| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Evoca al personaje de Valle Inclán que con los sones de su flauta amaestraba a los mirlos. Con esa prodigiosa mezcla de verdad y artificio, que tanto gusta a Laxeiro, viste al personaje con adornos ostentosos, y profundiza en su carácter que se revela a través de una mirada ingenua, nostálgica y soñadora. El dibujo es firme y la pincelada, meticulosa, es dulce en el rostro y festiva en la chaqueta que centellea por efecto de la luz. El conjunto es de una sensibilidad exquisita. Gama de ocres, rojizos, rosas y blancos, sobre un fondo neutro, azul grisáceo.
«Artistas Galegos na Colecçao Caixavigo», en Casa D. Hugo, Porto, del 29 de junio al 13 de julio de 1989.
Evoca ó personaxe de Valle-Inclán, que cos sons da súa frauta amaestraba os mirlos. Con esa prodixiosa mestura de verdade e artificio, que tanto lle gusta a Laxeiro, viste o personaxe con adobíos ostentosos e profundiza no seu carácter que se revela a través dunha mirada inxenua, nostálxica e soñadora. O debuxo é firme e a pincelada, meticulosa, é doce na face e festiva na chaqueta que centellea polo efecto da luz. O conxunto ten unha sensibilidade exquisita. Unha gamma de ocres, vermellos, avermellados, rosas e brancos espállase sobre un fondo neutro, azul grisáceo.
"Artistas Galegos na Colecçâo Caixavigo", na Casa D. Hugo, Porto, do 29 de xuño ó 13 de xullo de 1989
El seudónimo con que siempre firmó sus obras José Otero Abeledo ha hecho que su verdadero nombre quede relegado a la intimidad, puesto que ese gentilicio lo ha internacionalizado el artista. Cuenta Laxeiro que los primeros estímulos los recibió de una maestra de su ámbito rural infantil, que siempre recuerda con emoción. Casi autodidacta, apenas recibió clases de dibujo en la Escuela de Artes y Oficios de Vigo. Emigró a Cuba, con sus padres, y allí trabajó en tareas artesanales que iban acercándole al arte, desde el grabado a la vidriería. Vive en Galicia una existencia bohemia y alegre, y su presencia en cafés y tabernas de Vigo es constante hasta los años cincuenta, en que de nuevo se marcha a América, para residir bastantes años en Buenos Aires, donde realiza una amplísima obra. Regresa de nuevo a España y trabaja en Madrid y en Vigo, donde ha transcurrido la mayor parte de su dilatada existencia. Poco amigo de certámenes, apenas posee otros galardones que la Medalla de la Bienal de Pontevedra. Cuenta con museo propio, sala monográfica en el de Castrelos de Vigo y amplia representación en todos los de Galicia, así como en numerosas colecciones privadas de España y América. Laxeiro es imaginativo, fantástico, irónico y hasta mordaz. El folklorismo esperpéntico de su infancia rural lo ha sublimizado mil veces en su pintura, que podría dividirse en tres claras etapas: la inicial, apegada a esos mundos de ensoñación, de barroquismo exultante, siempre en paleta sobria de tierras y ocres; la segunda, probablemente la más intensa y personal, donde el negro y el carmín se enseñorean de las telas, en escenas igualmente barroquizadas, pero más sobrias, alternando lo folklórico y lo religioso, desde una visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente su artista más admirado, en las que la ferocidad y la ternura maridan, hasta iniciar lo esperpéntico, dicho sea como incondicional elogio. La tercera etapa le acerca a modos postcubistas, de clara raiz picassiana, en la que esquematiza su fácil y a veces prodigioso dibujo, a base de figuras silueteadas, con línea de caprichoso grafismo quebrado y colores planos e intensos, siempre con el negro como dominante. Laxeiro es ya, por derecho propio, uno de los artistas importantes de la pintura gallega contemporánea, de aprecio generalizado hasta casi la mitificación. Caixavigo tiene de este pintor una representación excepcional, puesto que el lote procede de una colección particular cuyo antiguo propietario, amigo íntimo y protector del artista, no sólo pudo escoger lo mejor de Laxeiro, sino que el propio pintor, entrañable para la amistad, le entregó lo más sobresaliente de su amplia producción a lo largo de bastantes años. Una muestra antológica exigente de Laxeiro no podría prescindir de algunos cuadros de la colección Caixavigo, aunque esté muy bien representado en los museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento,1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antológica de la Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
O pseudónimo co que sempre asinou as súas obras José Otero Abeledo fixo que o seu verdadeiro nome quede relegado á intimidade, posto que o artista internacionalizou ese xentilicio. Conta Laxeiro que os primeiros estímulos os recibiu dunha mestra do seu ámbito rural infantil, que sempre lembra con emoción. Case autodidacta, a penas foi ás clases de debuxo na Escola de Artes e oficios de Vigo. Emigrou a Cuba, con seus pais, e alí traballou en tarefas artesanais que o ían achegando á arte, dende o gravado á vidrería. Vive en Galicia unha existencia bohemia e alegre, e a súa presencia en cafés e tabernas de Vigo é constante ata os anos cincuenta, en que marcha de novo a América, para residir bastantes anos en Bos Aires, onde realiza unha amplísima obra. Regresa de novo a España e traballa en Madrid e mais en Vigo, onde transcorreu a meirande parte da súa dilatada existencia. Pouco amigo de certames, a penas posúe outros galardóns cá medalla da Bienal de Pontevedra. Conta con museo propio, sala monográfica no de Castrelos de Vigo e unha ampla representación en tódolos de Galicia, así como en numerosas coleccións privadas de España e América. Laxeiro é imaxinativo, fantástico, irónico e ata mordaz. O folclorismo esperpéntico da súa nenez rural sublimouno mil veces na súa pintura, que se podería dividir en tres etapas claras: a inicial, apegada a eses mundos de fantasía, de barroquismo exultante, sempre cunha paleta sobria de terras e ocres; a segunda, probablemente a máis intensa e persoal, onde o negro e o carmín se enseñorean das teas, en escenas igualmente barroquizadas pero máis sobrias alternando o folclórico e o relixioso, desde unha visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente o seu artista máis admirado, nas que a ferocidade e a tenrura se xuntan ata inicia-lo esperpéntico, dito sexa como incondicional eloxio. A terceira etapa achégao a modos poscubistas, de clara raíz picassiana, na que esquematiza o seu doado e ás veces prodixioso debuxo, a base de figuras silueteadas, cunha liña de caprichoso grafismo fendido e cores planas e intensas, sempre co negro como dominante. Laxeiro é xa, por propio dereito, un dos artistas importantes da pintura galega contemporánea, cun aprecio xeneralizado ata case a mitificación. Caixavigo ten deste pintor unha representación excepcional, posto que o lote procede dunha colección particular da que o seu antigo propietario, amigo íntimo e protector do artista, non só puido escolle-lo mellor de Laxeiro, senón que o propio pintor, entrañable para a amizade, lle entregou o máis sobresaínte da súa ampla producción ó longo de bastantes anos. Unha mostra antolóxica esixente de Laxeiro non poderá prescindir dalgúns cadros da colección Caixavigo, aínda que estea moi ben representado nos museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antolóxica da Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
Evoca al personaje de Valle Inclán que con los sones de su flauta amaestraba a los mirlos. Con esa prodigiosa mezcla de verdad y artificio, que tanto gusta a Laxeiro, viste al personaje con adornos ostentosos, y profundiza en su carácter que se revela a través de una mirada ingenua, nostálgica y soñadora. El dibujo es firme y la pincelada, meticulosa, es dulce en el rostro y festiva en la chaqueta que centellea por efecto de la luz. El conjunto es de una sensibilidad exquisita. Gama de ocres, rojizos, rosas y blancos, sobre un fondo neutro, azul grisáceo.
«Artistas Galegos na Colecçao Caixavigo», en Casa D. Hugo, Porto, del 29 de junio al 13 de julio de 1989.
Evoca ó personaxe de Valle-Inclán, que cos sons da súa frauta amaestraba os mirlos. Con esa prodixiosa mestura de verdade e artificio, que tanto lle gusta a Laxeiro, viste o personaxe con adobíos ostentosos e profundiza no seu carácter que se revela a través dunha mirada inxenua, nostálxica e soñadora. O debuxo é firme e a pincelada, meticulosa, é doce na face e festiva na chaqueta que centellea polo efecto da luz. O conxunto ten unha sensibilidade exquisita. Unha gamma de ocres, vermellos, avermellados, rosas e brancos espállase sobre un fondo neutro, azul grisáceo.
"Artistas Galegos na Colecçâo Caixavigo", na Casa D. Hugo, Porto, do 29 de xuño ó 13 de xullo de 1989
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...