| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Paisaje organizado, de forma sintética, por una sucesión de líneas onduladas, que encierran franjas de distintos colores, rojos, negros, ocres y marrones, con los que modela las formas móviles de las dunas, captando el efecto encantador que su morfología impone, con el dominio de la técnica.
Paisaxe organizada, de forma sintética, por unha sucesión de liñas onduladas, que encerran franxas de cores diferentes vermellos, negros, ocres e marróns, cos que modela as formas móbiles das dunas, captando o efecto encantador que a súa morfoloxía impón, con grande dominio da técnica.
La pintura ha sido su vocación; su entreta, larga, callada, porque pocos artistas habrá más ajenos al ruido, a los cenáculos y a los certámenes que este vigués aislado, exigente, que se niega a hablar de sí mismo, por lo que poco se sabe de su vida, dedicada también, antaño, a la milicia, y vinculada a una industria familiar, así como a la enseñanza en la Escuela de Artes y Oficios de Vigo. Cursó estudios en la Escuela de San Fernando de Madrid. En la Exposición Regional celebrada en Vigo, en 1960, obtuvo accésit. En la Nacional de Bellas Artes de 1962 fue galardonado con tercera medalla. En el primer certamen Unión Fenosa, se le distinguió con la adquisición de un espléndido paisaje. Torras ha hecho escasísimas exposiciones, en Vigo y en algunas ciudades de España. Fue objeto de una antológica, en el Centro Cultural de Caixavigo, en 1985, institución para la que realizó bellísimos murales en la década de los sesenta. Concurrió a las Bienales de Pontevedra. Su pintura se encuentra en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en los de Galicia y en importantes colecciones institucionales y particulares. Torras comenzó en su realismo figurativo y evolucionó hacia una síntesis de factura exquisita, cuya mejor referencia podría ser Pancho Cossío, por la limpieza y juegos de luces de sus bodegones, hasta pasar a un paisajismo de ascendencia "fauve", intenso, elemental, exultante de colorido. Su técnica, identificable con la del fresco, da a su pintura una textura muy peculiar, áspera, arenosa, en la que el color agresivo -carmines, azules, violetas, naranjas, verdes, negros- se impone en mancha firme y ponderada. Los elementos de la naturaleza se sintetizan en sus paisajes, hasta ser siluteas meras insinuaciones de las formas. Grandes espacios monocromos, dichos en materia tendida, rascada, reciben dos o tres referencias de árboles o casas. Excelente retratista, hay en esta parcela ejemplos suyos en verdad antológicos. La sequedad de Castilla, sus amarillos y ocres, los dice este pintor con hondura y síntesis de enorme poeta. En sus bodegones es la limpieza, la vibración de la luz en cristales y adminículos, siempre en escorzos de alarde o en visiones de perspectiva cónica sorprendentes.
-Pablos, Francisco: Plastica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Catálogo de la muestra antológica. Vigo, Caixavigo, 1985. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León». Vigo, Excmo. Ayuntamiento. 1978.
A pintura foi a súa vocación, a súa entrega, longa, calada, porque poucos artistas haberá máis alleos ó ruído, ós cenáculos e ós certames ca este vigués illado, esixente, que se nega a falar de si mesmo, polo que pouco se sabe da súa vida, dedicada tamén, antano, á milicia e vencellada a unha industria familiar, así como á ensinanza na Escola de Artes e Oficios de Vigo. Cursou estudios na Escola de San Fernando de Madrid. Na Exposición Rexional celebrada en Vigo, en 1960, obtivo accéssit. Na Nacional de Belas Artes de 1962 foi galardoado coa terceira medalla. No primeiro certame Unión Fenosa, foi distinguido coa adquisición dunha espléndida paisaxe. Torrás fixo escasísimas exposicións, en Vigo e nalhunhas cidades de España. Foi obxecto dunha antolóxica no Centro Cultural de Caixavigo, en 1985, institución para a que fixo murais moi fermosos na década dos sesenta e tamén concorreu ás Bienais de Pontevedra. A súa pintura atópase no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, nos de Galicia e mais en importantes coleccións institucionais e particulares. Torrás comezou nun realismo figurativo e evolucionou cara a unha síntese de factura exquisita, do que a mellor referencia podería ser Pancho Cossío, pola limpeza e xogo de luces dos seus bodegóns, ata pasar a un paisaxismo de ascendencia "fauve", intenso, elemental, exultante de colorido. A súa técnica, identificable coa do fresco, dálle á súa pintura unha textura moi peculiar, áspera, areosa, na que a cor agresiva -carmíns, azuis, violetas, laranxas, verdes, negros- se impón en mancha firme e ponderada. Os elementos da natureza sintetízanse nas súas paisaxes, ata seren en siluetas, meras insinuacións das formas. Grandes espacios monocromos, ditos en materia tendida, rascada, reciben dúas ou tres referencias de árbores ou casas. Excelente retratista, hai nesta parcela exemplos seus en verdade antolóxicos. A sequedade de Castela, os seus marelos e ocres exprésaos este pintor coa fondura e a síntese dun enorme poeta. Nos seus bodegóns é a limpeza, a vibración da luz en cristais e adminículos, sempre en escorzos de fachenda ou en visións de perspectiva cónica sorprendentes.
-Pablos, Francisco: Plastica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Catálogo da mostra antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1985. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León». Vigo, Concello. 1978.
|
|
|
|
Paisaje organizado, de forma sintética, por una sucesión de líneas onduladas, que encierran franjas de distintos colores, rojos, negros, ocres y marrones, con los que modela las formas móviles de las dunas, captando el efecto encantador que su morfología impone, con el dominio de la técnica.
Paisaxe organizada, de forma sintética, por unha sucesión de liñas onduladas, que encerran franxas de cores diferentes vermellos, negros, ocres e marróns, cos que modela as formas móbiles das dunas, captando o efecto encantador que a súa morfoloxía impón, con grande dominio da técnica.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...