| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con una estructura arquitectónica sometida a los efectos de la luz y de la perspectiva, crea un ámbito desvinculado de toda lógica. Son sus voces interiores, plasmadas con los símbolos de una poética personal. Cabezas sueltas, que se asoman detrás de una pared, o que yacen en el suelo boca arriba, un pájaro, y un cuenco con frutas, son elementos de su mitología que, sometidos a una estricta disciplina plástica, provocan pensamientos y filosofías con cierta intención fabuladora.
"Luis Alcántara", del 6 al 27 de febrero 1996, Casa de Galicia, Madrid.
Cunha estructura arquitectónica sometida ós efectos da luz e da perspectiva crea un ámbito desvencellado de calquera lóxica. Son voces interiores, plasmadas cos símbolos dunha poética persoal. Cabezas soltas, que se asoman detrás dunha parede, ou que xacen no chan boca arriba, un paxaro e unha cunca con froitas, son elementos da súa mitoloxía que, sometidos a unha estricta disciplina plástica, provocan pensamentos e filosofías con certa intención fabuladora.
"Luis Alcántara". Casa de Galicia . Madrid. Do 6 ao 27 de febreiro. 1996.
Un caso de autodidactismo razonado, porque en la sensibilidad de este artista vivía la convicción de que pintar es reflexionar sobre el mundo, el concepto de la belleza y la capacidad de transformación de las cosas. Durante varios años sigue cursos de Historia del Arte en París, que no llega a completar, aunque aprovecha el tiempo para ver y tener siempre abiertos los ojos del rostro y de la inteligencia. Otra larga temporada recorriendo Italia, ya que desde la capital francesa intuyó que era imposible llegar a una obra propia sin digerir antes el Renacimiento. Sus primeros contactos con la crítica son otros tantos éxitos. Gana el certamen Arte Xoven Galega, el de nuevos valores de Caixavigo y la dotación Lala de Prada, que con el nombre de Laxeiro, se concede por única vez. Durante cuatro años es finalista en el premio Penagos de dibujo. En Meigas e Trasgos, de Lugo, también destaca. No está aún en los museos, pero sin duda entrará en todos ellos, porque su pintura, capaz de aglutinar lo tradicional y lo novedoso, es clásica por esencia. El de Castrelos, en Vigo, ha sabido anticiparse. Alcántara es un gran dibujante y sobre todo un excepcional compositor. Estructura sus obras con un equilibrio sorprendente, de manera que los objetos representados se realzan en espacios creados expresamente para ellos. Una paleta caliente, lírica, le lleva a azules refulgentes, a carmines casi púrpuras, a verdes de absoluta frescura. Estamos ante mundos inventados, de tradición vinculable y no obstante, por completo novedosos. Nada en sus cuadros obedece a la improvisación, sino que está meditado, sopesado, medido idealmente en razón de cualquiera otra referencia. El resultado es de una personalidad avasalladora, si bien prescinde de cualquier alarde efectista. La contemplación de la obra de este pintor es un recreo en la serenidad y la elegancia, porque responde, siempre, a la divina proporción.
-Ruibal, José: Jugar con el habitat. Texto para catálogo. Vigo, 1992.
Un caso de autodidactismo razoado é a deste artista porque na súa sensibilidade vivía a convicción de que pintar é reflexionar sobre o mundo, o concepto da beleza e a capacidade de transformación das cousas. Durante varios anos segue cursos de Historia da Arte en París, que non chega a rematar, aínda que aproveita o tempo para ver e ter sempre abertos os ollos da cara e da intelixencia. Outra longa tempada percorre Italia, xa que desde a capital francesa intuíu que era imposible chegar a unha obra propia sen dixerir antes o Renacemento. Os seus primeiros contactos coa crítica son outros tantos éxitos. Gaña o certame Arte Xoven Galega, o de novos valores de Caixavigo e a dotación Lala de Prada, que, co nome de Laxeiro, se concede por única vez. Durante catro anos, é finalista no premio Penagos de debuxo; en Meigas e Trasgos, de Lugo, tamén destaca. Aínda non se atopa nos museos pero entrará en todos eles porque a súa pintura, capaz de aglutina-lo tradicional e o novidoso é clásica por esencia; O Museo Castrelos de Vigo soubo adiantarse. Alcántara é un grande debuxante e sobre todo un excepcional compositor. Estructura as súas obras cun equilibrio sorprendente, de maneira que os obxectos representados se realzan en espacios creados expresamente para eles. Unha paleta quente, lírica, lévao a azuis refulxentes, a carmíns case púrpuras, a verdes de absoluta frescura. Estamos perante mundos inventados, cunha tradición vencellable e, non obstante, de cheo novidosos. Nada nos seus cadros obecede á improvisación senón que está meditado, sopesado, medido idealmente a razón de calquera outra referencia. O resultado é dunha personalidade asoballadora, se ben prescinde de calquera gabanza efectista. A contemplación da obra deste pintor é un recreo na serenidade e a elegancia porque responde, sempre, á divina proporción. Cunha grande sensibilidade artística, aúna estímulos do pasado rozando a fantasía do "grotesco" e empalma co gusto medieval das follaxes e os seres humanos combinados, conxugándoo todo coa elegancia do seu persoal discurso plástico.
-Ruibal, José: Jugar con el habitat. Texto para catálogo. Vigo, 1992.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Con una estructura arquitectónica sometida a los efectos de la luz y de la perspectiva, crea un ámbito desvinculado de toda lógica. Son sus voces interiores, plasmadas con los símbolos de una poética personal. Cabezas sueltas, que se asoman detrás de una pared, o que yacen en el suelo boca arriba, un pájaro, y un cuenco con frutas, son elementos de su mitología que, sometidos a una estricta disciplina plástica, provocan pensamientos y filosofías con cierta intención fabuladora.
"Luis Alcántara", del 6 al 27 de febrero 1996, Casa de Galicia, Madrid.
Cunha estructura arquitectónica sometida ós efectos da luz e da perspectiva crea un ámbito desvencellado de calquera lóxica. Son voces interiores, plasmadas cos símbolos dunha poética persoal. Cabezas soltas, que se asoman detrás dunha parede, ou que xacen no chan boca arriba, un paxaro e unha cunca con froitas, son elementos da súa mitoloxía que, sometidos a unha estricta disciplina plástica, provocan pensamentos e filosofías con certa intención fabuladora.
"Luis Alcántara". Casa de Galicia . Madrid. Do 6 ao 27 de febreiro. 1996.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...