| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La gracia exquisita de las figuras del Quatrocento, revive en estas niñas que, sonrientes, con movimientos dulces y calmados, hacen un delicado llamamiento a la caridad pública. La niña que, a la derecha, levanta su brazo para ofrecer una flor, contrasta, por su realismo, con los rostros idealizados de sus compañeras. La anécdota pasa desapercibida, lo que admiramos en la tela es la belleza formal y las expresiones individuales de las figuras. El fondo, vacío, es una masa de color que acentúa el valor del espacio armonizando profundidad y volumen. Rico empaste, impregnado de ocres, rojizos, verdeazulados, blancos y negros.
«Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», itinerante, en el Museo Municipal de Ourense del 3 al 19 de febrero; en el Museo do Pobo Galego en Santiago del 24 de noviembre al 21 de diciembre de 1988 y en el Kiosko Alfonso de A Coruña en enero de 1989.
"Os pensionados da Deputación de Pontevedra. II (1940-1969)". Pazo da Cultura de Pontevedra. Del 28 de julio al 11 de septiembre de 2005.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
"Laxeiro, la lógica de lo irracional. Imágenes para un siglo convulso" Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña. Del 27 marzo al 1 junio 2008.
Plástica Gallega, pág. 202. Portada del Catálogo «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», 1988.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, página 223.
A gracia exquisita das figuras do Quattrocento revive nestas nenas, que, riseiras, con movementos doces e acougados, fan un delicado chamamento á caridade pública. A nena, que, á dereita, ergue o seu brazo para ofrecer unha flor, contrasta, polo seu realismo, coas faces idealizadas das súas compañeiras. A anécdota pasa desapercibida, o que admiradamos na tea é a beleza formal e as expresións individuais das figuras. O fondo, baleiro, é unha masa de cor que acentúa o valor do espacio harmonizando profundidade e volume. É un rico empaste, impregnado de ocres, encarnados, verdeazuis, brancos e negros.
"Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo", itinerante, no Museo Municipal de Ourense, do 3 ó 19 de febreiro; no Museo do Pobo Galego en Santiago do 24 de novembro ó 21 de decembro de 1988 e no Kiosko Alfonso da Coruña en xaneiro de 1989.
"Os pensionados da Deputación de Pontevedra. II (1940-1969)". Pazo da Cultura de Pontevedra. Do 28 de xulloo ao 11 do setembro de 2005.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Laxeiro, la lógica de lo irracional. Imágenes para un siglo convulso" Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña. Do 27 marzo ao 1 xuño 2008.
Plástica Gallega, páx. 202. Portada do Catálogo «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», 1988.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, páxina 223.
El seudónimo con que siempre firmó sus obras José Otero Abeledo ha hecho que su verdadero nombre quede relegado a la intimidad, puesto que ese gentilicio lo ha internacionalizado el artista. Cuenta Laxeiro que los primeros estímulos los recibió de una maestra de su ámbito rural infantil, que siempre recuerda con emoción. Casi autodidacta, apenas recibió clases de dibujo en la Escuela de Artes y Oficios de Vigo. Emigró a Cuba, con sus padres, y allí trabajó en tareas artesanales que iban acercándole al arte, desde el grabado a la vidriería. Vive en Galicia una existencia bohemia y alegre, y su presencia en cafés y tabernas de Vigo es constante hasta los años cincuenta, en que de nuevo se marcha a América, para residir bastantes años en Buenos Aires, donde realiza una amplísima obra. Regresa de nuevo a España y trabaja en Madrid y en Vigo, donde ha transcurrido la mayor parte de su dilatada existencia. Poco amigo de certámenes, apenas posee otros galardones que la Medalla de la Bienal de Pontevedra. Cuenta con museo propio, sala monográfica en el de Castrelos de Vigo y amplia representación en todos los de Galicia, así como en numerosas colecciones privadas de España y América. Laxeiro es imaginativo, fantástico, irónico y hasta mordaz. El folklorismo esperpéntico de su infancia rural lo ha sublimizado mil veces en su pintura, que podría dividirse en tres claras etapas: la inicial, apegada a esos mundos de ensoñación, de barroquismo exultante, siempre en paleta sobria de tierras y ocres; la segunda, probablemente la más intensa y personal, donde el negro y el carmín se enseñorean de las telas, en escenas igualmente barroquizadas, pero más sobrias, alternando lo folklórico y lo religioso, desde una visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente su artista más admirado, en las que la ferocidad y la ternura maridan, hasta iniciar lo esperpéntico, dicho sea como incondicional elogio. La tercera etapa le acerca a modos postcubistas, de clara raiz picassiana, en la que esquematiza su fácil y a veces prodigioso dibujo, a base de figuras silueteadas, con línea de caprichoso grafismo quebrado y colores planos e intensos, siempre con el negro como dominante. Laxeiro es ya, por derecho propio, uno de los artistas importantes de la pintura gallega contemporánea, de aprecio generalizado hasta casi la mitificación. Caixavigo tiene de este pintor una representación excepcional, puesto que el lote procede de una colección particular cuyo antiguo propietario, amigo íntimo y protector del artista, no sólo pudo escoger lo mejor de Laxeiro, sino que el propio pintor, entrañable para la amistad, le entregó lo más sobresaliente de su amplia producción a lo largo de bastantes años. Una muestra antológica exigente de Laxeiro no podría prescindir de algunos cuadros de la colección Caixavigo, aunque esté muy bien representado en los museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento,1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antológica de la Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
O pseudónimo co que sempre asinou as súas obras José Otero Abeledo fixo que o seu verdadeiro nome quede relegado á intimidade, posto que o artista internacionalizou ese xentilicio. Conta Laxeiro que os primeiros estímulos os recibiu dunha mestra do seu ámbito rural infantil, que sempre lembra con emoción. Case autodidacta, a penas foi ás clases de debuxo na Escola de Artes e oficios de Vigo. Emigrou a Cuba, con seus pais, e alí traballou en tarefas artesanais que o ían achegando á arte, dende o gravado á vidrería. Vive en Galicia unha existencia bohemia e alegre, e a súa presencia en cafés e tabernas de Vigo é constante ata os anos cincuenta, en que marcha de novo a América, para residir bastantes anos en Bos Aires, onde realiza unha amplísima obra. Regresa de novo a España e traballa en Madrid e mais en Vigo, onde transcorreu a meirande parte da súa dilatada existencia. Pouco amigo de certames, a penas posúe outros galardóns cá medalla da Bienal de Pontevedra. Conta con museo propio, sala monográfica no de Castrelos de Vigo e unha ampla representación en tódolos de Galicia, así como en numerosas coleccións privadas de España e América. Laxeiro é imaxinativo, fantástico, irónico e ata mordaz. O folclorismo esperpéntico da súa nenez rural sublimouno mil veces na súa pintura, que se podería dividir en tres etapas claras: a inicial, apegada a eses mundos de fantasía, de barroquismo exultante, sempre cunha paleta sobria de terras e ocres; a segunda, probablemente a máis intensa e persoal, onde o negro e o carmín se enseñorean das teas, en escenas igualmente barroquizadas pero máis sobrias alternando o folclórico e o relixioso, desde unha visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente o seu artista máis admirado, nas que a ferocidade e a tenrura se xuntan ata inicia-lo esperpéntico, dito sexa como incondicional eloxio. A terceira etapa achégao a modos poscubistas, de clara raíz picassiana, na que esquematiza o seu doado e ás veces prodixioso debuxo, a base de figuras silueteadas, cunha liña de caprichoso grafismo fendido e cores planas e intensas, sempre co negro como dominante. Laxeiro é xa, por propio dereito, un dos artistas importantes da pintura galega contemporánea, cun aprecio xeneralizado ata case a mitificación. Caixavigo ten deste pintor unha representación excepcional, posto que o lote procede dunha colección particular da que o seu antigo propietario, amigo íntimo e protector do artista, non só puido escolle-lo mellor de Laxeiro, senón que o propio pintor, entrañable para a amizade, lle entregou o máis sobresaínte da súa ampla producción ó longo de bastantes anos. Unha mostra antolóxica esixente de Laxeiro non poderá prescindir dalgúns cadros da colección Caixavigo, aínda que estea moi ben representado nos museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antolóxica da Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La gracia exquisita de las figuras del Quatrocento, revive en estas niñas que, sonrientes, con movimientos dulces y calmados, hacen un delicado llamamiento a la caridad pública. La niña que, a la derecha, levanta su brazo para ofrecer una flor, contrasta, por su realismo, con los rostros idealizados de sus compañeras. La anécdota pasa desapercibida, lo que admiramos en la tela es la belleza formal y las expresiones individuales de las figuras. El fondo, vacío, es una masa de color que acentúa el valor del espacio armonizando profundidad y volumen. Rico empaste, impregnado de ocres, rojizos, verdeazulados, blancos y negros.
«Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», itinerante, en el Museo Municipal de Ourense del 3 al 19 de febrero; en el Museo do Pobo Galego en Santiago del 24 de noviembre al 21 de diciembre de 1988 y en el Kiosko Alfonso de A Coruña en enero de 1989.
"Os pensionados da Deputación de Pontevedra. II (1940-1969)". Pazo da Cultura de Pontevedra. Del 28 de julio al 11 de septiembre de 2005.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
"Laxeiro, la lógica de lo irracional. Imágenes para un siglo convulso" Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña. Del 27 marzo al 1 junio 2008.
Plástica Gallega, pág. 202. Portada del Catálogo «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», 1988.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, página 223.
A gracia exquisita das figuras do Quattrocento revive nestas nenas, que, riseiras, con movementos doces e acougados, fan un delicado chamamento á caridade pública. A nena, que, á dereita, ergue o seu brazo para ofrecer unha flor, contrasta, polo seu realismo, coas faces idealizadas das súas compañeiras. A anécdota pasa desapercibida, o que admiradamos na tea é a beleza formal e as expresións individuais das figuras. O fondo, baleiro, é unha masa de cor que acentúa o valor do espacio harmonizando profundidade e volume. É un rico empaste, impregnado de ocres, encarnados, verdeazuis, brancos e negros.
"Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo", itinerante, no Museo Municipal de Ourense, do 3 ó 19 de febreiro; no Museo do Pobo Galego en Santiago do 24 de novembro ó 21 de decembro de 1988 e no Kiosko Alfonso da Coruña en xaneiro de 1989.
"Os pensionados da Deputación de Pontevedra. II (1940-1969)". Pazo da Cultura de Pontevedra. Do 28 de xulloo ao 11 do setembro de 2005.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Laxeiro, la lógica de lo irracional. Imágenes para un siglo convulso" Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña. Do 27 marzo ao 1 xuño 2008.
Plástica Gallega, páx. 202. Portada do Catálogo «Artistas Gallegos en la Colección Caixavigo», 1988.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 1, páxina 223.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...