| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El mar se bate contra la costa que, con accidentado relieve, ocupa la mayor parte de la composicion, dejando, a la derecha, una zona para el agua. Con gruesos y enérgicos empastes azules, morados, negros, blancos y verdes, construye el dibujo, sugiriendo la fuerza inminente de los elementos de la naturaleza con gran expresividad.
O mar bate contra a costa que, cun accidentado relevo, ocupa a maior parte da composición, deixando á dereita unha zona para a auga. Con grosos e enérxicos empastes azuis, morados, negros, brancos e verdes, constrúe o debuxo, suxerindo a forza inminente dos elementos da natureza con gran expresividade.
Inició sus estudios de pintura en la urbe herculina, y los prosiguió en Madrid, Londres y París, si bien libremente. Expone desde los años sesenta, y ha realizado muestras en numerosas ciudades de España y en Lisboa y México, D. F. Está casada con el pianista Rafael Sebastiá, y la música, sin duda, ha influido en su peculiar concepción del paisaje, tema que cultiva casi en exclusividad, puesto que su visión de la naturaleza parece orquestada, medida como una sinfonía. Está representada en Museos de Galicia y de otras provincias españolas, así como en grandes colecciones. Una mancha firme, un cromatismo enérgico, un dibujo implícito muy seguro, definen la pintura de María Formoso. Sus mares entran por los ojos y parece que las olas que baten en las rocas salpican las pupilas del espectador. Sus montañas son rotundas, capaces de llenar por completo el espacio, hasta el punto de que no hay cielo, y si existe, también arrolla con su rotundidad. Azules intensos, blancos refulgentes, bermellones, tierras y ocres, en grafismos como un batir en el tambor, continuado, seguro, rítmico, estructuran sus cuadros. María Formoso tiene una personalidad por completo definida, y su quehacer es idéntico en óleo y gouache, aunque es en ésta técnica en la que se expresa más felizmente, puesto que sus empastes cobran la textura áspera que ella desea. Hay una grandiosidad natural en esta pintura, que, sin embargo, no es grandilocuente. En ella todo se mueve, se esponja, vive y vibra. La naturaleza es sobrecogedora en su soledad, puesto que nunca hay referencias humanas. Frente a otros modos más convecionales, María Formoso, con escaso ruido, con menor aprecio del que sin duda merece, ha hecho su pintura, su gran pintura, emparentable con modos post impresionistas y en cierto modo expresionistas, dotados en cualquier caso de un insobornable ludismo. Las costas batidas del mar gallego, los montes desnudos de Castilla, el paisaje elemental de Canarias, cobran en la pintura de María Formoso retrato personalísimo, irrepetible, de una verdad transida de poesía, pero sin concesiones a lo "bonito". Por el contrario, hay tal rotundidad, tal fuerza en ésta expresión que tendría más que ver con el Lozano mas firme, con el Beulas más elemental, con el Carretero, el Lesmes, el Palencia más desnudos de artificio.
-Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Cunqueiro, Alvaro: María Formoso. Madrid, Publicaciones Españolas, 1969. -Castro Arines, José de: Cuadernos de Arte. Madrid. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989.
Empezou os seus estudios de pintura na urbe herculina, continuándoos en Madrid, Londres e París, se ben por libre. Expón dende os anos sesenta, realizando mostras en numerosas cidades de España e mais en Lisboa e México, D.F. Está casada co pianista Rafael Sebastiá, e a música, sen dúbida, influíu na súa peculiar concepción da paisaxe, tema que cultiva case en exclusiva, posto que a súa visión da natureza semella orquestrada, medida coma unha sinfonía. Está representada en museos de Galicia e mais doutras provincias españolas, así como en grandes coleccións. Unha mancha firme, un cromatismo enérxico, un debuxo implícito moi seguro definen a pintura de María Formoso. Os seus mares entran polos ollos e parece que as ondas que baten nas rochas salpican as pupilas do espectador. As súas montañas son rotundas, capaces de encheren por completo o espacio, ata o punto de que non hai ceo, e, de existir, tamén arrastra coa súa rotundidade. Azuis intensos, brancos refulxentes, vermellóns, terras e ocres, en grafismos, coma un bater no tambor, continuado, seguro, rítmico, estructuran os seus cadros. María Formoso ten unha personalidade por completo definida e a súa angueira é idéntica no óleo e no gouache, aínda que é nesta técnica na que se expresa mellor xa que os seus empastes cobran a textura áspera que ela procura. Hai unha grandiosidade natural nesta pintura, que, sen embargo, non é pomposa. Nela móvese todo, todo se esponxa, vive e vibra. A natureza conmove na súa soidade posto que nunca hai referencias humanas. Fronte a outros modos máis convencionais, María Formoso, con escaso ruído, con menor aprezo do que sen dúbida merece, fixo a súa pintura, a súa grande pintura, emparentable con modos postimpresionistas e en certa maneira expresionistas, dotados en calquera caso dun insobornable lirismo. As cotas batidas do mar galego, os montes espidos de Castela, a paisaxe elemental de Canarias cobran na pintura de María Formoso un retrato moi persoal, irrepetible, cunha verdade impregnada de poesía pero sen concesións ó "fermoso". Polo contrario, hai tal rotundidade, tal forza nesta expresión que tería que ver máis co Lozano máis firme, co Beulas máis elemental, co Carretero, o Lesmes e mailo Palencia máis espidos de artificios.
-Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Cunqueiro, Alvaro: María Formoso. Madrid, Publicaciones Españolas, 1969. -Castro Arines, José de: Cuadernos de Arte. Madrid. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
El mar se bate contra la costa que, con accidentado relieve, ocupa la mayor parte de la composicion, dejando, a la derecha, una zona para el agua. Con gruesos y enérgicos empastes azules, morados, negros, blancos y verdes, construye el dibujo, sugiriendo la fuerza inminente de los elementos de la naturaleza con gran expresividad.
O mar bate contra a costa que, cun accidentado relevo, ocupa a maior parte da composición, deixando á dereita unha zona para a auga. Con grosos e enérxicos empastes azuis, morados, negros, brancos e verdes, constrúe o debuxo, suxerindo a forza inminente dos elementos da natureza con gran expresividade.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...