| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Articula, de forma armoniosa, el movimiento del agua, en el primer término, con las sólidas construcciones de las casas, al fondo. Todo está inmerso en una atmósfera limpia y transparente, con un intenso cielo azul surcado por nubes que parecen movidas por una ligera brisa. Técnica de abundante materia, con una pincelada puntillista, para reproducir el cabrilleo de la luz del sol sobre el agua. Combina, de forma característica, ocres, tierras, amarillos y rojizos, con verdes, azules y blancos.
«Artistas Gallegos en la colección Caixavigo», itinerante. Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, en Santiago, y Kiosko Alfonso, en A Coruña, noviembre y diciembre de 1988 y enero de 1989. «Artistas Galegos na colecçao Caixavigo», casa D. Hugo del 29 de junio al 13 de julio de 1989, en Porto; «Arte Galega na colección Caixavigo S. XX», del 29 de abril al 24 de mayo de 1992, en el Auditorio Galicia, en Santiago de Compostela.
«Artistas Gallegos en la colección Caixavigo», de la Exposición, Catálogo de la Exposición; «Artistas Galegos na colecçao Caixavigo», Catálogo de la Exposición; «Arte Galega na exposición Caixavigo S. XX», Catálogo de la Exposición.
Articula, de forma harmoniosa, o movemento da auga, no primeiro termo, coas sólidas construccións das casas, ó fondo. Todo está inmerso nunha atmosfera limpa e transparente, cun intenso ceo azul sucado por nubes que semellan movidas por unha lixeira brisa. Técnica de abundante materia, cunha pincelada puntillista, para reproduci-lo escintileo da luz do sol sobre a auga. Combina, de foma característica, ocres, terras, amarelos e avermellados, con verdes, azuis e brancos.
"Artistas Gallegos en la colección Caixavigo", itinerante, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, en Santiago, e Kiosko Alfonso, na Coruña, novembro e decembro de 1988 e xaneiro de 1989; "Artistas Galegos na colecçao Caixavigo", casa D. Hugo, do 29 de xuño ó 13 de xullo de 1989, en Porto; "Arte Galega na colección Caixavigo s.XX", do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, no Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela.
"Artistas Gallegos en la colección Caixavigo", Catálogo de la Exposición; "Artistas Galegos na colecçao Caixavigo", Catálogo da Exposición; "Arte Galega na exposición Caixavigo S. XX", Catálogo da Exposición.
Fue el menor de los tres hijos de un industrial de origen catalán y una gallega. Inició los estudios de comercio, que abandonó para matricularse en la Escuela de Artes y Oficios, donde tuvo como profesor a Román Navarro, militar y pintor que permutó al padre de Picasso la cátedra de Barcelona por la de la urbe herculina, a donde deseaba volver y por la que abandonó altos destinos en el Palacio de Oriente, cerca de la familia real. Probablemente de niño, Lloréns tropezó con el genial malagueño, artista más que precoz, algo más joven que el coruñés. Para no defraudar a su padre, Paco, como se le conoció siempre, concluyó los estudios de Comercio y se trasladó a Madrid en 1892 para seguir los de arte en la Escuela de San Fernando, donde tuvo como profesor al gran maestro de paisajistas, Carlos de Haes, lo que probablemente orientó su verdadera dedicación como pintor. Entregado por completo al arte, Lloréns acude también al estudio de Sorolla, donde aprende a amar la luz sobre todas las cosas y a soltar la pincelada en la libertad de que siempres hizo alarde el maestro valenciano. Concluída la carrera de galgos, comienza a acudir a las Explosiones Nacionales de Bellas Artes, desde 1895, aunque todavía con cuadros que no son paisaje puro. Entre cerca de un millar de expositores, obtuvo mención honorífica. Realiza sus primeros encargos para el Casino de La Coruña en 1897. Regresa a su ciudad natal y se dedica al retrato, encargo por entonces frecuente en los ámbitos de la burguesía a que pertenecía su familia. En 1903 nuestro artista consigue, tras reñidas y repetidas oposiciones que causaron escándalo, pensión para Roma. Va adquiriendo notabilidad, puesto que en 1903 le hace una magnífica cabeza al escultor Alsina. Lloréns pinta, lee y escribe sus impresiones italianas, que publican los diarios de Galicia, y que recorre con Manuel Benedito y otros artistas pensionados. Uno de sus cuadros italianos, «El golfo de Nápoles», impresiona vivamente al rey Víctor Manuel y lo adquiere el embajador de España en Roma para que decore el palacio del Quirinal. Visita los Países Bajos, que tanto influyeron en su maravilloso paisano Sotomayor. Sigue concurriendo a las nacionales de Bellas Artes, y en la de 1907 consigue tercera medalla, por un paisaje, cuadro con el que repite galardón en la Exposición de Barcelona del mismo año. El cuadro titulado «La Encina», fue adquirido por un médico de la Casa Real, la viuda del cual lo donó al artista y éste al Ayuntamiento de A Coruña. Sigue cultivando el retrato. Ha posado para él, en 1902, la condesa de Pardo Bazán. En 1908 gana segunda medalla en la Nacional de Bellas Artes. Su versatilidad le lleva incluso a cultivar el cartel. Participa en importantes colectivas en Galicia, Madrid y Buenos Aires. Estamos en los años de la guerra europea. Lloréns gana cátedra de Comercio con destino en Madrid. Es elegido presidente de la sección de Pintura del Círculo de Bellas Artes. Nuevas exposiciones y presencia constante en las nacionales de Bellas Artes, hasta que en la de 1922 consigue la ansiada primera medalla. Este título se añade a otros conseguidos en la Internacional de Barcelona, 1907, Internacional de Buenos Aires, 1910, y la Universal de Panamá, 1916. Fue también Gran Cruz de la Corona de Bélgica y socio de honor en el Salón de Otoño, así como miembro de número de la Real Academia de San Fernando, desde 1943. Su obra se extiende por el mundo. Es ya el gran paisajista consolidado, definidor del clima especial de Galicia y en concreto de las rías gallegas y sus marismas. Le dedican artículos y críticas plumas famosas, desde Fernández Flórez a Ramón Cabanillas, que evoca en verso uno de sus paisajes. Sigue exponiendo en toda España, en Bélgica y Holanda, en Sudamérica. Realiza trabajos para el pabellón de Galicia en la Exposición de Sevilla de 1929. Difíciles años para el artista los de la guerra civil, que transcurren en Madrid y Valencia. Concluida la contienda vuelve a la actividad. Es designado socio de honor de la Real Academia Gallega. Su último gran éxito es alcanzar la cátedra de paisaje en la Escuela de San Fernando. Su salud degenera. Parece pérdidas de memoria. Fallece el 11 de febrero de 1948. En 1972 se celebra en Madrid una gran exposición retrospectiva de Lloréns, que se repetiría más recientemente en A Coruña y Vigo. La obra de Lloréns está en el Museo de Arte Moderno de Madrid, en todos los de Galicia y en numerosos de provincias, de Europa y América. Fue un paisajista suelto, de modos postimpresionistas, con una paleta rica y jugosa, bien entonada. A medida que avanza su obra la soltura es mayor, el grafismo casi inexistente, y la mancha feliz se adueña de las telas, en gamas infinitas de verdes, ocres y amarillos. Galicia respira, con autenticidad, en estos cuadros, dignos en muchos casos de los mejores ejemplos del paisajismo francés y español a partir de Monet y Beruete.
-Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea ed., 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Esteve Ortega, Enrique: Arte gallego. Barcelona, 1930. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea ed., l97. -Gaya Nuño, J. A.: Arte del siglo XX. Vol. XX de Ars Hispaniae. Madrid, Edit. Plus Ultra, 1977. -Lafuente Ferrari, Enrique: Catálogo de la exposición antológica. Madrid, 1972. -Larco, Jorge: La pintura española moderna y contemporánea. Madrid, 1974. -Lloréns, Eva: Francisco Lloréns. A Coruña, Edit. Atlántico, 1971. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Luna, Juan J.: Francisco Lloréns y su tiempo. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1988.
Foi o menor dos tres fillos dun industrial catalán e unha galega. Iniciou os estudios de comercio, que abandonou para matricularse na Escola de Artes e Oficios, onde tivo como profesor a Román Navarro, militar e pintor que permutou ó pai de Picasso a cátedra de Barcelona pola da urbe herculina, onde desexaba volver e pola que abandonou altos destinos no Palacio de Oriente, preto da familia real. Probablemente de rapaz, Lloréns tropezou co xenial malagueño, artista máis ca precoz, algo máis novo có coruñés. Para non defraudar a seu pai, Paco, nome co que se coñeceu sempre, concluíu os estudios de Comercio e trasladouse a Madrid en 1892 para segui-los de arte na Escola de San Fernando, onde tivo como profesor ó gran mestre de paisaxitas, Carlos de Haes, o que probablemente orientou a súa verdadeira dedicación como pintor. Entregado por completo á arte, Lloréns acode tamén ó estudio de Sorolla, onde aprende a ama-la luz sobre tódalas cousas e a solta-la pincelada na liberdade da que sempre fixo fachenda o mestre valenciano. Concluída a carreira, empeza a acudir ás Exposicións Nacionais de Belas Artes, desde 1895, aínda que con cadros que non eran paisaxes. Entre preto dun milleiro de expositores, obtivo a mención honorífica. Realiza os seus primeiros encargos para o Casino da Coruña en 1897. Regresa á súa cidade natal e dedícase ó retrato , encargo frecuente daquela nos ámbitos da burguesía á que pertencía a súa familia. En 1903 o noso artista consegue, despois de rifadas e repetidas oposicións que causaron escándalo, unha bolsa de pensión para Roma. Vai adquirindo notabilidade, xa que en 1903 lle fai unha magnífica cabeza ó escultor Alsina. Lloréns pinta, le e mais escribe as súas impresións italianas, que publican os diarios de Galicia e que percorre con Manuel Benedito e outros artistas pensionados. Un dos seus cadros italianos, «El golfo de Nápoles», impresiona vivamente ó rei Víctor Manuel,e o embaixador de España en Roma adquíreo para que decore o palacio do Quirinal. Visita os Países Baixos, que tanto influíron no seu paisano Sotomayor. Segue concorrendo ás nacionais de Belas Artes e na de 1907 consegue terceira medalla por unha paisaxe, cadro co que repite galardón na Exposición de Barcelona do mesmo ano. O cadro titulado «La Encina» foi adquirido por un médico da Casa Real, a viúva do cal o doou ó artista e este ó Concello da Coruña. Segue cultivando o retrato. Posou para el, en 1902, a condesa de Pardo Bazán. En 1908 gaña a segunda mellada de vainilla na Nacional de Belas Artes. A súa versatilidade lévao mesmo a cultiva-lo cartel. Participa en importantes colectivas en Galicia, Madrid e Bos Aires. Nos anos da guerra europea, Lloréns gaña a cátedra de Comercio con destino en Madrid. É elixido presidente da sección de Pintura do Círculo de Belas Artes. Novas exposicións e presencia constante nas nacionais de Belas Artes, ata que na de 1922 conseguiu a desexada primeira medalla. Este título engádese a outros conseguidos na Internacional de Barcelona, 1907, Internacional de Bos Aires, 1910, e maila Universal de Panamá, 1916. Tamén foi Gran Cruz da Coroa de Bélxica e socio de honor no Salón de Outono, así como membro de número da Real Academia de San Fernando, desde 1943. A súa obra esténdese polo mundo. É xa o grande paisaxista consolidado, definidor do clima especial de Galicia e en concreto das rías galegas a as súas marismas. Plumas famosas dedícanlle artigos e críticas, desde Fernández Flórez a Ramón Cabanillas, que evoca en verso unha das súas paisaxes. Segue expoñendo en toda España, Bélxica, Holanda, e Sudamérica. Realiza traballos para o pavillón de Galicia na Exposición de Sevilla de 1929. Difíciles anos para o artista os da Guerra Civil, que transcorren en Madrid e Valencia. Concluída a contenda volve á actividade. É designado socio de honor da Real Academia Galega. O seu último gran éxito é acada-la cátedra de paisaxe na Escola de San Fernando. A súa saúde dexenera. Padece perdas de memoria. Falece o 11 de febreiro de 1948. En 1972 celébrase en Madrid unha grande exposición retrospectiva de Lloréns que se repetirá máis recentemente na Coruña e Vigo. A obra de Lloréns está no Museo de Arte Moderna de Madrid, en tódolos de Galicia e en moitos doutras provincias de España, en Europa e mais en América. Foi un paisaxita solto, de modos postimpresionistas, cunha paleta rica e xugosa, ben entoada. A medida que avanza a súa obra a soltura é maior, o grafismo case inexistente e a mancha feliz faise dona das teas, en gammas infinitas de verdes, ocres e amarelos. Galicia respira, con autenticidade, nestes cadros, dignos en moitos casos dos mellores exemplos do paisaxismo francés e español a partir de Monet e Beruete.
-Barreiro, Alejandro: Del arte gallego. A Coruña, 1917. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea ed., 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Esteve Ortega, Enrique: Arte gallego. Barcelona, 1930. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea ed., l97. -Gaya Nuño, J. A.: Arte del siglo XX. Vol. XX de Ars Hispaniae. Madrid, Edit. Plus Ultra, 1977. -Lafuente Ferrari, Enrique: Catálogo de la exposición antológica. Madrid, 1972. -Larco, Jorge: La pintura española moderna y contemporánea. Madrid, 1974. -Lloréns, Eva: Francisco Lloréns. A Coruña, Edit. Atlántico, 1971. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Luna, Juan J.: Francisco Lloréns y su tiempo. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1988.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
Articula, de forma armoniosa, el movimiento del agua, en el primer término, con las sólidas construcciones de las casas, al fondo. Todo está inmerso en una atmósfera limpia y transparente, con un intenso cielo azul surcado por nubes que parecen movidas por una ligera brisa. Técnica de abundante materia, con una pincelada puntillista, para reproducir el cabrilleo de la luz del sol sobre el agua. Combina, de forma característica, ocres, tierras, amarillos y rojizos, con verdes, azules y blancos.
«Artistas Gallegos en la colección Caixavigo», itinerante. Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, en Santiago, y Kiosko Alfonso, en A Coruña, noviembre y diciembre de 1988 y enero de 1989. «Artistas Galegos na colecçao Caixavigo», casa D. Hugo del 29 de junio al 13 de julio de 1989, en Porto; «Arte Galega na colección Caixavigo S. XX», del 29 de abril al 24 de mayo de 1992, en el Auditorio Galicia, en Santiago de Compostela.
«Artistas Gallegos en la colección Caixavigo», de la Exposición, Catálogo de la Exposición; «Artistas Galegos na colecçao Caixavigo», Catálogo de la Exposición; «Arte Galega na exposición Caixavigo S. XX», Catálogo de la Exposición.
Articula, de forma harmoniosa, o movemento da auga, no primeiro termo, coas sólidas construccións das casas, ó fondo. Todo está inmerso nunha atmosfera limpa e transparente, cun intenso ceo azul sucado por nubes que semellan movidas por unha lixeira brisa. Técnica de abundante materia, cunha pincelada puntillista, para reproduci-lo escintileo da luz do sol sobre a auga. Combina, de foma característica, ocres, terras, amarelos e avermellados, con verdes, azuis e brancos.
"Artistas Gallegos en la colección Caixavigo", itinerante, Museo M. de Ourense, Museo do Pobo Galego, en Santiago, e Kiosko Alfonso, na Coruña, novembro e decembro de 1988 e xaneiro de 1989; "Artistas Galegos na colecçao Caixavigo", casa D. Hugo, do 29 de xuño ó 13 de xullo de 1989, en Porto; "Arte Galega na colección Caixavigo s.XX", do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, no Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela.
"Artistas Gallegos en la colección Caixavigo", Catálogo de la Exposición; "Artistas Galegos na colecçao Caixavigo", Catálogo da Exposición; "Arte Galega na exposición Caixavigo S. XX", Catálogo da Exposición.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...