| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con rasgos esquemáticos y sombras controladas plasma una escena viva que refleja el ambiente de la feria. La superficie del cuadro se convierte en un lugar en el que suceden cosas. Un señor con sombrero, apoyado en un bastón, levanta el brazo haciendo un gesto de saludo hacia nosotros, un niño habla con su madre, y más arriba, otros personajes se mueven y charlan. El color, discreto, a base de verdes, marrones, y grises añade encanto al conjunto, jugando con los trazos del carboncillo que vibran sobre el grano del papel y reservas vacías que retienen la luz.
"Do Romanticismo ós anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Con rasgos esquemáticos e sombras controladas plasma unha escena viva que reflecte o ambiente da feira. A superficie do cadro convértese nun lugar no que acontecen cousas. Un señor con sombreiro, apoiado nun bastón, ergue o brazo facendo un xesto de saúdo cara a nós; un rapaz fala con súa nai e, máis arriba, outras personaxes móvense e conversan. A cor, discreta, a base de verdes, marróns e grises, engádelle feitizo ó conxunto, xogando cos trazos do carbón que vibran sobre o gran do papel e reservas baleiras que reteñen a luz.
Autodidacta, de intensa y fecunda tarea como pintor, se dedicó a la enseñanza en escuelas públicas. Su primer destino lo tuvo en una parroquia viguesa, y en Vigo tomó contacto con el excelente pintor e inquieto intelectual que fue Carlos Maside. Publica caricaturas, muy influidas por los modos de Castelao, en diarios vigueses durante los años veinte y los de la república. En 1927 es becado por la Diputación pontevedresa, ayuda que ya había buscado el año anterior y que se le negó en el siguiente, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaja a París con una bolsa de estudios, ayuda que recibe nuevamente en el bienio posterior. Visita constantemente los museos, con deseo inagotable de aprender. Participa en la muestra de Arte Gallego de Madrid, en 1928. Colabora en la prensa madrileña y envía obra a la Nacional de Bellas Artes de 1932 con un cuadro que elogia el crítico Manuel Abril. Celebra exposiciones individuales en ciudades de Galicia. Ensaya diferentes modos de expresión, que van del óleo a la acuarela, en la que llega a ser un consumado maestro, pasando por el linóleo y otras técnicas de grabado. Incluso talla figuras en madera, siempre buscando una tipología popular del mar o del campo gallegos. Durante la guerra civil se encierra en su villa natal de Marín y sigue pintando incansablemente. Vuelve a las exposiciones tras la contienda bélica. Se suceden en las ciudades gallegas, con gran éxito. En 1982 se le dedica una antológica en la Bienal de Pontevedra, que se repetirá en 1990. También Caixavigo realiza una exposición antológica del marinense, dentro de su serie de Grandes Artistas Gallegos, en 1987. En 1992 el Ayuntamiento de Marín le otorgó el título de hijo predilecto, y procede a la inauguración de un museo monográfico del artista, cuya obra está en todas las pinacotecas de Galicia y en instituciones oficiales y colecciones particulares. Torres es un neo barroco de ascendencia racial y folklorista. Ha sido fiel a una temática del campo y del mar gallegos, aunque ocasionalmente hizo una pintura muy francesa, de modernismo decadente, llena de color, de síntesis conceptual, muy bella. Su firme dibujo le ha permitido darnos ejemplos de gran fuerza expresiva, con figuras de anatomía rotundas y simplificadas, en hermosas sanguinas, modalidad que ha cultivado bastante. En el óleo es igualmente enérgico, con materia gruesa, abigarrada. Un mundo irónico, a veces onírico, puebla su arte, a caballo entre el post impresionismo y los modos fauvistas. Su cromatismo es casi agresivo, con fuertes contrastes de rojos, violetas, azules, ocres y negros. Un sentido muralista y narrativo preside su pintura de ascendencia folklórica, a cuyas figuras dota de ternura y no pocas veces de ironía. Ocasionalmente, se aproximó a los modos cubistas, más cerca de Bracque que de Picasso o de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Ayuntamiento, 1987.
Autodidacta, de intensa e fecunda tarefa como pintor, dedicouse á ensinanza en escolas públicas. O seu primeiro destino tívoo nunha parroquia viguesa e en Vigo tomou contacto co excelente pintor e inquedo intelectual que foi Carlos Maside. Publica caricaturas, moi influídas polos modos de Castelao, en diarios vigueses durante os anos vinte e os da República. En 1927 é bolseiro da Deputación pontevedresa, axuda que buscara o ano anterior e que se lle negou no seguinte, para cursar estudios en Madrid. En 1931 viaxa a París cunha bolsa de estudios, axuda que recibe de novo no bienio posterior. Visita constantemente os museos, cun desexo inesgotable de aprender. Participa na Mostra de Arte Galega de Madrid, en 1928. Colabora na prensa madrileña e envía obra á Nacional de Belas Artes de 1932 cun cadro que eloxia o crítico Manuel Abril. Celebra exposicións individuais en cidades de Galicia. Ensaia diferentes modos de expresión, que van do óleo á acuarela, na que chega a ser un consumado mestre, pasando polo linóleo e outras técnicas de gravado. Mesmo talla figuras en madeira, sempre buscando unha tipoloxía popular do mar ou do campo galegos. Durante a guerra civil encérrase na súa vila natal de Marín e segue pintando incansablemente. Volve ás exposicións trala contenda bélica. Sucédense nas cidades galegas con grande éxito. En 1982 dedícaselle unha antolóxica na Bienal de Pontevedra, que se ha repetir en 1990. Tamén Caixavigo realiza unha exposición antolóxica do marinense, dentro da súa serie de Grandes Artistas Galegos, en 1987. En 1992 o Concello de Marín outorgoulle o título de fillo predilecto e procede á inauguración dun museo monográfico do artista, a obra do cal está presente en tódalas pinacotecas de Galicia e mais en institucións oficiais e coleccións particulares. Torres é un neobarroco de ascendencia racial e folclorista. Foi fiel a unha temática do campo e do mar galegos, aínda que ocasionalmente fixo unha pintura moi francesa, de modernismo decadente, chea de cor, de síntese conceptual, moi fermosa. O seu debuxo firme permitiulle darnos exemplos dunha grande forza expresiva, con figuras de anatomías rotundas e simplificadas, en fermosas sanguinas, modalidade que cultivou bastante. No óleo é igualmente enérxico, cunha materia grosa e recargada. Un mundo irónico, ás veces onírico, poboa a súa arte, a cabalo entre o postimpresionismo e os modos fauvistas. O seu cromatismo é case agresivo, con fortes contrastes de vermellos, violetas, azuis, ocres e negros. Un sentido muralista e narrativo preside a súa pintura de ascendencia folclórica, ás figuras da cal dota de tenrura e non poucas veces de ironía. Ocasionalmente achegouse ós modos cubistas, máis preto de Bracque ca de Picasso ou de Juan Gris.
-Manuel Torres: Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1987. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Castro, X. Antón: Renovación e avangarda en Galicia (1925-1933). Pontevedra, Diputación Provincial, 1985. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Concello, 1987.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
Con rasgos esquemáticos y sombras controladas plasma una escena viva que refleja el ambiente de la feria. La superficie del cuadro se convierte en un lugar en el que suceden cosas. Un señor con sombrero, apoyado en un bastón, levanta el brazo haciendo un gesto de saludo hacia nosotros, un niño habla con su madre, y más arriba, otros personajes se mueven y charlan. El color, discreto, a base de verdes, marrones, y grises añade encanto al conjunto, jugando con los trazos del carboncillo que vibran sobre el grano del papel y reservas vacías que retienen la luz.
"Do Romanticismo ós anos vinte" mayo-junio 1996, Centro Cultural Caixavigo.
Con rasgos esquemáticos e sombras controladas plasma unha escena viva que reflecte o ambiente da feira. A superficie do cadro convértese nun lugar no que acontecen cousas. Un señor con sombreiro, apoiado nun bastón, ergue o brazo facendo un xesto de saúdo cara a nós; un rapaz fala con súa nai e, máis arriba, outras personaxes móvense e conversan. A cor, discreta, a base de verdes, marróns e grises, engádelle feitizo ó conxunto, xogando cos trazos do carbón que vibran sobre o gran do papel e reservas baleiras que reteñen a luz.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...