| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
En primer término, a la izquierda, una pareja de jóvenes sentados sobre la arena bajo un toldo. El, tocando la flauta, ella, con una flor en la mano; en el centro, una mujer desnuda, de espaldas, con el brazo apoyado en el fuste de una columna, un paño en la mano y una lira a sus pies; a la derecha, una joven sentada sobre una barca con un libro en la mano; al fondo, perspectiva de casas escalonadas, al borde del mar, con el perfil característico de la ciudad viguesa. La Música, el Arte, el Teatro, el pintor, como Giorgone, en su «Concierto», oculta el significado de la composición, combinando un pudoroso desnudo con figuras vestidas, articuladas, con diferentes motivos, en posturas contrapuestas, en el ámbito escénico de una playa, con gran dominio de la composición. El dibujo, riguroso, perfila las formas, modelándolas con sombras discretas que subrayan los volúmenes. El conjunto es de un gran efecto artístico, por la monumentalidad y excelente ejecución, con dominio de ocres que juegan con marrones, verdes, negros, rojos y blancos.
En primeiro termo, á esquerda, atópase unha parella de mozos sentados sobre a area debaixo dun toldo. El, tocando a frauta, ela, cunha flor na man; no centro, unha muller espida, de costas, co brazo apoiado no fuste dunha columna, un pano na man e una lira ós seus pés; á dereita, unha moza sentada sobre unha barca cun libro na man; ó fondo, temos unha perspectiva de casas escalonadas, á beira do mar, co perfil característico da cidade viguesa. A Música, A Arte, O Teatro, o pintor como Giorgone, no seu "Concierto", agocha o significado da composicón combinando un pudoroso nu con figuras vestidas, articuladas, con diferentes motivos, en posturas contrapostas, no ámbito escénico dunha praia, con grande dominio da composición. O debuxo, rigoroso, perfila as formas, modelándoas con sombras discretas que subliñan os volumes. O conxunto é dun grande efecto artístico, pola súa monumentalidade e excelente execución, con dominio de ocres que xogan con marróns, verdes, negros, vermellos e brancos.
La pintura ha sido su vocación; su entreta, larga, callada, porque pocos artistas habrá más ajenos al ruido, a los cenáculos y a los certámenes que este vigués aislado, exigente, que se niega a hablar de sí mismo, por lo que poco se sabe de su vida, dedicada también, antaño, a la milicia, y vinculada a una industria familiar, así como a la enseñanza en la Escuela de Artes y Oficios de Vigo. Cursó estudios en la Escuela de San Fernando de Madrid. En la Exposición Regional celebrada en Vigo, en 1960, obtuvo accésit. En la Nacional de Bellas Artes de 1962 fue galardonado con tercera medalla. En el primer certamen Unión Fenosa, se le distinguió con la adquisición de un espléndido paisaje. Torras ha hecho escasísimas exposiciones, en Vigo y en algunas ciudades de España. Fue objeto de una antológica, en el Centro Cultural de Caixavigo, en 1985, institución para la que realizó bellísimos murales en la década de los sesenta. Concurrió a las Bienales de Pontevedra. Su pintura se encuentra en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en los de Galicia y en importantes colecciones institucionales y particulares. Torras comenzó en su realismo figurativo y evolucionó hacia una síntesis de factura exquisita, cuya mejor referencia podría ser Pancho Cossío, por la limpieza y juegos de luces de sus bodegones, hasta pasar a un paisajismo de ascendencia "fauve", intenso, elemental, exultante de colorido. Su técnica, identificable con la del fresco, da a su pintura una textura muy peculiar, áspera, arenosa, en la que el color agresivo -carmines, azules, violetas, naranjas, verdes, negros- se impone en mancha firme y ponderada. Los elementos de la naturaleza se sintetizan en sus paisajes, hasta ser siluteas meras insinuaciones de las formas. Grandes espacios monocromos, dichos en materia tendida, rascada, reciben dos o tres referencias de árboles o casas. Excelente retratista, hay en esta parcela ejemplos suyos en verdad antológicos. La sequedad de Castilla, sus amarillos y ocres, los dice este pintor con hondura y síntesis de enorme poeta. En sus bodegones es la limpieza, la vibración de la luz en cristales y adminículos, siempre en escorzos de alarde o en visiones de perspectiva cónica sorprendentes.
-Pablos, Francisco: Plastica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Catálogo de la muestra antológica. Vigo, Caixavigo, 1985. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León». Vigo, Excmo. Ayuntamiento. 1978.
A pintura foi a súa vocación, a súa entrega, longa, calada, porque poucos artistas haberá máis alleos ó ruído, ós cenáculos e ós certames ca este vigués illado, esixente, que se nega a falar de si mesmo, polo que pouco se sabe da súa vida, dedicada tamén, antano, á milicia e vencellada a unha industria familiar, así como á ensinanza na Escola de Artes e Oficios de Vigo. Cursou estudios na Escola de San Fernando de Madrid. Na Exposición Rexional celebrada en Vigo, en 1960, obtivo accéssit. Na Nacional de Belas Artes de 1962 foi galardoado coa terceira medalla. No primeiro certame Unión Fenosa, foi distinguido coa adquisición dunha espléndida paisaxe. Torrás fixo escasísimas exposicións, en Vigo e nalhunhas cidades de España. Foi obxecto dunha antolóxica no Centro Cultural de Caixavigo, en 1985, institución para a que fixo murais moi fermosos na década dos sesenta e tamén concorreu ás Bienais de Pontevedra. A súa pintura atópase no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, nos de Galicia e mais en importantes coleccións institucionais e particulares. Torrás comezou nun realismo figurativo e evolucionou cara a unha síntese de factura exquisita, do que a mellor referencia podería ser Pancho Cossío, pola limpeza e xogo de luces dos seus bodegóns, ata pasar a un paisaxismo de ascendencia "fauve", intenso, elemental, exultante de colorido. A súa técnica, identificable coa do fresco, dálle á súa pintura unha textura moi peculiar, áspera, areosa, na que a cor agresiva -carmíns, azuis, violetas, laranxas, verdes, negros- se impón en mancha firme e ponderada. Os elementos da natureza sintetízanse nas súas paisaxes, ata seren en siluetas, meras insinuacións das formas. Grandes espacios monocromos, ditos en materia tendida, rascada, reciben dúas ou tres referencias de árbores ou casas. Excelente retratista, hai nesta parcela exemplos seus en verdade antolóxicos. A sequedade de Castela, os seus marelos e ocres exprésaos este pintor coa fondura e a síntese dun enorme poeta. Nos seus bodegóns é a limpeza, a vibración da luz en cristais e adminículos, sempre en escorzos de fachenda ou en visións de perspectiva cónica sorprendentes.
-Pablos, Francisco: Plastica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Catálogo da mostra antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1985. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León». Vigo, Concello. 1978.
|
|
|
|
En primer término, a la izquierda, una pareja de jóvenes sentados sobre la arena bajo un toldo. El, tocando la flauta, ella, con una flor en la mano; en el centro, una mujer desnuda, de espaldas, con el brazo apoyado en el fuste de una columna, un paño en la mano y una lira a sus pies; a la derecha, una joven sentada sobre una barca con un libro en la mano; al fondo, perspectiva de casas escalonadas, al borde del mar, con el perfil característico de la ciudad viguesa. La Música, el Arte, el Teatro, el pintor, como Giorgone, en su «Concierto», oculta el significado de la composición, combinando un pudoroso desnudo con figuras vestidas, articuladas, con diferentes motivos, en posturas contrapuestas, en el ámbito escénico de una playa, con gran dominio de la composición. El dibujo, riguroso, perfila las formas, modelándolas con sombras discretas que subrayan los volúmenes. El conjunto es de un gran efecto artístico, por la monumentalidad y excelente ejecución, con dominio de ocres que juegan con marrones, verdes, negros, rojos y blancos.
En primeiro termo, á esquerda, atópase unha parella de mozos sentados sobre a area debaixo dun toldo. El, tocando a frauta, ela, cunha flor na man; no centro, unha muller espida, de costas, co brazo apoiado no fuste dunha columna, un pano na man e una lira ós seus pés; á dereita, unha moza sentada sobre unha barca cun libro na man; ó fondo, temos unha perspectiva de casas escalonadas, á beira do mar, co perfil característico da cidade viguesa. A Música, A Arte, O Teatro, o pintor como Giorgone, no seu "Concierto", agocha o significado da composicón combinando un pudoroso nu con figuras vestidas, articuladas, con diferentes motivos, en posturas contrapostas, no ámbito escénico dunha praia, con grande dominio da composición. O debuxo, rigoroso, perfila as formas, modelándoas con sombras discretas que subliñan os volumes. O conxunto é dun grande efecto artístico, pola súa monumentalidade e excelente execución, con dominio de ocres que xogan con marróns, verdes, negros, vermellos e brancos.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...