| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Una botella y una copa de cristal destacan sobre un fondo negro. Siente predilección por los objetos transparentes cuya calidad consigue con toques y brillos de gran elegancia. Evoca la realidad haciéndola más leve y más lírica, con un intimismo que sin perder su condición realista se aleja de la mera representación.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 285.
Unha botella e unha copa de cristal destacan sobre un fondo negro. Sente predilección polos obxectos transparentes cunha calidade que acada con toques e brillos de grande elegancia. Evoca a realidade facéndoa máis leve e máis lírica, cun intimismo, que, sen perder a súa condición realista, se afasta da mera representación.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 285.
Inconfundible la obra de este pintor, hiperrealista y sin embargo con frecuencia onírico. Hijo de un marino, vive su infancia en la villa natal, en un ámbito casi campesino. A los 8 años su familia se traslada a Vigo y se instala en la calle Real, de peculiar arquitectura decimonónica, entre la Colegiata neoclásica y el barrio marinero del Berbés. Diego queda huérfano de padre un año más tarde, y ya se interesa por el dibujo y la pintura. Su madre alienta esta vocación y lo lleva a Madrid para que conozca el Museo del Prado nuevamente, puesto que ya lo había visitado cuando vivía su progenitor. El niño devora libros de medicina, especialmente de anatomía. Y trabaja con pasteles, deseando dominar la técnica, que llega a ser en él pasión casi enfermiza. Su primera exposición la realiza en Vigo, en 1975, con éxito sorprendente. Salta a Cataluña y allí se confirma su acogida. Repite incansablemente exposiciones en toda España, hasta el punto de que no debe quedar ciudad o villa importante donde no haya mostrado su obra. Viaja por Europa y pasa larguísimas jornadas en los museos. Llega a conocer a fondo a Velázquez, Zurbarán, Goya. Su obra es seleccionada para la muestra colectiva denominada «Maestros del realismo español de la vanguardia». Expone en el extranjero, sorprendiendo siempre la peculiar actitud plástica que adopta, con verismo impresionante en sus representaciones, en las que, sin embargo, hay una fantasía evidente y un inquietante misterio implícito. De Suiza a Portugal su obra gana prestigio. La elogia el gran crítico, prematuramente muerto, Santiago Amón. La adquieren museos de España y del extranjero. En cierto modo, es único, irrepetible, su peculiar modo de utilizar el pastel mezclado con el óleo en barra. Giráldez es un realista diferente. Cuando representa un objeto, cualquier cachivache doméstico -un vaso, un huevo- su representación, como acontecía con Zurbarán, lo separa del mundo común para mayusculizarlo y ser únicamente él, El Huevo, El Vaso, el Excelentísimo Señor Huevo humilde y magnificado. Sus cuadros religiosos representan un mundo diferente, táctil, obsesionante. Su gallos muertos parecen vivir en una imaginaria taxidermia. La deliberada desproporción entre los objetos representados nos conduce a un surrealismo también peculiar. Desde la máxima exactitud referencial, la pintura de Diego de Giráldez es inquietante, capaz de conmover al espíritu menos sensible.
-Faraldo, Ramón: El mundo de Diego de Giráldez. Lugo, Diputación Provincial, 1991. -Pablos, Francisco: Diego de Giráldez y su realismo. Pontevedra, Diputación Provincial, 1990. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
Inconfundible é a obra deste pintor, hiperrealista e, sen embargo, a miúdo onírico. Fillo dun mariño, vive a súa nenez na vila natal nun eido case campesiño. Ós oito anos a súa familia trasládase a Vigo, concretamente á rúa Real, cunha peculiar arquitectura decimonónica entre a Colexiata e o barrio mariñeiro do Berbés. Diego queda orfo de pai. Un ano máis tarde, xa se interesa polo debuxo e a pintura. Súa nai aléntao nesta vocación e lévao a Madrid para que visite o Museo do Prado outra vez- xa estivera nel cando aínda vivía seu pai. O neno devora libros de Medicina, sobre todo os de Anatomía. Canto á pintura, traballa con pasteis, desexando domina-la técnica, que se converte nel nunha paixón case enfermiza. A súa primeira exposición realízaa en Vigo, en 1975, acadando un éxito sorprendente. Salta a Cataluña, confirmándose alí a boa acollida que tivera. Repite incansablemente as exposicións en toda España, ata o punto de que non debe quedar cidade ou vila importante nas que non teña amosado a súa obra. Viaxa por Europa e pasa longuísimas xornadas nos museos. Chega a coñecer a fondo a Velázquez, Zurbarán, Goya. A súa obra seleccionárona para a mostra colectiva denominada "Maestros del realismo español de la vanguardia". Expón no estranxeiro, sorprendendo sempre a peculiar actitude plástica que adopta, cun impresionante verismo nas súas representacións, nas que, sen embargo, hai unha fantasía evidente así como un inquedante misterio implícito. De Suíza a Portugal a súa obra gaña prestixio; recibe os eloxios do grande crítico, morto prematuramente, Santiago Amón, adquiríndoa museos de España e do estranxeiro. En certo modo é único, irrepetible, o seu modo particular de emprega-lo pastel mesturado con óleo en barra. Giráldez é un realista diferente. Cando plasma un obxecto, unha cousa doméstica -un vaso, un ovo- a súa representación, como acontecía con Zurbarán, sepáraa do mundo común para volvela maiúscula e ser unicamente el, O Ovo, o Vaso, O Excmo. Sr. Ovo, humilde e magnificado. Os seus cadros relixiosos representan un mundo diferente, táctil e obsesionante. Os seus galos mortos semellan viviren nunha imaxinaria taxidermia. A deliberada desproporción entre os obxectos representados condúcenos a un surrealismo tamén peculiar. Desde a máxima exactitude referencial, a pintura de Diego de Giráldez é inquedante, capaz de conmove-lo espírito menos sensible.
-Faraldo, Ramón: El mundo de Diego de Giráldez. Lugo, Diputación Provincial, 1991. -Pablos, Francisco: Diego de Giráldez y su realismo. Pontevedra, Diputación Provincial, 1990. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Una botella y una copa de cristal destacan sobre un fondo negro. Siente predilección por los objetos transparentes cuya calidad consigue con toques y brillos de gran elegancia. Evoca la realidad haciéndola más leve y más lírica, con un intimismo que sin perder su condición realista se aleja de la mera representación.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 285.
Unha botella e unha copa de cristal destacan sobre un fondo negro. Sente predilección polos obxectos transparentes cunha calidade que acada con toques e brillos de grande elegancia. Evoca a realidade facéndoa máis leve e máis lírica, cun intimismo, que, sen perder a súa condición realista, se afasta da mera representación.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 285.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...