| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Dos jarras de formas distintas destacan en la estantería de una alacena que ocupa toda la superficie del cuadro. Los recipientes, de arte popular, definidos con sólidos volúmenes plásticos, surgen y se vuelven a hundir en el silencio, entrelazando lo abstracto y lo concreto con esa liturgia que rodea a los objetos domésticos, en orquestada armonía de marrones, amarillos, verdes y rojos.
Dúas xerras con formas distintas destacan na estantería dunha alacena que ocupa toda a superficie do cadro. Os recipientes de arte popular, definidos con sólidos volumes plásticos, xorden e vólvense a fundir no silencio, estrelanzando o abstracto e o concreto con esa liturxia que rodea os obxectos domésticos nunha orquestrada harmonía de marróns, amarelos, verdes e vermellos.
Su padre, poeta y periodista, amigo de pintores, le habitúa, desde muy niño, a convivir con artistas, entre ellos Manuel Colmeiro, con quien mantendrá una amistad permanente. Realiza los estudios superiores de Bellas Artes, desde 1962 a 1967, en San Carlos, Valencia, y San Fernando, Madrid, pensionado por la Diputación provincial de Pontevedra. Al concluir los estudios gana pensión de paisaje para El Paular. Se dedica a la enseñanza, como profesor de dibujo en Institutos de Enseñanza Media en Vigo, Santiago, Sanxenxo y Carril. Durante cuatro años reside en Venezuela, país que recorre, así como otros de Suramérica, lo que influye en su concepto del color y la forma. Realizó una amplia labor de ilustrador en el desaparecido diario «Arriba» y en otros medios. Comienza a exponer muy joven, a principios de la década de los sesenta, en Vigo, y lo ha hecho en numerosas ciudades de España y Suramérica. Ha viajado por Francia y el Norte de Africa. Poseen obras suyas los museos de Vigo, Sada, A Coruña y Pontevedra. Sevillano cultivó inicialmente el paisaje, desde un expresionismo directo, en verdes y negros, para derivar hacia una composición de figuras personalísima, en la que la multitud juega un papel fundamental en escenas de la vida cotidiana. Sus romerías dicen de la gracia ingenua de las gentes, de miradas expectantes y como ensimismadas, con muchachas que llevan flores en las manos, ropas multicromáticas y habitan paisajes de ensueño. Una paleta caliente y lírica, y un temperamento poético, invade la pintura de este artista, que de la América hispana y autóctona nos trajo una tipología exótica, ambientada en fondos de oro y plata, como si de los iconos orientales aprovechara los ambientes para idealizarlos a su modo. A veces, vagamente influido por Chagall, nos da criaturas que levitan, semovientes que vuelan y pájaros que se humanizan, en ambientes donde todo es ingrávido y como si respondiera a una fábula primitiva recreada por Miguel Angel Asturias. Sus bodegones, de una etapa intermedia, tienen una gama neutra muy orquestada, en tierras, ocres y azules ocasionales, de sencilla y profunda emoción.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos. Vol. I. Vigo, 1980. -Pablos, Francisco: Serografías de Arte. Vigo, 1971. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Chávarri, Raúl: Pintura española contemporánea. Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1972. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Vidal, Abascal: De la Universidad y de la pintura gallega. Compostela, 1978. -Gran Enciclopedia Gallega. Gijón, S. Cañada, edit., 1974. -Arte Gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992.
Seu pai, poeta e periodista, amigo de pintores, afaino desde moi neno a convivir con artistas, entre eles Manuel Colmeiro, con quen manterá unha amizade permanente. Realiza os estudios superiores de Belas Artes desde 1962 a 1967 en San Carlos, Valencia, e San Fernando, Madrid, pensionado pola Deputación Provincial de Pontevedra. Ó remata-los estudios gaña a pensión de paisaxe para O Paular. Dedícase á ensinanza como profesor de debuxo en institutos de ensinanza media en Vigo, Santiago, Sanxenxo e Carril. Durante catro anos reside en Venezuela, país que percorre, así como outros de Sudamérica, o que inflúe no seu concepto da cor e a forma. Realizou un amplo labor de ilustrador no desaparecido diario "Arriba" e noutros medios. Empeza a expoñer moi novo, a principios da década dos sesenta, en Vigo, así como en numerosas cidades de Espaaña e Sudamérica. Viaxou por Francia e polo norte de África. Posúen obras súas nos museos de Vigo, Sada, A Coruña e Pontevedra. Sevillano cultivou inicialmente a paisaxe, desde un expresionismo directo, en verdes e negros para derivar cara a unha composición de figuras moi persoal, na que a multitude xoga un papel fundamental en escenas da vida cotía. As súas romarías din da gracia inxenua das xentes, de miradas expectantes e como ensumidas, con mozas que levan flores nas mans, roupas muticromáticas e que habitan en paisaxes de fantasía. Unha paleta quenta e lírica e un temperamento poético invaden a pintura deste artista que nos trouxo da América hispana unha tipolioxía exótica, ambientada en fondos de ouro e prata, coma se dos iconos orientais aproveitase os ambientes para os idealizar ó seu xeito. Ás veces vagamente influído por Chagall, dános criaturas que levitan, semoventes que voan e paxaros que se humanizan, en ambientes onde todo é ingrávo e coma se respondese a unha fábula primitiva recreada por Miguel Ángel Asturias. Os seus bodegóns da etapa intermedia caracterízanse por teren unha gamma neutra moi orquestrada en terras, ocres e azuis ocasionais, cunha sinxela e profunda emoción.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos. Vol. I. Vigo, 1980. -Pablos, Francisco: Serografías de Arte. Vigo, 1971. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Chávarri, Raúl: Pintura española contemporánea. Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1972. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Vidal, Abascal: De la Universidad y de la pintura gallega. Compostela, 1978. -Gran Enciclopedia Gallega. Gijón, S. Cañada, edit., 1974. -Arte Gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Dos jarras de formas distintas destacan en la estantería de una alacena que ocupa toda la superficie del cuadro. Los recipientes, de arte popular, definidos con sólidos volúmenes plásticos, surgen y se vuelven a hundir en el silencio, entrelazando lo abstracto y lo concreto con esa liturgia que rodea a los objetos domésticos, en orquestada armonía de marrones, amarillos, verdes y rojos.
Dúas xerras con formas distintas destacan na estantería dunha alacena que ocupa toda a superficie do cadro. Os recipientes de arte popular, definidos con sólidos volumes plásticos, xorden e vólvense a fundir no silencio, estrelanzando o abstracto e o concreto con esa liturxia que rodea os obxectos domésticos nunha orquestrada harmonía de marróns, amarelos, verdes e vermellos.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...