| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Procedencia: Iglesia rural del Valle del Sil.
Las figuras de San José y la Virgen unen sus manos delante del sacerdote que coloca encima la suya. Los personajes destacan en primer término sobre un fondo enmarcado por dos pilastras que dejan en el centro un espacio vacío. El artista capta el contenido espiritual del acontecimiento y lo fija con solemnidad en un gesto de carácter simbólico con un significado eminentemente sacro. A la frescura popular de la pintura se une la sugestión mística del acto que hace que la tabla sea apropiada para el culto. En cuanto a la época probable de ejecución, siguiendo el criterio de J. M. García Iglesias, quizá sea hacia 1600 de un autor del círculo de Pedro de Bilbao. S. XVI
Procedencia: Igrexa rural do Val do Sil.
As figuras de San Xosé e a Virxe xuntan as súas mans diante do sacerdote que coloca a súa enriba. As personaxes destacan en primeiro termo sobre un fondo enmarcado por dúas pilastras que deixan no centro un espacio baleiro. O artista capta o contido espiritual do acontecemento e fíxao con solemnidade nun xesto de carácter simbólico cun significado eminentemente sacro. Á frescura popular da pintura únese a suxestión mística do acto que fai que a táboa sexa apropiada para o culto. Canto á época probable de execución, seguindo o criterio de J.M. García Iglesias, quizais sexa cara ao 1600, dun autor do círculo de Pedro de Bilbao.
Hay una larga tradición en la pintura española, con escuelas en Castilla-León, Aragón, Levante, Cataluña, hasta que algunos de nuestros artistas viajana Italia y reciben las influencias del arte de aquel país de pequeños estados donde la pintura se anticipa a modos que después serán universales. Los primeros hitos de esas innovaciones son Fernando Gallegos, Pedro Berruguete, Bartolomé Bermejo, Jaime Hugué. Antes, perdurará la tradición piadosa, en modos hieráticos que conservan mucho del gótico, tanto de la escultura como de la pintura misma. Este ejemplar, sobre tabla, es una bella muestra del arte de la España central cuando está escasamente avanzado el siglo XVI. En nuestro criterio representa los desposorios de la Virgen, claro que con atuendos occidentalizados y en modo cristiano, aunque del relato bíblico del Nuevo Testamento haya partido el ignorado autor. Tres figuras, hieráticas, de rígida y elemental anatomía intuible, constituyen la escena. El sacerdote, un prelado, junta en sus manos las de José y María. La futura madre de Cristo tiene halo de distinción. El prometido esposo muestra un gesto tímido, como tembloroso. Una arquitectura insinuada, ya renacentista, nos indica la probable fecha, claro que aproximada, de la obra. Aún se sabe poco de perspectiva y menos de la representación natural del cuerpo humano. Se desconoce a Rafael, a Miguel Angel, a Gozzoli en la península ibérica. Aún no ha publicado Andrea Vesalio su tratado de anatomía, esa Anima fábrica corporis que lo hará universal y constituirá referencia inexcusable de todo artista. Tonos sobrios, en ocres, grises, verdes desvaídos, junto a un carmín que parec4e almagre. Pero los ropajes no son por completo angulosos, sino que ya vuelan, o revolean en curvas que amaría Eugenio d'Ors, enamorado del Barroco. Insinuantes las miradas, un punto orientales los rostros, como si el autor hubiera contemplado iconos, y claro que manuscritos miniados; gordezuelos y acerezados los labios, rotundas las expresivas manos. Ingenuidad, belleza, excelente composición con referencias de esquema geométrico, cual si ya se supiera de Lucca Pacioli. Por lo cotidiano pasa un soplo de espiritualidad. En lo celeste está, posando los pies en la tierra, lo casi humano.
-Camón Aznar, José: Pintura española del siglo XVI. Vol. XXIX de Summa Artis. Madrid, Edit. Tecnos, 1953. -Mayer, A. L.: Historia de la pintura española. Madrid, Edit. Espasa Calpe. 1947. -Gudiol, J. M., Alcolea Gil, S, y Cirlot J. E.: Historia de la pintura en Cataluña. Madrid, Edit. Tecnos, S. A. -Cirlot, Juan Eduardo: Pintura gótica europea. Barcelona, Edit. Labor, 1969. -Vallejo, C. y otros: Arte gótico. Vol. III de la Historia del Arte de Castilla y León. Valladolid, Edit. Ambito, 1995.
Hai unha longa tradición na pintura española, con escolas en Castela-León, Aragón, Levante, Cataluña, ata que algúns dos nosos artistas viaxan a Italia e reciben as influencias da arte daquel país de pequenos estados onde a pintura se anticipa a modos que despois serán universais. Os primeitos fitos desas innovacións son Fernando Gallegos, Pedro Berruguete, Bartolomé Bermejo, Jaime Hugué. Antes, perdurará a tradición piadosa, en modos hieráticos que conservan moito do gótico, tanto da escultura como da propia pintura. Este exemplar, sobre táboa, é unha bela mostra da arte da España central cando está escasamente avanzado o século XVI. No noso criterio representa os desposorios da Virxe, claro que con atuendos occidentalizados e no modo cristián, aínda que do relato bíblico do Novo Testamento partira o ignorado autor. Tres figuras, hieráticas, de ríxida e elemental anatomía intuíble, constitúen a escena. O sacerdote, un prelado, xunta nas súas mans as de José e María. A futura nai de Cristo ten un halo de distinción. O prometido esposo mostra un xesto tímido, como tremente. Unha arquitectura insinuada, xa renacentista, indícano-la probable data, claro que aproximada, da obra. Aínda se sabe moi pouco de perspectiva e menos da representación natural do corpo humano. Descoñécese a Rafael, a Miguel Angel, a Gozzoli na península ibérica. Aínda non publicou Andrea Vesalio o seu tratado de anatomía, esa Anima fabrica corporis que o fará universal e constituirá referencia inexcusable de todo artista. Tons sobrios, en ocres, grises, verdes esvaídos, xunto a un carmín que parece almagre. Pero as ropaxes non son por completo angulosas, senón que xa voan, e revolean en curvas que amaría Eugenio d=Ors, namorado do Barroco. Insinuantes as miradas, un punto orientais os rostros, coma se o autor contemplara iconos, e claro que manuscritos miniados; gordezuelos e acereixados os beizos, rotundas as expresivas mans. Inxenuidade, beleza, excelente composición con referencias de esquema xeométrico, cal se xa se soubera de Lucca Pacioli. Polo cotián pasa un sopro de espiritualidade. No celeste está, pousando os pés na terra, o case humano.
Camón Aznar, José: Pintura española del siglo XVI. Vol. XXIX de Summa Artis. Madrid, Edit. Tecnos, 1953. Mayer, A. L.: Historia de la pintura española. Madrid, Edit. Espasa Calpe. 1947. Gudiol, J. M., Alcolea Gil, S, y Cirlot J. E.: Historia de la pintura en Cataluña. Madrid, Edit. Tecnos, S. A. Cirlot, Juan Eduardo: Pintura gótica europea. Barcelona, Edit. Labor, 1969. Vallejo, C. y otros: Arte gótico. Vol. III da Historia del Arte de Castilla y León. Valladolid, Edit. Ambito, 1995.
|
Procedencia: Iglesia rural del Valle del Sil.
Las figuras de San José y la Virgen unen sus manos delante del sacerdote que coloca encima la suya. Los personajes destacan en primer término sobre un fondo enmarcado por dos pilastras que dejan en el centro un espacio vacío. El artista capta el contenido espiritual del acontecimiento y lo fija con solemnidad en un gesto de carácter simbólico con un significado eminentemente sacro. A la frescura popular de la pintura se une la sugestión mística del acto que hace que la tabla sea apropiada para el culto. En cuanto a la época probable de ejecución, siguiendo el criterio de J. M. García Iglesias, quizá sea hacia 1600 de un autor del círculo de Pedro de Bilbao. S. XVI
Procedencia: Igrexa rural do Val do Sil.
As figuras de San Xosé e a Virxe xuntan as súas mans diante do sacerdote que coloca a súa enriba. As personaxes destacan en primeiro termo sobre un fondo enmarcado por dúas pilastras que deixan no centro un espacio baleiro. O artista capta o contido espiritual do acontecemento e fíxao con solemnidade nun xesto de carácter simbólico cun significado eminentemente sacro. Á frescura popular da pintura únese a suxestión mística do acto que fai que a táboa sexa apropiada para o culto. Canto á época probable de execución, seguindo o criterio de J.M. García Iglesias, quizais sexa cara ao 1600, dun autor do círculo de Pedro de Bilbao.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...