| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Rompe con el marco tradicional de la pintura, alterando su forma con asimetrías e inestabilidades. Una serie de pequeñas pantallas bordean la superficie central ofreciendo la ampliación de distintas texturas relacionadas con la materia del cuadro. Realza la calidad material de la pintura con grumos, rugosidades y cráteres que conviven con signos y huellas, testimonios de múltiples vivencias, convirtiendo al cuadro en un receptáculo de misterios en donde el pintor expone el universo que hay en él.
Rompe co marco tradicional da pintura, alterando a súa forma con asimetrías e inestabilidades. Unha serie de pequenas pantallas bordean a superficie central, ofrecendo a ampliación de distintas texturas relacionadas coa materia do cadro. Realza a calidade material da pintura con grumos, rugosidades e cráteres que conviven con acenos e pegadas, testemuños de múltiples vivencias, convertendo o cadro nun receptáculo de misterios onde o pintor expón o universo que hai nel.
Un chiquillo que dibujaba constantemente, en el ambiente de una familia por completo ajena al arte. Su padre muestra lo que el muchacho hace a un crítico de arte, que ve en él muy claras posibilidades, aunque precisa de orientación adecuada y de rigor formativo inicial. Tono, que es el diminutivo familiar del presunto artista, se traslada a Barcelona para aprender rudimentos de pintura en la prestigiosa Escuela Massana, con el fin de ingresar más tarde en la Facultad de Bellas Artes de San Jorge, en la capital catalana. Allí cursará la carrera, y catalana, es decir, europeísta y universal, será su formación estética. Comenzó a exponer en 1982, en Vigo, y desde entonces sus muestras se suceden, casi sin interrupción, en Galicia, en numerosas ciudades de España y en el extranjero, ya que Tono Carbajo, personalidad extraordinariamente inquieta, salta a América y reside temporalmente en Nueva York, la ciudad mercado de arte hoy más importante del mundo. Lleva su obra a los certámenes de la Universidad Internacional Menéndez Pelayo, de Santander, y a la galería más exigente de España en los modos informalistas, Juana Mordó. Ilustra revistas, hace diseño, pinta grandes formatos, en los que todavía queda mucho, deliberadamente, de los modos del gran cartel publicitario, a partir de una estética muy depurada e innovadora, aunque arranque de modos que serían emparentables con la mejor tradición del género. La obra de Tono Carbajo va imponiéndose, y consigue entre otros preciados galardones, una beca de la Fundación Unión Fenosa para residir en Nueva York. Sus últimas muestras, en el Centro Conde Duque de Madrid y en la Casa de la Parra, en Compostela, confirman a un pintor personal, cuajado, en la vanguardia sin desligarse de la mejor tradición, excelente dibujante y colorista extraordinariamente imaginativo. Vive un mundo personal, de insinuaciones, sugerencias, vagas geometrías que se estructuran en paisajes entrevistos. Puede considerársele un no figurativo, aunque a veces existan referencias en sus cuadros, y siempre al fin, un abstracto del mejor cuño y de evidente dinamismo lírico. Su obra está en el Centro Galego de Arte Contemporánea de Compostela, en museos y colecciones institucionales de Galicia, diversas ciudades de España y en la School of Visual Arts de Nueva York.
-Seoane, Xavier: Identidade e convulsión. Sada, Edic. do Castro, 1990. -Calvo Serraller, Francisco: Enciclopedia del Arte Español del siglo XX. Madrid, 1981. -Pablos, Francisco: Diccionario de pintores y escultores españoles del siglo XX. Madrid, Edit. Forum Artis, 1195, vol. III.
Foi un neno que debuxou sen parar no eido dunha familia completamente allea á arte. Seu pai amósalle o que fai o rapaz a un crítico de arte, que ve nel posibilidades moi clares, aínda que lle cómpre unha oritación axeitada e cun rigor formativo inicial. Tono, que é o diminutivo familiar do artista, trasládase a Barcelona para aprender rudimentos de pintura na prestixiosa Escola Massana, co fin de ingresar máis tarde na Facultade de Belas Artes de San Xurxo, na capital catalana. Alí vai cursa-la carreira, e catalana, é dicir, europeísta e universal, será a súa formación estética. Empezou a expoñer en 1982 en Vigo e desde aquela sucédense, case sen interrupción, en Galicia, en numerosas cidades de España e no estranxeiro, xa que Tono Carbajo, personalidade extraordinariamente inqueda, salta a América e reside temporalmente en Nova York, a cidade mercado da arte hoxe máis importante do mundo. Leva a súa obra ós certames da Universidade Internacional Menéndez Pelayo de Santander, así como á galería máis esixente de España nos modos informalistas, Juana Mordó. Ilustra revistas, fai deseño, pinta grandes formatos nos que aínda queda moito, deliberamente, dos xeitos do grande cartel publicitario, a partir dunha estética moi depurada e innovadora, aínda que arranque de modos que serían emparantables coa mellor tradición do xénero. A obra de Tono Carbajo vai imopoñéndose e consegue, entre outros prezados galardóns, unha bolsa da Fundación Unión Fenosa para residir en Nova York. As súas últimas mostras no Centro Conde Duque de Madrid e na Casa da Parra, en Compostela, confirman a un pintor persoal, callado, na vangarda sen se arredar da mellor tradición, excelente debuxante e colorista extraodinariamente imaxinativo. Vive nun mundo persoal, de insinuacións,suxerencias, vagas xeometrías que se estructuran en paisaxes entrevistas. Podémolo considerar un non figurativo, aínda que ás veces existan referencias nos seus cadros e sempre sexa, ó fin e ó cabo, un abstracto do mellor cuño e de evidente dinamismo lírico. A súa obra atópase no Centro Galego de Arte Contemporánea de Compostela, en museos e coleccións instuticionais de Galicia, en diversas cidades de España e na School of Visual Arts de Nova York.
-Seoane, Xavier: Identidade e convulsión. Sada, Edic. do Castro, 1990. -Calvo Serraller, Francisco: Enciclopedia del Arte Español del siglo XX. Madrid, 1981. -Pablos, Francisco: Diccionario de pintores y escultores españoles del siglo XX. Madrid, Edit. Forum Artis, 1195, vol. III.
|
|
|
|
Rompe con el marco tradicional de la pintura, alterando su forma con asimetrías e inestabilidades. Una serie de pequeñas pantallas bordean la superficie central ofreciendo la ampliación de distintas texturas relacionadas con la materia del cuadro. Realza la calidad material de la pintura con grumos, rugosidades y cráteres que conviven con signos y huellas, testimonios de múltiples vivencias, convirtiendo al cuadro en un receptáculo de misterios en donde el pintor expone el universo que hay en él.
Rompe co marco tradicional da pintura, alterando a súa forma con asimetrías e inestabilidades. Unha serie de pequenas pantallas bordean a superficie central, ofrecendo a ampliación de distintas texturas relacionadas coa materia do cadro. Realza a calidade material da pintura con grumos, rugosidades e cráteres que conviven con acenos e pegadas, testemuños de múltiples vivencias, convertendo o cadro nun receptáculo de misterios onde o pintor expón o universo que hai nel.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...