| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
En primer término un tramo del río cruza la parte inferior de la composición en donde destacan piedras, peces y un triángulo. En la otra orilla el busto de un hombre con la cabeza coronada por una rama de laurel, leyendo un libro al lado de una "cunca", más allá, bajo los árboles, mujeres y niños desnudos, un gaitero, y, en el aire palomas y musas. Son evocaciones y presencias, fragmentos de vida en un paisaje en cuyo fondo se pierde la mirada esperando el crepúsculo. El dibujo de expresivos y fluidos trazos se ve realzado por el rayado de las sombras con gran pictoricismo.
En primeiro termo aparece un tramo do río que cruza a parte inferior da composición, onde sobresaen pedras, peixes e un triángulo. Na outra beira atópanse o busto dun home coa cabeza coroada por unha póla de loureiro, lendo un libro ó lado dunha cunca; acolá, debaixo das árbores, hai unhas mulleres e uns nenos espidos, un gaiteiro, e, no aire, pombas e musas. Son evocacións e presencias, fragmentos de vida nunha paisaxe cun fondo no que se perde a mirada, esperando o crepúsculo. O debuxo, con expresivos e fluídos trazos, vese realzado polo riscado de sombras con grande pictoricismo.
Inició sus tareas artísticas en la Escuela de Artes y Oficios de su ciudad natal, bajo la dirección de Luis Fernández-Xesta, a quien reconoce una profunda huella en su personalidad. En la década de los sesenta se traslada a Madrid para cursar carrera en la Escuela de Bellas Artes de San Fernando.
Forma parte del grupo «Os artistiñas», así bautizado por el escritor Vicente Risco, que lo alentaba, dada la extrema juventud de sus componentes, que se reunían con el maestro en la taberna orensana de Tucho, en la plaza Mari Gaila, a la que Risco llamaba «O Volter».
Con Acisclo Manzano, Jaime Quesada, Manuel Buciños y otros, comienza a exponer en los años que median la década de los sesenta. Sus exposiciones se repiten por toda España. Da a conocer su obra en el extranjero, puesto que, como sus compañeros de grupo, ha sido siempre un impenitente viajero que recorrió desde Egipto a Estados Unidos y Suramérica. No suele concurrir a certámenes, si bien en sus comienzos, en 1962, consiguió un primer premio en el Nacional de Arte Juvenil.
Está representado en todos los Museos de Galicia y en diversos de Europa y América, huella de sus andanzas por esos países.
De Dios comenzó su obra con representaciones concretas de un cierto ciclopeísmo, basadas en un firmísimo, excepcional dibujo, con empastes recios. Posteriormente derivó hacia una pintura expansiva, simultaneista, de elementos y representaciones fragmentadas, emparentable con los modos del italiano Gino Severini. La minuciosidad gráfica se anega de colores planos, habitualmente con materia acrílica. Ocasionalmente ha sido un magnífico retratista, aunque la figura humana está casi por completo abandonada en su plástica de los últimos años.
-Mon, Fernando: Pintura, contemporánea en Galicia.
A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
-Artistas Orensanos.
Ourense, Diputación provincial, 1983.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega.
Vigo, Caixavigo, 1981.
-Gran Enciclopedia galega. Vol. 9.
Gijón, S. Cañada, Edit., 1974.
Iniciou as súas tarefas artísticas na Escola de Artes e Oficios da súa cidade natal, baixo a dirección de Luis Fernández-Xesta, do que recoñece que ten unha profunda influencia na súa personalidade. Na década dos sesenta trasládase a Madrid para cursa-la carreira na Escola de Belas Artes de San Fernando.
Forma parte do grupo "Os Artistiñas", así bautizado polo escritor Vicente Risco, que o alentaba dados os poucos anos dos seus compeñentes, que se xuntaban co mestre na taberna ourensá de Tucho, na praza Mari Gaila, á que Risco chamada " O Volter".
Con Acisclo Manzano, Jaime Quesada, Manuel Buciños e outros empeza a expoñer nos anos que median a década dos sesenta. As súas exposicións repítense por toda España. Dá a coñece-la súa obra no estranxeiro posto que, coma os seus compañeiros de grupo, sempre foi un impenitente viaxeiro que percorreu desde Exipto a Estados Unidos e Sudamérica.
Non adoita concorrer a certames, se ben nos seus comezos, en 1962, acadou o primeiro premio na Nacional de Arte Xuvenil.
Está representado en tódolos museos de Galicia e en diversos de Europa e de América, pegada das súas andaduras por eses países.
De Dios empezou a súa obra con representacións concretas dun certo ciclopeísmo, baseadas nun moi firme, excepcional debuxo con empastes rexos. Posteriormente, derivou cara a unha pintura expansiva, simultaneísta, con elementos e representación fragmentadas, emparentable cos modos do italiano Gino Severini. A minuciosidade gráfica enlagóase das cores planas, habitualmente con materia acrílica. Ocasionalmente foi un magnífico retratista, aínda que a figura humana está case por completo abandonada na súa plástica dos derradeiros anos.
-Mon, Fernando: Pintura, contemporánea en Galicia.
A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
-Artistas Orensanos.
Ourense, Diputación provincial, 1983.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega.
Vigo, Caixavigo, 1981.
-Gran Enciclopedia galega. Vol. 9.
Gijón, S. Cañada, Edit., 1974.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
En primer término un tramo del río cruza la parte inferior de la composición en donde destacan piedras, peces y un triángulo. En la otra orilla el busto de un hombre con la cabeza coronada por una rama de laurel, leyendo un libro al lado de una "cunca", más allá, bajo los árboles, mujeres y niños desnudos, un gaitero, y, en el aire palomas y musas. Son evocaciones y presencias, fragmentos de vida en un paisaje en cuyo fondo se pierde la mirada esperando el crepúsculo. El dibujo de expresivos y fluidos trazos se ve realzado por el rayado de las sombras con gran pictoricismo.
En primeiro termo aparece un tramo do río que cruza a parte inferior da composición, onde sobresaen pedras, peixes e un triángulo. Na outra beira atópanse o busto dun home coa cabeza coroada por unha póla de loureiro, lendo un libro ó lado dunha cunca; acolá, debaixo das árbores, hai unhas mulleres e uns nenos espidos, un gaiteiro, e, no aire, pombas e musas. Son evocacións e presencias, fragmentos de vida nunha paisaxe cun fondo no que se perde a mirada, esperando o crepúsculo. O debuxo, con expresivos e fluídos trazos, vese realzado polo riscado de sombras con grande pictoricismo.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...