| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con el efecto de una forma natural cuya semejanza plástica hubiera aprovechado el artista, irrumpe la escultura en el espacio, decorada con figuras y signos de dificil explicación, que recuerdan a un arte primitivo, no pudiendo separarse el valor estético de la forma de la pluma de cierta carga simbólica decorativa.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, página 271.
Co efecto dunha forma natural da que o artista aproveitara a semellanza plástica, irrompe a escultura no espacio, decorada con figuras e signos de difícil explicación, que lembran unha arte primitiva, non podendo separarse o valor estético da forma da pluma de certa carga simbólica decorativa.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, páxina 271.
Su nombre real es Juan Otero García, aunque a popularizado el seudónimo de Eiravella, que procede de su aldea natal. Por completo autodidacta, cultiva indistintamente la pintura y la escultura. Residió algunos años en Bélgica, concretamente en Malinas, donde dejó una extensa obra. Ha viajado por Europa. Realizó numerosas exposiciones individuales y colectivas. Reside y trabaja en Vigo. Su obra está representada en los Museos de Galicia y en colecciones de instituciones particulares. Eiravella es un pintor de línea ingenuista, que parece que se inspira en viejos manuscritos y en ilustraciones de libros piadosos. Quizá pueda emparentársele con Chagall, aunque la angelicidad de sus escenas imposibles, con seres que levitan o que tansitan el espacio, arquitecturas ingrávidas y transparentes, mundos soñados, son por completos personales, de ejecución simple o mejor, simplificada, a base de un dibujo elemental y de un cromatismo delicado. La escultura de este artista parte directamente del románico y aún, de las formas ibéricas. Líneas curvas, volúmenes rotundos, dulzura en las expresiones, deliberada desproporción de los cánones, le dan una personalidad inconfundible. Son magníficas sus tallas directas, puesto que posee un gran dominio de la artesanía, y cinceles y bujardas logran en el granito texturas exquisitas. Igualmente sus maderas o marfiles son criaturas de un mundo entrevisto.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
O seu nome verdadeiro é Juan Otero García aínda que popularizou o seudónimo de Eiravella, que procede da súa aldea natal. Autodidacta por completo, cultiva indistintamente a pintura e a escultura. Residiu algúns anos en Bélxica, concretamente en Malinas, onde deixou unha extensa obra, viaxando por toda Europa. Realizou numerosas exposicións individuais e colectivas. Reside e traballa en Vigo. A súa obra está representada nos museos de Galicia e mais en coleccións de institucións particulares. Eiravella é un pintor de liña inxenuísta, que semella inspirarse en vellos manuscritos así como en ilustracións de libros piadosos. Quizais se poida emparentar con Chagal pese a que a anxelicidade das súas escenas imposibles con seres que levitan ou andan polo espacio, arquitecturas ingrávidas e transparentes, mundos soñados, son por completo persoais, de execución simple, ou, mellor, simplificada, a base dun debuxo elemental e dun cromatismo delicado. A escultura deste artista parte directamente do románico e aínda das formas ibéricas; liñas curvas, volumes rotundos, dozura nas expresións, deliberada desproporción nos cánones danlle unha personalidade inconfundible. Son magníficas as súas tallas directas posto que posúe un grande dominio da artesanía, e cinceis e buxardas logran no granito texturas exquisitas. Tamén as súas madeiras ou marfís son criaturas dun mundo entrevisto.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
Con el efecto de una forma natural cuya semejanza plástica hubiera aprovechado el artista, irrumpe la escultura en el espacio, decorada con figuras y signos de dificil explicación, que recuerdan a un arte primitivo, no pudiendo separarse el valor estético de la forma de la pluma de cierta carga simbólica decorativa.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, página 271.
Co efecto dunha forma natural da que o artista aproveitara a semellanza plástica, irrompe a escultura no espacio, decorada con figuras e signos de difícil explicación, que lembran unha arte primitiva, non podendo separarse o valor estético da forma da pluma de certa carga simbólica decorativa.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, páxina 271.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...