| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Esta obra es compañera de otra de mayor tamaño titulada «Deserto de N'avalpan». Ambas forman parte de un ciclo de transición en el que los vestigios y las huellas van desapareciendo del cuadro en beneficio de la superficie vacía. El fragmento de un rostro y la silueta de un personaje, que deja las huellas de sus pisadas al caminar sobre la arena de un desierto, son las referencias que ocupan el mínimo territorio del cuadro. El pintor, como en un auténtico desierto, despeja la superficie que se abre a un diálogo de fuerte contenido conceptual. La mezcla de arenillas, y pigmentos, da un aspecto rugoso y áspero a la materia pictórica que parece trasponer el efecto de la arena.
«Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» del 29 de abril al 24 de mayo, en el Auditorio de Galicia, Santiago, 1992.
«Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» Catálogo con el nº 63.
Esta obra é compañeira doutra de maior tamaño titulada "Deserto d'Navalpan".
Ambas forman parte dun ciclo de transición no que os vestixios e as marcas van desaparecendo do cadro no beneficio da superficie baleira. O fragmento dun rostro e a silueta dun personaxe, que deixa as marcas das súas pisadas ao camiñar sobre a area dun deserto, son as referencias que ocupan o mínimo territorio do cadro. O pintor, coma nun auténtico deserto, despexa a superficie que se abre a un diálogo de forte contido conceptual. A mestura de areíñas e pigmentos dálle un aspecto rugoso e áspero á materia pictórica que parece traspoñer o efecto da area.
"Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX", do 29 de abril ao 24 de maio, no Auditorio de Galicia, Santiago, 1992.
"Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX", catálogo co nº 63.
Reside desde su infancia en Vigo, donde su padre, librero, estuvo siempre muy relacionado con los artistas, especialmente con Urbano Lugrís, a quien Antón Patiño vio trabajar y del que escuchó consejos. Tuvo rigurosa formación académica, de la que no suele hablar, así como tampoco de su vida personal. Está casado con la pintora Menchu Lamas. Comenzó a exponer en los años setenta, y desde entonces su obra ha recorrido España, Europa y América, tanto en muestras individuales como colectivas. En 1980 integró la exposición «15 Artistas de Bellas Artes», inicio de una carrera fulgurante, puesto que la más exigente crítica nacional lo ensalzó como uno de los jóvenes valores de interés internacional. Se integró en el movimiento renovador «Atlántica» desde su comienzo, en 1980. Su obra se ha exhibido desde Lisboa a Japón y ha sido objeto ya de algunas muestras notables, como la celebrada en A Coruña en 1990. Su nombre resulta imprescindible en las muestras de vanguardia que con carácter oficial se organizan en Galicia para que el mundo conozca la nueva plástica, por supuesto que totalmente ajena a cualquier folklorismo indentificativo, de este país. Está representado en el Museo Español de Arte Contemporáneo y en los de Vigo, Navarra y Vitoria, así como en instituciones oficiales, académicas y empresas de España, Alemania, Suiza y Estados Unidos. Con una paleta muy sobria, construye sus cuadros en dos colores dominantes y a veces únicos, sean tierra y negro, carmín y verde, violeta y gris. Se inició en un neo expresionismo sinóptico y ha evolucionado hacia el grafismo idealizado, de amplia carga abstractiva. Inscribe en sus pinturas determinadas simbiologías aparentes, con aspecto de contratipos gráficos o de huellas ocasionales en un espacio indeterminable y neutro. Naturalmente, la de Patiño es una pintura informalista, de fuerte carga intelectual, que puede llegar a la división del cuadro en dos mitades, una por completo neutra, si bien con insinuaciones de texturas, y otra en la que inscribe siluetas, ideaciones, vislumbres de cosas, sean animales, muebles o figuras repetidas, como en caprichosos ejercicios tipográficos. Al fin, todo queda elementalizado, sin concesiones a la apariencia de belleza. Pintura «pobre», muy razonada, con materia gruesa o delgadísima, en fuertes contrastes, y un cromatismo, como decimos, severo, neutro o deliberadamente agrio.
-Castro, Ignacio de y Bonet, Juan Manuel: Antón Patiño. «Huellas». A Coruña, Fundación Caixagalicia, 1992. -O rostro do tempo. Vigo, Ayuntamiento, 1991. -Atlántica. Vigo, Compostela, Madrid, 1980-83. -1990. Becas e adquisicións. Compostela, Xunta de Galicia, 1986. -Ateliers Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Baiona horizonte atlántico. Vigo, 1992. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixagalicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
Reside dende a súa nenez en Vigo, onde seu pai, libreiro, sempre estivo moi vencellado a artistas, especialmente Urbano Lugrís, ó que Patiño viu traballar e do que escoitou consellos. Tivo unha rigorosa formación académica, da que non se adoita falar, como tampouco da súa vida persoal. Está casado coa pintora Menchu Lamas. Empezou a expoñer nos anos setenta e desde aquela a súa obra percorre España, Europa e América, tanto en mostras individuais coma en colectivas. En 1980 integrou a exposición "15 artistas de Bellas Artes", inicio dunha carreira fulgurante posto que a crítica máis esixente nacional o ensalzou como un dos novos valores de interese internacional. Integrouse no movemento renovador "Atlántica", desde o seu comezo, en 1980. A súa obra exhibiuse desde Lisboa a Xapón e foi obxecto xa dalgunhas mostras senlleiras, coma a que se celebrou na Coruña en 1990. O seu nome resulta imprescindible nas mostras de vangarda que con carácter oficial se organizan en Galicia para que o mundo coñeza a nova plástica, por suposto totalmente allea a calquera folclorismo identificativo deste país. Está representado no Museo Español de Arte Contemporánea e nos de Vigo, Navarra, e Vitoria, así como en institucións oficiais, académicas e empresas de España, Alemaña, Suíza e mais Estados Unidos. Cunha paleta moi sobria, constrúe os seus cadros en dúas cores dominantes e ás veces únicas, ben sexan terra e negro, ben sexan carmín e verde ou violeta e gris. Iniciouse nun negro expresionismo sinóptico, evolucionado cara ó grafismo idealizado, de ampla carga abstractiva. Inscribe nas súas pinturas determinadas simboloxías aparentes, con aspecto de contratipos gráficos ou de pegadas ocasionais nun espacio indeterminable e neutro. Naturalmente, a de Patiño é unha pintura informalista, cunha forte carga intelectual, que pode chegar á división do cadro en dúas metades, unha por completo neutro, se ben con insinuacións de texturas, e outra na que inscribe siluetas, ideacións, trazas de cousas, animais, mobles ou figuras repetidas, coma en caprichosos exercicios tipográficos. Ó fin e ó cabo queda elementalizado, sen concesións á apariencia de beleza. Pintura "pobre", moi razoada, con materia gorda ou moi delgada, con fortes contrastes e un cromatismo, como dicimos, severo, neutro ou deliberadamente acedo.
-Castro, Ignacio de y Bonet, Juan Manuel: Antón Patiño. «Huellas». A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992. -O rostro do tempo. Vigo, Concello, 1991. -Atlántica. Vigo, Compostela, Madrid, 1980-83. -1990. Becas e adquisicións. Compostela, Xunta de Galicia, 1986. -Ateliers Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Baiona horizonte atlántico. Vigo, 1992. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
Esta obra es compañera de otra de mayor tamaño titulada «Deserto de N'avalpan». Ambas forman parte de un ciclo de transición en el que los vestigios y las huellas van desapareciendo del cuadro en beneficio de la superficie vacía. El fragmento de un rostro y la silueta de un personaje, que deja las huellas de sus pisadas al caminar sobre la arena de un desierto, son las referencias que ocupan el mínimo territorio del cuadro. El pintor, como en un auténtico desierto, despeja la superficie que se abre a un diálogo de fuerte contenido conceptual. La mezcla de arenillas, y pigmentos, da un aspecto rugoso y áspero a la materia pictórica que parece trasponer el efecto de la arena.
«Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» del 29 de abril al 24 de mayo, en el Auditorio de Galicia, Santiago, 1992.
«Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» Catálogo con el nº 63.
Esta obra é compañeira doutra de maior tamaño titulada "Deserto d'Navalpan".
Ambas forman parte dun ciclo de transición no que os vestixios e as marcas van desaparecendo do cadro no beneficio da superficie baleira. O fragmento dun rostro e a silueta dun personaxe, que deixa as marcas das súas pisadas ao camiñar sobre a area dun deserto, son as referencias que ocupan o mínimo territorio do cadro. O pintor, coma nun auténtico deserto, despexa a superficie que se abre a un diálogo de forte contido conceptual. A mestura de areíñas e pigmentos dálle un aspecto rugoso e áspero á materia pictórica que parece traspoñer o efecto da area.
"Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX", do 29 de abril ao 24 de maio, no Auditorio de Galicia, Santiago, 1992.
"Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX", catálogo co nº 63.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...