| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
De medio cuerpo, ladeado hacia la izquierda, cubierto con sombrero, tiene una taza llena de vino en la mano derecha. El personaje, destaca sobre un fondo neutro de marrones y pardos, que se aclaran en torno a la figura, iluminada por una luz que actúa sobre las carnaciones y resalta el blanco de la taza y la camisa. De la composición emana un trasfondo de dulzura que se concentra en los ojos, de mirada cándida, que reaccionan expresivamente a cualquier cambio de punto de vista del espectador.
«Artistas gallegos en la colección Caixavigo», itinerante, Museo do Pobo Galego, Kiosko Alfonso, M. Municipal de Ourense, noviembre y diciembre de 1988, enero y febrero de 1989; «Arte Galega na colección Caixavigo, s. XX» del 29 de abril al 24 de mayo de 1992, en el Auditorio de Galicia, Santiago; «Do romanticismo ós anos vinte», mayo-junio 1996. Centro Cultural Caixavigo.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, del 8 de febrero al 9 de marzo de 2008.
En el catálogo de la exposición con el nº 22. «Do romanticismo ós anos vinte», catálogo de la exposición, reproducido con el nº 71.
De medio corpo, ladeado cara á esquerda, cuberto con sombreiro, ten unha taza chea de viño na man dereita. O personaxe destaca sobre un fondo neutro de marróns e pardos, que se aclaran en torno da figura, iluminada por unha luz que actúa sobre as carnacións e resalta o branco da taza e a camisa. Da composición emana un trasfondo de dozura que se concentra nos ollos, de mirada cálida, que reaccionan expresivamente a calquera cambio de punto de vista do espectador.
"Artistas gallegos en la colección Caixavigo", itinerante, Museo do Pobo Galego, Kiosko Alfonso, M. Municipal de Ourense, novembro e decembro de 1988, xaneiro e febreiro de 1989; "Arte Galega na colección Caixavigo, S.XX" do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, no Auditorio de Galicia, Santiago; "Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, do 8 de febreiro ao 9 de marzo de 2008.
No catálogo da exposición co nº 22. "Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo da exposición, reproducido co nº 71
Hijo del pintor y escenógrafo Camilo Díaz Baliño, trágicamente muerto en la guerra civil, Díaz Pardo es la personalidad artística más cuajada y creativa de la Galicia contemporánea. Desde niño se habitúa a la compañía de personalidades como Castelao, Risco, Otero Pedrayo, Cabanillas, Villar Ponte, Blanco Amor, Asorey. Tras el fusilamiento de su padre, el muchacho se esconde en casa de un tío suyo, en A Coruña, que constituye el otero desde el que contempla el triunfalismo militarista del bando contendiente que había de alzarse con la victoria tres años más tarde. Isaac trabaja como peón en un taller, y en 1938 realiza los primeros ensayos personales de pintor. Concluida la contienda, se traslada a Madrid para realizar estudios en la Escuela de San Fernando, y obtiene una beca de la Diputación coruñesa. Su intención es ser arquitecto. Participa en la primera experiencia de diseño industrial, bajo la dirección del dibujante "oficial" del franquismo, Carlos Sáenz de Tejada. En 1942, con una beca de la fundación Conde de Cartagena, viaja por Italia, experiencia definitiva en su concepción plástica, puesto que descubrirá la pintura del Renacimiento. Un año más tarde es profesor auxiliar en la Escuela de Bellas Artes de Barcelona. Expone en A Coruña, Madrid y Vigo. Otero Pedrayo presenta una exposición de Díaz Pardo en Madrid, donde ya están algunos de sus cuadros "nazarenistas", que han de peculiarizar su entendimiento de la estética durante algunos años. Más exposiciones, en Londres, en A Coruña, en Barcelona, en Madrid, presentado por el crítico más importante de estos años, 1948, José Francés, árbitro de las Nacionalidades de Bellas Artes. Díaz Pardo, en cuya mente bullen mil proyectos, inicia el de cerámica, en O Castro, Sada, donde en el futuro se levantará el gran complejo industrial y museístico auspiciado por él y por otra figura excepcional, ya desaparecida: Luis Seoane. En 1955 viaja a la Argentina, donde en Magdalena, no lejos de Buenos Aires, crea una fábrica de cerámica. Regresa a Galicia, aunque sus viajes a Suramérica son frecuentes. Allí intensifica el contacto con los exiliados y toma conciencia de su verdadera razón de existir, desde el arranque tan negativo del fusilamiento de su padre. Convive con Seoane, Diestre, Cuadrado, Varela. Escribe poemas, artículos, dramaturgia, que publica a veces con seudónimo. Algunos de sus trabajos de pensamiento son prohibidos por la censura. Uno de ellos es «Discusión sobre organización de industrias manufactureras», aparecido en A Coruña y encaminado, como el propio autor dice, a formar «una conciencia industrial en Galicia atenta a la realidad industrial internacional». Una fecha definitiva en su vida, y en la de Galicia, es 1963, cuando con Luis Seoane funda el Laboratorio de Formas de Galicia y aparecen los primeros volúmenes de «Ediciós do Castro», que llevan la personalidad de ambos intelectuales y artistas. Aparecen nuevos trabajos suyos, colecciones de dibujos, donde un estilo más rígido, un tanto panfletario, se reafirma, y el estudio sobre «El ceramista Arranz y su escuela», que es de 1965. En 1966 aparece en la editorial Ruedo Ibérico de París, el libro «Galicia hoy», coordinado por Díaz Pardo y Seoane, aunque ambos utilicen seudónimos. La obra es perseguida en España, para evitar su difusión. Se instala definitivamente en Galicia en 1968, para entregarse por completo a las experiencias cerámicas de Sada. Otro empeño notable es el Museo Carlos Maside, en el mismo compejo de O Castro, que es inaugurado en 1970. Se crea el Seminario de Sargadelos y revitaliza el auténtico Seminario de Estudios Galegos, que a partir de 1972 desarrolla una intensa actividad, reflejada en publicaciones notables. Un talante por completo liberal y democrático preside sus actividades, y allí se dan cita intelectuales y profesionales de muy diversa dedicación, desde plásticos a arquitectos, escritores y críticos, entre los que tiene la fortuna de contarse el autor de estas líneas. La actividad de Sargadelos es intensísima. Una nueva concepción del diseño, donde se concitan tradición y modernidad, comienza a expandirse. Ediciós do Castro posée ya un catálogo importante, en el que aparecen obras que quieren ahondar en la historia, la verdad y la idiosincracia de Galicia. Díaz Pardo es galardonado con el Pedrón de Ouro, e inicia las tareas para la creación de un Instituto Galego da Información. En 1981 se crea en O Castro el Laboratorio de Industria e Comunicación. Díaz Pardo continúa su febril actividad, con publicaciones, auspicio de nuevas empresas, apoyo a iniciativas culturales de todo carácter, siempre con Galicia como bandera y fondo. Isaac Díaz Pardo es ya una figura imprescindible, de reconocimiento generalizado. Lo distingue la Xunta de Galicia, se le concede la medalla de oro de Santiago, ciudad que le nombra hijo predilecto. En A Coruña la agrupación "Amigos dos Museos" le otorga «A Pedra do Destino». La obra de Díaz Pardo, como pintor, es buscada intensamente por museos y coleccionistas, ya que las actividades que quedan reseñadas han absorbido todo su tiempo. El mismo dice que ya no es pintor. Está representado en todos los Museos de Galicia y en importantes colecciones de España y América. Díaz Pardo tuvo una etapa barroquista, en sus comienzos, con retratos de materia abigarrada, identificables con modos de Laxeiro también abandonados. El viaje a Italia nos devuelve a un colorista exquisito, digno de los mejores momentos de la pintura del XVI y XVII. Hay desnudos suyos que lo emparentan con Tiziano, con Giorgione y con nuestro Goya, a quien sin duda admira. Otro período suyo es el que hemos denominado "nazarenista", con influencia de la pintura postromántica, a los Rosetti y Moreau. Dibujo firme, entonaciones oscuras, aparente envejecimiento de las texturas, con "craquelado", y un cierto misticismo de raiz muy literaria. La etapa final es la de un dibujante firme, rotundo, esquemático, de corte expresionista, denunciador y hasta deliberadamente panfletario, con rostros alucinados, figuras gesticulantes, que ahogan su grito imposible de denuncia y reivindicación. En conjunto, una obra personalísima y excepcional.
-VV. AA.: Isaac Diaz Pardo, un proxecto socio-cultural para Galicia. Santiago de Compostela,1990. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976. - Mon Fernando: Pintura Contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. - Pablos, Francisco: Plástica galega. Vigo, Caixavigo, 1981. - Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo "Quiñones de León". Vigo, Ayuntamiento, 1978. - Gran enciclopedia Gallega:Vol.9. Gijón, S. Cañada, Edit, 1974.
Fillo do pintor e escenógrafo Camilo Díaz Baliño, traxicamente morto na guerra civil, Díaz Pardo é a personalidade artística máis formada e creativa da Galicia contemporánea. Dende neno afaise á compañía de persoeiros coma Castelao, Risco, Otero Pedrayo, Cabanillas, Villar Ponte, Blanco Amor, Asorey. Tralo fusilamento de seu pai, o rapaz acóchase na casa dun tío seu, na Coruña, que constitúe o outeiro dende o que contempla o triunfalismo militarista do bando contendente que se había de erguer coa victoria tres anos máis tarde. Isaac traballa como peón nun taller,e, en 1938, realiza os primeiros ensaios persoais de pintor. Rematada a contenda, trasládase a Madrid, para estudiar na escola de San Fernando, e obtén unha bolsa da Deputación da Coruña. A súa intención é ser arquitecto. Participa na primeira experiencia de deseño industrial, baixo a dirección do debuxante "oficial" do franquismo, Carlos Sáenz de Tejada. En 1942, cunha bolsa da fundación Conde de Cartagena, viaxa por Italia, experiencia definitiva na súa concepción plástica, xa que vai descubri-la pintura do Renacemento. Un pouco máis tarde exerce como profesor na escola de Belas Artes de Barcelona. Expón na Coruña, Madrid e Vigo. Otero Pedrayo presenta unha exposición de Díaz Pardo en Madrid, onde xa están algúns dos seus cadros «nazarenistas» que han caracteriza-lo seu entendemento da estética durante algúns anos. Máis exposicións en Londres, A Coruña, Barcelona, Madrid, que presenta o crítico máis importante destes anos, arredor de 1948, José Francés, árbitro das nacionais de Belas Artes. Díaz Pardo, ó que lle bolen na mente mil proxectos empeza o de cerámica, no Castro, Sada, onde no futuro se vai ergue-lo grande complexo industrial e museístico que el e mais outra figura senlleira xa desaparecida, Luis Seoane, agoiran. En 1955 viaxa á Arxentina, onde en Magdalena, non lonxe de Bos Aires, crea unha fábrica de cerámica. Volve a Galicia, pero as súas viaxes a Sudamérica van ser frecuentes. Alí intensifica o contacto cos exiliados e toma conciencia da súa verdadeira razón de existir, dende o arranque tan negativo do fusilamento de seu pai. Convive con Seoane, Dieste, Cuadrado, Varela. Escribe poemas, artigos, dramaturxia, que publica con pseudónimos, ás veces. Algúns dos seus traballos de pensamento prohíbeos a censura; un deles, «Discusión sobre organización de industrias manufactureras», que aparece na Coruña, vai encamiñado, consonte di o propio autor, a formar «unha conciencia industrial en Galicia atenta á realidade industrial internacional». Unha data definitiva na súa vida, e na de Galicia, é a de 1963, cando con Luis Seoane funda o Laboratorio de Formas de Galicia e aparecen os primeiros volumes de «Ediciós do Castro», que levan a personalidade de ámbolos intelectuais e artistas. Aparecen novos traballos seus, coleccións de debuxos nos que un estilo máis ríxido, un tanto panfletario, se reafirma, e o estudio sobre «EL ceramista Arranz y su escuela», que é de 1965. En 1966 aparece na editorial Ruedo Ibérico de París o libro de «Galicia hoy», coordinado por Díaz Pardo e Seoane, aínda que os dous empreguen pseudónimos. En España perséguese a obra para evita-lo seu espallamento. Instálase definitivamente en Galicia en 1968, para se entregar por completo ás experiencias cerámicas de Sada. Outra teima esencial para el é o museo Carlos Maside, no mesmo complexo do Castro, que se inaugura en 1970. Créase o Seminario de Sargadelos co que se revitaliza o auténtico Seminario de Estudios Galegos, que, a partir de 1972, desenvolve unha intensa actividade, reflectíndose no seu grande número de publicacións. Ás súas actividades, que se caracterizan por teren un talante absolutamente liberal, acoden desde plásticos a arquitectos, escritores e críticos. A actividade de Sargadelos é moi intensa. Unha nova concepción do deseño no que se xuntan tradición e modernidade comeza a se espallar. Ediciós do Castro posúe xa un catálogo importante con obras que pretenden afondar na historia, a verdade e maila idiosincrasia de Galicia. A Díaz Pardo galardóano co Pedrón de Ouro, tralo que inicia as tarefas para a creación dun Instituto Galego da Información. En 1981 créase no Castro un Laboratorio de Industria e Comunicación. Díaz Pardo segue coa súa febril actividade, con publicacións, auspicio de novas empresas, apoio a iniciativas culturais de todo carácter, sempre con Galicia como bandeira e fondo. Isaac Díaz Pardo é xa unha figura imprescindible, de recoñecemento xeralizado. A Xunta distíngueo concedéndolle a medalla de ouro de Santiago, cidade que o nomea fillo predilecto. Na Coruña, a agrupación «Amigos dos Museos» outórgalle «A Pedra do Destino». A obra de Díaz Pardo, como pintor, procúrana con moito interese museos e coleccionistas, dado que as actividades sinaladas ensumiron todo o seu tempo. El mesmo di que xa non é pintor. Está representado en tódolos museos de Galicia e mais en importantes coleccións de España e América. Díaz Pardo tivo unha etapa barroquista nos seus comezos, con retratos de materia recargada, identificables con modos de Laxeiro, tamén abandonados. A viaxe a Italia vólvenos un colorista exquisito, digno dos mellores momentos da pintura do XVI e XVII. Hai nus seus que o emparentan con Tiziano, Giorgione e tamén co noso Goya, a quen sen dúbida admira. Outro período seu é o que denominamos «nazarenista», con influencia da pintura posromántica dos Rosetti e Moreau. Caracterízase este polo debuxo firme, entoacións escuras, aparente avellentamento das texturas, con «craquelado» e un certo misticismo de raíz moi literaria. Canto á etapa final é a dun debuxante rexo, rotundo, esquemático, de corte expresionista, denunciador e ata deliberadamente panfletario, con rostros alucinados, figuras xesticulantes, que afogan o seu grito imposible de denuncia e reivindicación. En conxunto, trátase dunha excepcional obra, moi persoal.
-VV. AA.: Isaac Diaz Pardo, Un proxecto socio-cultural para Galicia. Santiago de Compostela,1990. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976. - Mon Fernando: Pintura Contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. - Pablos, Francisco: Plástica galega. Vigo, Caixavigo, 1981. - Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León». Vigo, Concello, 1978. - Gran enciclopedia Gallega: Vol.9. Gijón, S. Cañada, Edit, 1974.
|
|
De medio cuerpo, ladeado hacia la izquierda, cubierto con sombrero, tiene una taza llena de vino en la mano derecha. El personaje, destaca sobre un fondo neutro de marrones y pardos, que se aclaran en torno a la figura, iluminada por una luz que actúa sobre las carnaciones y resalta el blanco de la taza y la camisa. De la composición emana un trasfondo de dulzura que se concentra en los ojos, de mirada cándida, que reaccionan expresivamente a cualquier cambio de punto de vista del espectador.
«Artistas gallegos en la colección Caixavigo», itinerante, Museo do Pobo Galego, Kiosko Alfonso, M. Municipal de Ourense, noviembre y diciembre de 1988, enero y febrero de 1989; «Arte Galega na colección Caixavigo, s. XX» del 29 de abril al 24 de mayo de 1992, en el Auditorio de Galicia, Santiago; «Do romanticismo ós anos vinte», mayo-junio 1996. Centro Cultural Caixavigo.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, del 8 de febrero al 9 de marzo de 2008.
En el catálogo de la exposición con el nº 22. «Do romanticismo ós anos vinte», catálogo de la exposición, reproducido con el nº 71.
De medio corpo, ladeado cara á esquerda, cuberto con sombreiro, ten unha taza chea de viño na man dereita. O personaxe destaca sobre un fondo neutro de marróns e pardos, que se aclaran en torno da figura, iluminada por unha luz que actúa sobre as carnacións e resalta o branco da taza e a camisa. Da composición emana un trasfondo de dozura que se concentra nos ollos, de mirada cálida, que reaccionan expresivamente a calquera cambio de punto de vista do espectador.
"Artistas gallegos en la colección Caixavigo", itinerante, Museo do Pobo Galego, Kiosko Alfonso, M. Municipal de Ourense, novembro e decembro de 1988, xaneiro e febreiro de 1989; "Arte Galega na colección Caixavigo, S.XX" do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, no Auditorio de Galicia, Santiago; "Do Romanticismo ós anos vinte" maio-xuño 1996, Centro Cultural Caixavigo.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
"Laxeiro e amigos na Colección Caixanova". Museo Ramón María Aller de Lalín, do 8 de febreiro ao 9 de marzo de 2008.
No catálogo da exposición co nº 22. "Do Romanticismo ós anos vinte", catálogo da exposición, reproducido co nº 71
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...