fondo luminoso. Entre estas franxas, de distinto colorido, recórtase a figura da moza, vestida cun traxe típico, mirando cara ó mar nunha postura rebuscada, que lle permite ó artista facer alarde de seu coñecemento das formas e do dominio da calidade das teas, veludo, raso e encaixe, que detalla cun debuxo minucioso. O cesto e o paraugas, postos encol das herbas do primeiro término, teñen un candor extraordinario. Dominan os verdes, os pardos e os negros con chispazos vermellos, en primeiro termo, e azuis e marelos no fondo.
" Antológica de Serafín Avendaño en el 75 aniversario de su muerte", no Centro Cultural Caixavigo, 1991
En "Serafín Avendaño", Rosa E. Caamaño, co nº 20 do Catálogo, Vigo 1991.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...